Γιατί κλείνουν;

Ο ύπνος για μένα ήταν πάντα σαν τσουλήθρα.

Ξαπλώνω και σλουρπ κοιμάμαι.

Ο ύπνος για την αδερφή μου ήταν πάντα μία μάχη.

Από μωρό. Είτε ήθελε να κοιμηθεί και δεν μπορούσε.

Είτε δεν ήθελε και πάλευε.

Τα τέσσερα χρόνια που μας χωρίζουν μου επιτρέπουν

να τη θυμάμαι να κουτουλάει από τη νύστα,

αλλά να μη θέλει να κοιμηθεί και να φωνάζει κλαίγοντας:

Γιατί κλείνουν;;;

Μα γιατί κλείνουουουουννν;;; (Τα μάτια της εννοούσε)

MkK

Ο γιος μου δεν είναι και το πιο εύκολο παιδί στον ύπνο.

Παλεύει και αυτός να μείνει ξύπνιος,

κοιμάται λίγο

και όσο κοιμάται είναι πολύ ανήσυχος.

(Δε φτάνει βέβαια τη θεία του)

Όταν έβλεπα φωτογραφίες ή βιντεάκια από μωρά

που τα έπαιρνε ο ύπνος στο πάτωμα ή όταν έτρωγαν

έλεγα αυτό δε θα το ζήσω ποτέ εγώ.

Κι όμως ήρθε η χθεσινή μέρα να με διαψεύσει!

Ο Φίλιππος κουρασμένος από τη βόλτα

αποκοιμιέται στο καρότσι

κι όταν σηκώθηκε γιατί δε βολεύονταν πια

πέφτει στο πάτωμα και κοιμάται βαριά.

Ήμουν σίγουρη ότι θα σηκωθεί,

γι’ αυτό και πέρασαν δέκα λεπτά

μέχρι να τον μεταφέρω στο κρεββάτι του.

Γέλαγα σα χαζοχαρούμενη

που κοιμήθηκε ο μικρός στο πάτωμα.

Fil

Eva

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s