Στο ασανσέρ που συναντιόμαστε

7

Τον τελευταίο καιρό χρησιμοποιούμε πολύ το μετρό. Ένας από τους λόγους είναι ότι ο μικρός λατρεύει τα τρένα και ενθουσιάζεται κάθε φορά. Συνηθίζουμε να κάνουμε μεγάλες βόλτες που περιλαμβάνουν ΜΜΜ και αρκετό περπάτημα. Τα 2,5 ετών ποδαράκια του μικρού είναι πολύ μικρά και αυτά για να τα βγάλουν πέρα, οπότε παίρνουμε μαζί και το καρότσι μας. Άρα χρησιμοποιούμε και το ασανσέρ στο μετρό.

Και έτσι φτάνουμε στο θέμα μας. 5 σχόλια που με άφησαν άφωνη στο ασανσέρ στο μετρό.

1. Κυρία και μαμά επίσης σκύβει και λέει στο 2,5 χρονών γιο μου: «Δεν είσαι λίγο μεγάλος για να έχεις καρότσι;»

Ο μικρός δεν καθόταν καν στο καρότσι. Αλλά και να καθόταν, δε μας ξέρεις κυρία μου, δεν ξέρεις ούτε που πάμε, ούτε από που ερχόμαστε. Δε μας ενδιαφέρει η γνώμη σου και γιατί σχολιάζεις το παιδί.

2. Παππούς. Κοιτάει τον μικρό, του γελάει. Γυρνάει σε εμάς και λέει: «Να τον κουρέψετε. Αγόρι δεν είναι; Δεν είναι ωραίο να κυκλοφορούν τα αγόρι με μαλλιά».

Το παιδί έχει κοντά μαλλιά, απλά λίγο καθυστερήσαμε στον κουρέα. Και πάλι σχόλιο προς το παιδί.

3. Έγκυος κοπέλα. Γκρίνιαζε ο μικρός γιατί νύσταζε. Σκύβει να τον ρωτήσει γιατί γκρινιάζει, γυρίζει με ρωτάει πως τον λένε, της λέω Φίλιππο, και του λέει:»Τι έγινε δε βρήκες ακόμα το Ναθαναήλ, γι’αυτό κλαις;»Και μπήγει μόνη της γέλια δυνατά, ενώ ο δικός μου σκούζει.

Δεν έχω σχόλιο.

4. Κύριος που διανύει την 5η δεκαετία του. Κρατάει το κλασικό πορτοκαλί κομπολόι και το κουνάει στα μούτρα του μικρού. «Κοίτα, κοίτα», του λέει. Φυσικά ο δικός μου πάει να πιάσει το κομπολόι, αυτός φυσικά δεν το δίνει και ο μικρός αρχίζει να κλαίει. Ο κύριος γυρίζει προς τα εμάς και μας λέει: «Δεν του έχετε μάθει να μη ζητάει ξένα πράγματα;»

Εεεε;;

5. Και τέλος κάτι που σε όλους μας έχει συμβεί. Πατάω το κουμπί του ασανσέρ και περιμένω. Κατεβαίνει, ανοίγει και έξαλλη μια κυρία φωνάζει: «Μας τραβήξατε κάτω, εμείς θέλαμε να πάμε επάνω και κάνουμε τόση ώρα βόλτα εξαιτίας σας. Μπλα, μπλα, μπλα…»

Μα εγώ απλά πάτησα το κουμπί.

Δεν ξέρω τι παθαίνει ο κόσμος μέσα στο ασανσέρ. Σχεδόν πάντα έχει κάποιος κάτι να πει. Όχι μόνο αρνητικά, όπως τα παραπάνω. Τα θέματα είναι πολλά, ο καιρός, η κίνηση, η κρίση, χαμογελάνε στα μωρά, σε κοιτάνε από πάνω μέχρι κάτω, τους κοιτάς από πάνω μέχρι κάτω. Αυτά τα 10-20 δευτερόλεπτα που πρέπει κάποιος να σταματήσει τους γρήγορους ρυθμούς του, μοιάζουν βασανιστήριο και το μυαλό δουλεύει σαν τρελό.

Eva

Advertisements

2 Σχόλια on “Στο ασανσέρ που συναντιόμαστε”

  1. Ο/Η gorgw λέει:

    Πραγματικά, μερικές φορές η ζωή ξεπερνάει κατα πολύ τα πιο ευφάνταστα βιβλία και τις πιο παρατραβηγμένες ταινίες…
    Καλή Ανάσταση 🙂


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s