Napkin Wrap

Boo&Evawrap01

Συνήθως βάζω το φαγητό στο πιάτο και σε κάποιο μέρος του σπιτιού θα καταφέρω να φάω. Από τότε που γεννήθηκε ο μικρός το τραπέζι μοιάζει περισσότερο με ράφι. Γεμάτο πράγματα. Έρχεται όμως μία μέρα, που έτσι, ξυπνάω με κέφια. Κι θέλω να είναι όλα όμορφα και προσεγμένα. Και ίσως προσέξω και τις λεπτομέρειες.

Λεπτομέρεια είναι και το τύλιγμα της πετσέτας. Παλιότερα, μπορεί να αγοράζαμε και 5 και 10 ευρώ ένα δαχτυλίδι πετσέτας (επί 6 εννοείται), σήμερα αυτή η σκέψη με κάνει να γελάω και να κλαίω μαζί. Να αναρωτιέμαι: Καλά μα που σκορπούσα τα λεφτά; Και ταυτόχρονα να λέω: Θέλω πάλι να μπορώ να τα σκορπάω σε εντελώς περιττά πράγματα.

Boo&Evawrap2

Δεν μπορώ KEEP CALM AND BUY, μπορώ όμως KEEP CALM AND PRINT.

Αν σας αρέσει απλά αποθηκεύστε και τυπώστε.

BookaiEvaNAPKIN HOLDERS.

 

Καλή όρεξη.

Eva


Χτύπησα στην παιδική χαρά

«Χτύπησα στην παιδική χαρά». Αυτή είναι μία έκφραση που λέω εδώ και 30 χρόνια.

Bookaievakoynia

Γιατί εδώ και 3 δεκαετίες όποτε βρεθώ στην παιδική χαρά, στις κούνιες, θα χτυπήσω. Είτε επιπόλαια, είτε σοβαρά. Κάποια κατάρα, κάποιο κακό μάτι, κάποιο ξόρκι που πήγε στραβά από την ώρα που γεννήθηκα με ακολουθεί και όποτε βρεθώ στο συγκεκριμένο χώρο ή και σε οτιδήποτε θυμίζει παιδική χαρά θα χτυπήσω.

Το πρώτο περιστατικό που θυμάμαι ήταν όταν ήμουν 4 χρόνων. Και ναι το θυμάμαι. Είχε πάρα πολλά παιδιά και περίμενα πολύ ώρα να αδειάσει μια κούνια. Μόλις κατέβηκε ένα παιδί έτρεξα όσο πιο γρήγορα μπορούσα να κάτσω και με χτύπησε η διπλανή. Όχι τα πόδια του παιδιού, αλλά εκείνη η ξύλινη κούνια με βρήκε δεξιά στο κούτελο. Τότε όμως βάζαμε μολυβόνερο και τέρμα. Αν το είχα πάθει σήμερα; Δεν τη γλίτωνα την εισαγωγή.

Ένα χρόνο μετά, ανέβηκα σε ένα ψηλό μονόζυγο. Μου έλεγαν τα άλλα παιδάκια κάνε θα σε πιάσουμε αν πέσεις. Έπεσα και δε με έπιασε κανείς. Έσπασα το χέρι μου πολύ άσχημα και είχα γύψο σε όλο το διάστημα του καύσωνα του ’87.

Και ο κατάλογος συνεχίζει. Και με πιο ανώδυνα, όπως το κάψιμο στα μπούτια από τις καυτές σιδερένιες τσουλήθρες, το πέσιμο από το μύλο καθώς γύριζε τρελά. Γόνατα, αγκώνες, κεφάλια όλα σημαδεύτηκαν. Τα πόδια μου πάτησαν πολλά αγκάθια και έβγαλα πολλές σκλήθρες με το τσιμπιδάκι.

Μεγαλώνοντας και αφήνοντας πίσω τις τσουλήθρες, έπιασα τις νεροτσουλήθρες. Δύο τα πιο σοβαρά χτυπήματα ήταν. Ράγισα τα πλευρά μου (που πραγματικά ο πόνος και η αποθεραπεία ήταν χειρότερα και από τη γέννα του μικρού μου). Και δεύτερο έσκασα στο νερό με το γόνατο και έκανα 2 βδομάδες να περπατήσω. (Και ήμουν και στη Μύκονο).

Για πολλά χρόνια, λοιπόν, έβαλα ένα μεγάλο Χ σε αυτά τα μέρη και έστριβα το κεφάλι μου όποτε περνούσα από έξω. Αλλά ο μικρό με έκανε να επιστρέψω στο χώρο του εγκλήματος. Και τον πρώτο χρόνο να περιοριστούμε στο κούνημα στις κούνιες. Αλλά έφτασε η ώρα να ανέβω και σε τσουλήθρες και τώρα πια είναι ολόκληρα οικοδομήματα! Καράβια, τούνελ, σχοινιά!

Δυστυχώς ανακαλύπτω ότι η κατάρα υπάρχει ακόμη. Πέρυσι γλίστρησα και χτύπησα άσχημα το καλάμι μου, ενώ υποτίθεται ότι βοηθούσα το μικρό να μην πέσει. Κουτουλάω συνέχεια το κεφάλι μου γιατί δεν υπολογίζω σωστά πόσο πρέπει να σκύψω για να περάσω από κάτω σε παιχνίδια που φυσικά δεν φτιάχτηκαν για εμένα και λόγω ηλικίας και «αγυμνιασιάς» πλέον παθαίνω συνέχεια κράμπες από το τρέξιμο. Τελευταίο παράσημο είναι το παρακάτω και ο λόγος που κάθομαι και γράφω όλα αυτά. Ίσως αν πω τον πόνο μου κάπου να σπάσει και η κατάρα.

Bookaievahurt

Και φυσικά εδώ και 30 χρόνια παίρνω ακόμα τη μαμά μου τηλέφωνο και της λέω:

«Μαμά, χτύπησα στις κούνιες»

Eva


Movie Quotes #1

Το Ημερολόγιο (The Notebook). Αγαπημένη ταινία.

Έχει πολλές σκηνές γεμάτες πάθος και πολλές ατάκες που φέρνουν ρίγη.

Bookaievanotebook

Το φιλί στη βροχή είναι η πλέον αναγνωρίσιμη σκηνή. Η ατάκα που με κέρδισε είναι:

«If you’re a bird, I’m a bird».

Αν το θέλετε κι εσείς απλά αποθηκεύστε και τυπώστε. Αυτό είναι 10×15.

Bookaievanotebookprint

Eva


Μητέρες πολύ πριν από εμάς

Lucy and Lucie: 1952

SHORPY_19941

1952. «Lucille Ball and daughter Lucie Arnaz nestling together at home.» Happy Mother’s Day from Shorpy! Color transparency by Charlotte Brooks for the article «The Real Lucy» in Look magazine

***

Lil Boomer: 1948

SHORPY_Linda011.preview

The first slide from a batch of about 200 Kodachromes I got on eBay last week. I’m naming this collection after Linda, the young lady who features in many of them. This particular unlabeled slide shows Linda and (I guess) her mother around 1948. Linda’s family seems to hail from New England.

***

Migrant Mother: 1936

8b29516u.preview

«Destitute pea pickers living in tent in migrant camp. Mother of seven children. Age thirty-two.» Nipomo, California. February 1936. Photograph by Dorothea Lange.

***

La Toilette: 1942

8c36731u.preview

July 1942. Woman and her daughter in the Frederick Douglass housing project in the Anacostia section of Washington, D.C.

***

Homeschooled: 1939

SHORPY_8b37034a.preview

January 1939. «Negro sharecropper mother teaching children numbers and alphabet in home. Transylvania, Louisiana.» Medium-format nitrate negative by Russell Lee for the Resettlement Administration.

***

On the Road: 1939

8b34842u.preview

On the road with her family one month from South Dakota. Tulelake, Siskiyou County, Calif. September 1939.

***

Migrant Madonna: 1939

SHORPY_8a26430a.preview

June 1939. «Wife and baby of itinerant cane furniture maker and agricultural day laborer camped in Wagoner County, Oklahoma.» 35mm nitrate negative by Russell Lee for the Farm Security Administration.

***

Rural Mother: 1936

8a01636u.preview

March 1936. «Mother and baby of family of nine living in field on U.S. Route 70 near the Tennessee River.» 35mm nitrate negative by Carl Mydans for the Farm Security Administration.

Πηγή: www.shorpy.com

Eva


Ο πρώτος μας καφές !

Α&Β

Σήμερα το πρωί φύγαμε από το σπίτι βιαστικά με την υπόσχεση ότι μόλις τελειώσουμε θα πάμε για τραμπολίνο, μόνο έτσι θα φεύγαμε γρήγορα από το σπίτι γιατί ως γνωστό έχουν ένα μαγικό τρόπο όταν νιώθουν ότι βιάζεσαι να εφευρίσκουν τρόπους για να καθυστερείς!

Η υπόσχεση τηρήθηκε φυσικά, αλλά η ώρα είχε περάσει οπότε όταν τελείωσε και ο χρόνος μας στο τραμπολίνο ρώτησα την Ανδρονίκη μου τι ήθελε να της πάρω να φάει με το σκεπτικό να το πάρουμε μαζί στην επιστροφή και νο το μασουλήσει στο αυτοκίνητο.

Αφού κατέληξε ότι ήθελε κεκάκι και αφου διάλεξε ένα ωραιότατο σοκολατένιο cupcake κατευθυνόμενες να πάρει και η μαμά ένα παγωμένο καφέ για το δρόμο και συζητώντας αν θα το φάει στο δρόμο της επιστροφής ή στο σπίτι της ζαζάς (γιαγιάς), μου λέει όχι να κάτσουμε εδώ.

!?! αυτά αιωρούνταν πάνω από το κεφάλι μου γιατί δεν είμαστε από τα παιδάκια που συνηθίζουν να κάθονται σε μια καρέκλα έχουμε σκοπό να εξερευνούμε τον χώρο με ζέση όμως και η μαμά (εγώ) είναι από αυτές τις τρελές που ακούγονται στις κούνιες Ανδρονίκη πρόσεχε και περιττό ότι την υστερία την έχω στο τσεπάκι αν για κλάσματα δευτερολέπτου περάσει πίσω από το δοκάρι της τσουλήθρας και εξαφανιστεί από το οπτικό μου πεδίο!

– Θα καθίσουμε όμορφα στο τραπέζι;

Η απάντηση καταφατική τι είχα να χάσω το πολύ πολύ να φεύγαμε τρέχοντας χαχαχα

Κυρία η μικρή περιμέναμε αγκαλιά φυσικά την σειρά μας να παραγγείλουμε, (μπροστά μας μια νεαρά με την μάλλον μαμά της ύφος τουπέ μπλαζέ στην ερώτηση ποιος έχει σειρά απαντώ οι κυρίες, φυσικά δεν παραχώρησαν την σειρά τους αλλά της νεαράς της έπεσε και το κέρμα από τα ρέστα και δυσανασχέτησε πως θα σκύψω να το πιάσω ένα πράγμα τόσο έντονα που σκέφτηκα ότι έχει δισκοπάθεια! αυτό γιατί έλεος με την αναισθησία του κόσμου και επειδή έφτιαχνα γελοία σενάρια στο κεφάλι μου)

Ήρθε η σειρά μας παραγγείλαμε και καθίσαμε στο τραπέζι, αφού οικιοποιήθηκε για λίγο τον καφέ μου, την κρέμα του δηλαδή απόλαυσε και το κεκάκι της.

Μετά άρχισαν οι τρέλες, αλλά μην είμαι αχάριστη ο πρώτος μας καφές καλά πήγε!

Βοο & Anoni