Η ταυτότητά μου…

Image

Σήμερα ήταν καθοριστική ημέρα για τον τρόπο που βλέπω και αντιμετωπίζω την ταυτότητά μου, αφού η ιδιότητα της απέκτησε σημαντικό χαρακτήρα.

Η μικρή μου Ανδρονίκη 4 ετών και 6 ημερών πλέον σωστή δεσποινίδα έπαιζε με την τσάντα μου βγάζει την ταυτότητά μου από το πορτοφόλι μου και μου λέει με πονηρό γελάκι, εφ’οσον ξέρει ότι είναι σημαντική και δεν πρέπει να την χάσουμε…

– κοίτα…

– η ταυτότητά μου, της λέω, την κοίταζε,

-τι γράφει? την ρωτάω

-μμμ για να δω…Μαμά Α Ε, μου απαντάει.

Φυσικά δεν έχω λόγια, όλη μέρα γυρίζει στο μυαλό μου αυτή η σημαντική μου ιδιότητα και ένα καμάρι και ένα μειδίαμα με  διακατέχει. Ναι η ιδιότητά μου άλλαξε και κάθε φορά που θα αναρωτιέμαι για το παρελθόν το παρόν και το μέλλον, η απάντηση θα είναι αυτή η πολύ σημαντική ΜΑΜΑ ΑΕ!

Boo

Advertisements

Οι βόλτες μας

Τον τελευταίο 1,5 χρόνο, μόλις κλείσω την πόρτα του σπιτιού μου, τρέχω. Τρέχω χωρίς να σταματάω, χωρίς να ξέρω που πάω πολλές φορές, τρέχω αγχωμένη και γελαστή, τρέχω φωνάζοντας και παρακαλώντας, τρέχω καμαρώνοντας και μιλώντας.

Ο μικρός περπάτησε μόνος του και με σιγουριά, περίπου όταν ήταν 17 μηνών. Και από τότε μόλις βρεθεί έξω αρχίζει και τρέχει. Θα κάτσει 10-15 λεπτά στην παιδική χαρά και μετά αρχίζει και τρέχει. Πολλές φορές πιστεύω πως νομίζει ότι είναι αυτοκίνητο και τρέχει για να βλέπει τις εικόνες όπως τις βλέπει από παράθυρο. Σε οικεία μέρη, έχει φτιάξει τη διαδρομή του που συνήθως ακολουθεί και δεν επιτρέπει σε κανένα να του πιάσει το χέρι. Σε άγνωστα μέρη, αναζητά το χέρι μας και τον βλέπω με ενθουσιασμό να χαράζει καινούριες διαδρομές. Και είναι πολύ χαρούμενος!

Και εγώ; Τι κάνω εγώ; Τρέχω και εγώ από πίσω. Αλλά τα μικρά αυτά ποδαράκια μεγαλώνουν και τα δικά μου βαραίνουν. Φοβάμαι πως θα έρθει η μέρα που λέει η παροιμία και θα τρέχω και δε θα φτάνω. Κι αν και έχω χιλιάδες φωτογραφίες με κοντινά του πλάνα σε εσωτερικούς χώρους, έξω έχω κατά βάση τη πλάτη του. Αυτό βλέπω κυρίως…

back1 back2 back3 back4

Τρέξε, μικρέ μου εξερευνητή…

345

Eva


Summer 2013

Image

Οι φετινές μας διακοπές είχαν προγραμματιστεί όπως κάθε χρόνο μετά την γέννηση της μικρής μου για το χωριό μας, να δούμε συγγενείς, να μας δουν οι συγγενείς να κάνουμε κανένα μπάνιο και να πάρουμε και κανένα αυγό στο γυρισμό, συνδυασμένες με το γάμο του πρώτου μου ξαδέλφου φύγαμε λίγες  μέρες νωρίτερα.

Στην πορεία αλλαξοδρομίσαμε πήραμε το δρόμο για Γαλατά και από εκεί απέναντι με το φέρρυ για Πόρο.

Δεν είναι αυτό όμως που θέλω να μοιραστώ μαζί σας, αλλά τα πρωτόγνωρα ανάμεικτα συναισθήματα χαράς που προς μεγάλη μου έκπληξη σχεδόν στα μισά αλλαξοδρομίσαμε και θα μοιραζόμουν καινούργιες εμπειρίες ταξιδιού με την Ανόνι μου, τύψεων για τους αγαπημένους μου ανθρώπους και για όλους αυτούς που δεν θα καταφέρουν να πάνε πουθενά, ανασφάλειας γιατί τα οικονομικά είναι μετρημένα κουκιά, θλίψης γιατί έχουμε επιτρέψει σε αυτές τις δύσκολες μέρες να χάσουμε το κουράγιο μας  να παλεύουμε για την χαρά μας την αυθόρμητη χαρά μας και το χειρότερο αυτό να το βλέπουμε χαραγμένο στα πρόσωπα άγνωστων ανθρώπων αρκετά μίλια μακρυά από το σπίτι μας εκεί που πιστεύεις ότι θα δανειστείς λίγη θετική ενέργεια λίγο κουράγιο για να συνεχίσεις τον επόμενο δύσκολο χειμώνα που σε περιμένει εκεί συνειδητοποιείς ότι είμαστε όλοι σχεδόν κουφάρια.

Τέλος Ιουλίου και πολλά ενοικιαζόμενα χωρίς κρατήσεις, αρκετά μαγαζιά που δεν έχουν ανοίξει με μια εικόνα παραίτησης, που δεν θύμιζε σε τίποτα αυτή την παλιά αίγλη που φαινόταν πως είχαν, οι συζητήσεις ίδιες παντού τι θα γίνει, πως θα  γίνει, ο κόσμος κουμπωμένος.

Η αναχώρησή μας έγινε Παρασκευή πρωί με προορισμό το δικό μας χωριό.

Ο γάμος αξιοπρεπέστατος, όμως παρατηρούσα τον κόσμο, δεν ξέρω αν έχει σβηστεί από τα δικά μου μάτια η σπίθα και τους βλέπω όλους με μια βεβιασμένη χαρούμενη συμμετοχή, αν μεγαλώνω και μου φαίνονται εμένα κάπως λίγο αδιάφορα ή τελικά η κρίση έχει ευνουχίσει τους περισσότερους, κάτι που δεν μπορώ να καταλάβω κινούμενη σε πολύ στενό οικογενειακό κύκλο που σίγουρα εμάς μας έχει επηρεάσει.

Καλό Καλοκαίρι σε όλους.

Boo