Υπομονή,υπάρχουν και χειρότερα…

Boo&Eva road

Σάββατο μεσημέρι. Κοιμίζω το μικρό και ετοιμάζομαι να βγω για τα βασικά ψώνια του σπιτιού. Στο μάρκετ. Δε θα φανταζόμουν ποτέ πριν από 4-5 χρόνια ότι θα ήταν συνήθως η μοναδική έξοδος της εβδομάδας μου. Φοράω ό,τι πιο πρόχειρο βρω και τυχαίνει να μου κάνει ακόμα, άμα έχει και κουκούλα ακόμα καλύτερα. Χτενίζω τα μαλλιά μου βιαστικά και φεύγω.

Με σκυμμένο το κεφάλι, προσπαθώ να γίνω αόρατη, να κάνω τη δουλειά μου και να γυρίσω γρήγορα. Δε θέλω να με δει άνθρωπος, δε θέλω να δω άνθρωπο. Αισθάνομαι να ζω τη ζωή μου μέσα από ένα σκοτεινό κουτί με μία τρύπα στο ύψος των ματιών μου. Για να παρατηρώ τις στιγμές μου, για να παρακολουθώ τη ζωή μου. Απλώς παρατηρητής.

Και κάπου εκεί ο παλιός μου εαυτός με κοιτά ειρωνικά και απορεί. «Καλά δε μπορείς  να ασχοληθείς λίγο με τον εαυτό σου; Τι χάλια είναι αυτά; Δεν ξέρω τι έχεις να πεις, αλλά ότι και να πεις είναι δικαιολογίες»…

Πως έχεις γίνει έτσι; Πόσα κιλά έχεις πάρει πια; Ξέρεις κάτι παλιέ μου εαυτέ, δε με νοιάζει… Δε με νοιάζει τίποτα… Δεν βρίσκω πουθενά ενδιαφέρον. Μόνο η γεύση μου έχει απομείνει. Μέσα στη μέρα θα γευτώ κάτι νόστιμο και θα νιώσω όμορφα. Είναι οι μόνες στιγμές χαράς.

Γιατί δε βάφεσαι λίγο; Φτιάξε τα μαλλιά σου! Ξέρεις παλιέ μου εαυτέ, δε μπορώ να το κάνω αυτό. Γιατί θα πρέπει να κοιταχτώ στον καθρέφτη για να το κάνω. Και αυτόν το άνθρωπο που βλέπω, δεν τον αναγνωρίζω και αυτό που βλέπω το σιχαίνομαι. Δεν αντέχω να κοιτάω το είδωλό μου.

Πρόσεξε λίγο τα ρούχα σου. Φτιάξου, πέτα τα παλιά. Γιατί να το κάνω αυτό παλιέ μου εαυτέ; Γιατί να σουλουπωθώ; Οι τέσσερις τοίχοι που με κοιτάνε όλη τη μέρα, δεν ενδιαφέρονται καθόλου για το τι φοράω και αν είναι στοιχειωδώς αποδεκτό.

Χαμογέλα! Δε μπορώ…

Σύνελθε! Δε θέλω…

Υπομονή,υπάρχουν και χειρότερα… Όχι, όχι και εσύ παλιέ μου εαυτέ! Μη μου λες υπομονή! Μη μου λες υπάρχουν και χειρότερα. Για εμένα αυτά είναι τα χειρότερα και υπομονή δεν υπάρχει πια. Ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων «Υπομονή,υπάρχουν και χειρότερα…», που δεν έχουν δικαίωμα να γκρινιάζουν και τα προβλήματά τους είναι ψιλά γράμματα, γιατί δεν έχουν φτάσει στον πάτο. Τον κοιτάνε στα 5 εκατοστά ψηλότερα. Και οι περισσότεροι γύρω τους είναι στην ίδια κατηγορία με αυτούς. Ποιος να ακούσει ποιον; Ποιος να παρηγορήσει ποιον;

Eva

Advertisements

9 Σχόλια on “Υπομονή,υπάρχουν και χειρότερα…”

  1. Ο/Η coerdia λέει:

    Μπανάνες με πιτζάμες που λεγες και στην ανάρτηση «ξανάρθες ξημερώματα». Εγώ νομίζω ότι είστε αρκετά αξιολάτρευτες και οι δύο φίλες και μου αρέσουν τα πράγματα που γράφετε και φτιάχνετε για τα παιδιά πολύ.Αλλά εύχομαι να γίνουν τα πράγματα όπως θα ήθελες. Καλησπέρα.

  2. Ο/Η perseus76 λέει:

    Εύα, να σου πω ένα μυστικό;
    Οι καθρέφτες πολλές φορές λένε ψέματα. Ίσως να θεωρείς πως δεν μπορώ να σε καταλάβω απόλυτα, καθώς είμαι γένους αρσενικού (στο ορκίζομαι όμως πως μπορώ).
    Όμως ο καλύτερος καθρέφτης που έχεις στην κατοχή σου, είναι τα λαμπερά μάτια του μικρού που έβαλες για ύπνο στην αρχή του κειμένου σου.
    Αυτούς τους μονάκριβους καθρέφτες να κοιτάς, αυτό σου το είδωλο ν’ αντικρίζεις και μ’ αυτό να συνομιλείς.
    Όλοι οι υπόλοιποι καθρέφτες στο σπίτι, είναι απλά για να ισιώνουμε τσαλακωμένα πέτα και στραβοφτιαγμένες χωρίστρες.
    Δεν θα πιάσεις πάτο ποτέ. Δεν υπάρχει πάτος σε τούτες τις αβύσσους.
    Είμαστε γερά σκαριά (πρέπει να είμαστε γιατί το χρωστάμε στα παιδιά μας), κι αν τώρα νιώθεις μια ανάσα πριν τον πυθμένα, σε λίγο θα ξεκινήσεις να αναδύεσαι (θα με θυμηθείς).
    Το μόνο που σου εύχομαι είναι, να βγεις στην επιφάνεια σοφότερη και δυνατότερη.

    Από τα βάθη της ίδιας αβύσσου, και λίγα «κλικ» δίπλα σου, σε χαιρετώ χαμογελώντας.
    Καλή αντάμωση στην επιφάνεια.

    • Ο/Η bookaieva λέει:

      Το γένος αρσενικού ίσα ίσα μπορεί να βοηθήσει περισσότερο, διότι η οπτική του είναι διαφορετική από τη γυναικεία. Και στην τελική όλοι άνθρωποι με αισθήματα είμαστε.
      Έχεις απόλυτο δίκιο σε ό,τι γράφεις. Είναι σα να περιμένω κάτι για να αρχίσω την ανάδυση. Μάλλον κάτι σα χαστούκι, αλλά αργεί και με εξαντλεί…

      Ο μικρός πάντως δεν έχει στερηθεί τη μαμά του σε τίποτα. Είναι πάντα δίπλα του χαμογελαστή και ορεξάτη. Οι υπόλοιπες ώρες είναι μαύρες…

      Καλή αντάμωση στην επιφάνεια.(όπως μου γράφεις και εσύ)
      Ανυπομονώ…

  3. Ο/Η olga's everyday diary λέει:

    Συμφωνώ και με τους δύο προλαλήσαντες …..αλλά κατανοώ και εσένα γιατί έτσι αισθάνομαι και εγώ, ειδικά στο θέμα του καθρέφτη! δεν τον κοιτάζω …..απλά πράττω όπως αισθάνομαι (σαν να είμαι στα 30 μου ή στην εφηβεία μου) ……
    Σε χαιρετώ απο τα ίδια βάθη της αβύσσου……
    Με ένα Χαμόγελο και Επίθεση!!!!!

    • Ο/Η bookaieva λέει:

      Αισθάνομια πως με καταλαβαίνεις γιατί όπως διαβασα για σενα εχεις κλειστεί και εσύ σοτυς 4 τοιχους!

      Φτου ξελευθερία μας λοιπόν!

      • Ο/Η olga's everyday diary λέει:

        φτου ξελευθερία μας ….δε λές και τίποτα!
        καλή συνέχεια εύχομαι….και άντε να καλυτερέψει λίγο ο καιρός ….να βγούμε έξω να περπατήσουμε λιγάκι ….να φύγει αυτό το ‘βάρος’ απο πάνω μας ….βρέ αδερφέ!

  4. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Δεν υπάρχουν χειρότερα… ναι, μη χαμογελάς, θα σου το αποδείξω:
    Πριν δυο μέρες διάβαζα στο blog μια καλής μου φίλης για μια φαμίλια στην Αφρική που το ένα γεύμα την ημέρα είναι μεγάλη πολυτέλεια και το πανέμορφο κοριτσάκι της φωτογραφίας είναι φορέας AIDS… και ξέρεις τι σκέφτηκα, δεν μπορώ συνέχεια να σκέφτομαι τους πεινασμένους, τους καρκινοπαθείς και όλους τους δυστυχισμένους για να νιώσω καλά… δεν μπορώ, γιατί ο καθένας μας έχει ένα μέτρο σύγκρισης μέσα του.. δεν με ανακουφίζει να ξέρω πως υπάρχουν εκατομμύρια άνεργοι, όταν ο γιος μου (με δυο μωρά) είναι άνεργος, θέλω το παιδί μου να έχει δουλειά, τελεία και παύλα… το θέμα είναι πόσο αφήνουμε τους εαυτούς μας να βουλιάξουν, το θέμα είναι στη ποσότητα και εκεί είναι στο χέρι μας να πούμε, μέχρι εδώ!
    Οι άνδρες δεν έχουν ιδέα πόση ενέργεια σου ρουφά ένα παιδί (μεγάλωσα τρία) και είναι κάτι που δεν θα καταλάβουν ποτέ και σε μερικά χρόνια θα σου γκρινιάξουν, πόσο τους παραμελείς, πόσο λίγο ερωτική, σεξουαλική και τρυφερή είσαι…

    ΑΦιλάκια πάντα καρδιάς!

  5. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Όλγα μου, καλησπέρα! 🙂
    Όταν κάποιος ανοίγει τη καρδιά του και εκφράζει τα βαθύτερα αισθήματα του χωρίς να φοβάται τον οποιοδήποτε σχολιασμό, να είναι σίγουρος πως όχι μόνο θ’ ακουστεί , αλλά μπορεί να ξεκινήσει ένας εποικοδομητικός διάλογος… τι άλλο νόημα μπορεί να έχει το blogging! 😉

    ΑΦιλάκια καρδιάς! ❤


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s