Ξεσκόνισμα, το μάταιο

skonh

Οι δουλειές το σπιτιού. Μεγάλο θέμα. Δε γνωρίζω ούτε μία γυναίκα που να ανυπομονεί να τις κάνει. Είναι αναγκαίο και καθημερινό κακό. Όσες φορές και να τις τελειώσεις, την επόμενη πρέπει να ξαναρχίσεις και να κάνεις τα ίδια. Δωρεάν και εθελοντικά. Το μόνο θετικό, είναι η «μία ώρα» που θα χαρείς το καθαρό και συγυρισμένο σπίτι σου, μέχρι να ξαναπέσει  η «μπόμπα».

Μεγαλώνοντας, έχω βρεθεί και εγώ σε αυτές τις γελοίες συζητήσεις που κορόιδευα μικρή τη μάνα μου, δηλαδή ποια μου αρέσει και ποια όχι. Για λίγο όμως, μόλις το συνειδητοποιώ αλλάζω θέμα. Όταν δεν το συζητάω όμως και το σκέφτομαι μόνη μου διαπιστώνω ότι η μόνη δουλειά που δε μπορώ με τίποτα να κάνω είναι το ξεσκόνισμα. ΤΟ ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ. Όποτε μπορώ παρακαλώ τον άνδρα μου να βοηθήσει ή με βαριά καρδιά κάνω όσα βλέπει η πεθερά. Χρόνια τώρα. Προσπαθώ να έχω ελάχιστα πράγματα για να μη χρειάζεται πολλά να σηκώνουμε στο ξεσκόνισμα. Τα κάνα-δυο βάζα που σηκώνω σπάνια, μου φαίνονται βαριά σα μενίρ.

Γιατί όμως; Ξέρω χρόνια ότι σιχαίνομαι το ξεσκόνισμα. Τώρα τελευταία όμως με βασανίζει το γιατί ειδικά το ξεσκόνισμα. Και πριν από λίγο καιρό με χτύπησε. Το ξεσκόνισμα είναι μάταιο και άδικο.

Πλύσιμο των πιάτων: Μέσα στα διάφορα σκεύη, έφαγα το φαγητό μου, ήπια το νερό μου. Τα γεύτηκα, τα χάρηκα. Πλύσιμο-άπλωμα-σιδέρωμα ρούχων: Τα φόρεσα, τα μύρισα καθαρά, έζησα μέσα σε αυτά, έφτιαξα αναμνήσεις, έχουν την εικόνα μου οι γύρω μου μέσα τους. Συγύρισμα δωματίων: Στα κρεβάτια μας κοιμηθήκαμε, ονειρευτήκαμε. Τα παιχνίδια του γιου μου έπαιξε, γέλασε. Και τόσα άλλα.

Το ξεσκόνισμα; Τι ακριβώς μου πρόσφερε αυτή η σκόνη που καλύπτει να πάντα; Όλοι αυτοί οι κόκκοι που αιωρούνται στον αέρα και μετά πέφτουν σε όλες τις επιφάνειες του σπιτιού μου; Είναι πάντα εκεί. Ένας πόλεμος μαζί της είναι σίγουρα χαμένος.

Η σκόνη είναι σαν το χρόνο. Ό,τι και να κάνεις έρχεται, κάθεται καθημερινά για να σου θυμίζει ότι άλλη μια μέρα πέρασε και έκατσε πάνω σου. Σε βάρυνε. Δεν πρέπει να επαναπαύεσαι, πρέπει συνέχεια να είσαι σε κίνηση, να φροντίζεις τον εαυτό σου και τους γύρω σου γιατί δε θα σου χαριστεί. Αν την αφήσεις, θα κάτσει πάνω στα πάντα και θα τα θολώσει, θα τα μολύνει, θα τα ασχημήνει. Θα τα κάνει να μοιάζουν παλιά και γερασμένα.

Γι’ αυτό πρέπει να είσαι κάθε μέρα σε εγρήγορση. Να μην αφήσεις να σου θυμίζει πως ο χρόνος περνά. Εκείνη ήταν και θα είναι για πάντα εδώ. Εσύ είσαι απλά ένα έπιπλο στο διάβα της. Ένα από τα χιλιάδες που ξαπόστασε. Θέλει και σένα να σε κατακτήσει και όσο το δυνατό πιο γρήγορα να σε αντικαταστήσει.

Όχι δε θα σου κάνω το χατίρι, σκόνη. Θα κάνω πως δεν υπάρχεις. Δε σε βλέπω. Και με κάθε ευκαιρία θα βάζω κάποιον άλλο να σε πετάει. Κάποιον που δεν έχει καταλάβει το παιχνίδι σου και δεν ξέρει, δεν τον νοιάζει. Όσο κι αν ξέρουμε και οι δυο πως στο τέλος θα με νικήσεις μία φορά, όλες οι υπόλοιπες καθημερινές νίκες θα είναι δικές μου.

Γιατί, σκόνη, δεν είσαι σαν το χρόνο. Είσαι ο χρόνος.

Eva

 

Advertisements

4 Σχόλια on “Ξεσκόνισμα, το μάταιο”

  1. Ο/Η olga's everyday diary λέει:

    Διαβάζοντας τις σκέψεις σου, κατάλαβα γιατί και εγώ δεν χωνεύω καθόλου το ξεσκόνισμα….Συμφωνώ απόλυτα!!!

  2. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Χαχαχαχα! Τώρα φταίω, που κάθε φορά που ξεσκονίζω, σε σκέφτομαι; 😉
    Πριν λίγο, είπα να δοκιμάσω να ξεσκονίσω μια μινιατούρα ιστιοφόρου με ανοιγμένα πανιά… κόλαση! 😦

    ΑΦιλάκια χωρίς σκόνες κλπ κλπ! ❤


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s