Τα καλύτερά μου χρόνια στη λεκάνη

H_lekani

Όσο μεγαλώνω όλο και περισσότερο συνειδητοποιώ πως τα καλύτερά μου χρόνια πέρασαν. Και δεν το ήξερα τότε, δεν το καταλάβαινα. Δεν τα αξιοποιούσα στο έπακρο, είναι άδικο. Δεν υπάρχει κανείς να στα υπογραμμίσει στα sos, για να μπορέσεις να τα ρουφήξεις ή να τα παρατείνεις όσο περισσότερο μπορείς. Δε με καταλαβαίνω γιατί βιαζόμουν να «αλλάξω πίστα»…

Αναρωτιέμαι καμιά φορά να φταίω μόνο εγώ ή και η κοινωνία μας. Αναρωτιέμαι αν από την ώρα που γεννιόμασταν δεν μας υποδείκνυε κανείς τι και πότε πρέπει να το κάνουμε, είναι σίγουρο ότι θα υπήρχε μόνο αναρχία ή θα ήμασταν απλά ελεύθεροι; Από την ώρα που παίρνουμε την πρώτη ανάσα μας σε τούτο τον κόσμο αρχίζουν οι υποχρεώσεις. Να μιλήσει γρήγορα το μωρό,να περπατήσει γρήγορα το μωρό, πρώτος στο σχολείο, στα αγγλικά, σχολές, εύρεση καλής δουλειάς, οικογένεια, παιδί κι άλλο παιδί, να είναι πρώτα τα παιδιά σου στο σχολείο, στις σχολές, να καλοπαντρευτούν και ο φαύλος κύκλος δε σταματάει ποτέ! Γιατί;;; Γιατί όλα αυτά; Γιατί βιαζόμαστε και δε χαιρόμαστε τίποτα, γιατί δε το συνειδητοποίησα τα τελευταία χρόνια και όχι νωρίτερα. Είναι νωρίς ή αργά;

Τα δικά μου καλύτερά μου χρόνια ήταν όταν καθημερινά καθάριζα αυτή τη λεκάνη. Για έξι χρόνια κάθε πρωί καθάριζα ή εγώ ή η Βοο αυτή τη λεκάνη. Όποια πήγαινε πρώτη στο γραφείο καθάριζε με χλωρίνες αυτή τη λεκάνη και αν προλάβαινε έφτιαχνε καφέ και για τις δύο. Και πότε δε προσπάθησε η μία να λουφάρει για να την κάνει η άλλη. Έχετε ή είχατε πολλούς συναδέλφους που δε θα κοίταζε να σας φορτώσει τέτοια αγγαρεία; Να την κάνει μόνος και να σας φτιάχνει και καφέ μετά;

Κι όμως τότε ήταν τα καλύτερά μας χρόνια. Έτσι ξεκινούσε η μέρα, μετά εργασία και κουβέντα και εργασία και εργασία και κουβέντα πάλι και ενώ δουλεύαμε απέναντι κοιτάζοντας η μία την άλλη κουβεντιάζαμε και κάναμε όνειρα και λύναμε ανούσια προβλήματα και γελάγαμε. Γελάγαμε πολύ! Τις περισσότερες μέρες είχαμε γδαρμένο λαιμό από το «βηχαλάκι του πολύ γέλιου.»

Μέχρι να έρθει η ώρα να σχολάσουμε, να πάρουμε το ίδιο λεωφορείο, μετά οι 2 ή οι 4 καφεδάκι ή ποτάκι στο Γκάζι (τη χτίσαμε τότε τη γειτονιά) ή καμιά ταινία στο σπίτι με τελευταίας τεχνολογίας ηχοσυστήματα(προ κρίσης) να κατεβάζουμε τις πιο κακογραμμένες πειρατικές ταινίες, τα μεσάνυχτα σουβλάκι από τον Κάνδαυλο. Και τόσα άλλα και γέλια γέλια πολλά. Μερικές φορές νομίζω πως ο άνθρωπος έρχεται στη γη με περιορισμένο αριθμό γέλιων και εμείς τα εξαντλήσαμε όλα τότε και δεν έμεινε τίποτα πια.

Ξέραμε τότε πως περνάγαμε καλά αλλά δεν είχαμε καταλάβει πως εκείνα ήταν τα καλύτερά μας χρόνια. Και ότι οι κλισέ ατάκες τύπου: «Χαρείτε τα νιάτα σας»  δεν είναι απλά κλισέ αλλά και αληθινές. Γιατί θα με ρωτούσε κάποιος, σε πήραν τα χρόνια; Όχι δεν πιστεύω ότι με πήραν, αλλά έχασα κάτι που δε θα επιστέψει ποτέ, ακόμα και εάν ξαναέκανα τα ίδια πράγματα τώρα. Την ξεγνοιασιά μου.

Δεν ξέρω τι μου επιφυλάσσει το μέλλον και ζηλεύω όλες εκείνες που περνούν ξέγνοιαστα τα «νιάτα» τους, αλλά και εκείνες σε ανάλογη φάση με εμένα που παρουσιάζουν ότι η ζωή τους είναι το ίδιο ξέγνοιαστη με τις πρώτες (και ελπίζω να είναι).

Όμως εγώ κάθε μέρα θα συνεχίζω να αναπολώ εκείνο το «βηχαλάκι του γέλιου».

Eva

Advertisements

14 Σχόλια on “Τα καλύτερά μου χρόνια στη λεκάνη”

  1. Ο/Η katinaki λέει:

    Ωραία τα λες κ υποθέτω ´εχεις δίκιο. Ειναι κατι που επαναλαμβάνω στον εαυτο μου οτι τωρα ειναι τα νιάτα κ πρεπει να κοιταξω να περνάω καλα.
    Ωστόσο δε μπορει και η φάση που ειστε τωρα θα εχει τα ωραία της😊

    • Ο/Η bookaieva λέει:

      Καλά είμαστε και τώρα και δόξα το θεό που λένε. Αλλά τότε ήταν τα καλύτερα. Δεν υπάρχει ξεγνοιασιά,όπως έγραψα. Δηλαδή κάνω τώρα αυτό, διασκεδάζω πχ ή πάω στη δουλειά μου και το μυαλό μου δεν υπάρχει ΤΙΠΟΤΑ άλλο που να το απασχολεί. Όταν έρχονται παιδιά στη ζωή ενός ανθρώπου, αυτή η ξεγνοιασιά πάει περίπατο. Όπου και να είσαι το μυαλό είναι αλλού. Δεν μπορείς ξαφνικά να σηκωθείς και πεις φεύγω ΣΚ ή βγαίνω στη μια τη νύχτα γιατί έτσι μου αρέσει. Δεν μπορείς να πειραματιστείς με δουλειές, χόμπι, φίλους γιατί έχεις υποχρεώσεις και όχι μόνο νοίκια και ΔΕΗ, αλλά υποχρεώσεις απέναντι σε μικρούς ανθρώπους που εξαρτώνται από εσένα που δεν ξέρουν από δόσεις ή χρωστούμενα 2 μήνα.
      Ίσως αργότερα όταν μεγαλώσουν, γιατί τα δικά μας είναι μικρά και δε γνωρίζω πολλά για το τι με περιμένει.
      Έχει μια άγρια ομορφιά η φάση που είμαστε τώρα με πολύ έντονα συναισθήματα χαράς ή λύπης.

  2. Ο/Η Panagiota Goutzourela λέει:

    Έχω καλυφθεί πλήρως!!!
    Πόσο δίκιο έχεις…
    Παναγιώτα, ετών 43
    Μάνα, σύζυγος, εργαζόμενη, καθαρίστρια,…

  3. Ο/Η cocooning cat λέει:

    Εγώ κάνω σκέψεις του τύπου : όταν θα έρθει η ώρα να «πάρω» τη ζωή στα χέρια μου θα έχω προλάβει να ζήσω όσα ονειρέυομαι ή θα μείνουν απωθημένα σε κάποιο συρτάρι του μυαλού και της καρδιάς; Προσπαθώ να εφαρμόσω το «seize the day» , αλλά πώς να το εφαρμόσεις, ρε γαμώτο, όταν από τα 20 ακόμα πρέπει να ξυπνάς στις 6:30, να περνάς 7 ώρες σε ένα αμφιθέατρο και όλη σου σχεδόν η ζωή ως τώρα είναι μια τεράστια εξεταστική; Ώρες- ώρες θέλω να τα παρατήσω όλα. Να εξαφανιστώ για 2-3 χρόνια, να ΖΗΣΩ και μετά θα σκεφτώ ΑΝ θα επιστρέψω…
    Φιλιά από ένα -οχι και τόσο ανέμελο- νιάτο!

    • Ο/Η bookaieva λέει:

      Φυσικά η κάθε ηλικία έχει τα προβλήματά της. Και είναι το ίδιο στενάχωρα γι αυτόν που τα περνάει είτε είναι μεγάλα είτε είναι μικρά. Το ίδιο θα στεναχωρηθεί ένα μικρό παιδί, το ίδιο ένας φοιτητής το ίδιο και ένας συνταξιούχος με αυτά που τους προβληματίζουν. ΚΑι για τον καθένα είναι σημαντικά και δεν πρέπει να τα υποβαθμίζουμε.

      Αλλά όλα συνοψίζονται στην τελευταία σου πρόταση:»Να εξαφανιστώ για 2-3 χρόνια, να ΖΗΣΩ και μετά θα σκεφτώ ΑΝ θα επιστρέψω…»

      Αυτό είναι ακριβώς όλο το νόημα. Ότι έχεις ακόμα το δικαίωμα, αν ήθελες, να τα παρατούσες. Έχεις ακόμα την επιλογή. Αυτό μου λείπει, η ψευδαίσθηση ότι μπορείς να τα παρατήσεις και τέρμα, πάμε γι άλλα. Η ξεγνοιασιά που λέω. Δε σημαίνει ότι δεν έχεις προβλήματα. Όμως, όταν γίνεσαι γονιός αυτό τελειώνει απότομα. Χάνεις αυτό το δικαίωμα, αυτή την ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ. Αν θες να τα έχεις καλά με τον εαυτό σου και να είσαι συνεπείς στα παιδιά σου.

      Και εμείς τότε με μια βρωμοτουαλέτα ξεκινάγαμε τη μέρα μας κάθε πρωί και «βρίζαμε την τύχη μας». Αλλά τότε ήταν η στιγμή μας.

      https://bookaieva.wordpress.com/2013/07/31/%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CF%80%CF%81%CE%AC%CF%83%CE%B9%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%80%CE%AD%CF%82/

  4. Ο/Η Antriana..Io λέει:

    Ειμαι σ´αυτα τα χρονια…τα χρονια τα καλα, τα χρονια τα ξέγνοιαστα, τα χρονια που θα έπρεπε να απολαμβάνω… Δεν ξερω ομως αν τα κάνω..υπάρχουν μέρες που νιώθω μίζερα, που νιώθω αδιάφορα, που απλα λειτουργώ σαν ρομπότ..
    Είναι καλο κάποιες στιγμές να επαναπροσδιορίσουμε τις αξίες, τα θελω και τα πρέπει μας. Να πατήσουμε στο έδαφος..και να καταλάβουμε για μια ακόμα φορα, οτι αυτα τα χρονια δεν γυρνάνε πίσω.

    • Ο/Η bookaieva λέει:

      Έτσι όπως ακριβώς τα λες: Δεν πρέπει να χάνουμε ευκαιρίες για ότι νέο μας προκύψει. Αυτό το λέω και για μένα ακόμη στον εαυτό μου, απλά είναι πιο δύσκολο πια…

  5. Ο/Η gorgw λέει:

    Είχα περίπου την ίδια συζήτηση σήμερα το πρωί. Όταν διάβασα αυτό που έγραψες με έπιασε μια μελαγχολία γιατί έτσι είναι τα πραγματα. Όλη η ζωή μας μια ατάκα «να έρθει Παρασκευή», λες και στις άλλες μέρες ΄παίζουν’ οι άλλοι εαυτοί μας και εμείς σκάμε μύτη το ΣΚ. Νομίζω ότι απλά τώρα οι ευτυχισμένες στιγμές μπήκαν σε μικρά μπουκαλάκια και συμπυκνώθηκαν :). Η ξενοιασιά δεν γυρίζει πίσω αλλά το να την θυμάσαι και να ξέρεις ότι την έζησες είναι και αυτό κάτι. Άλλοι φαντάζομαι δεν είχαν ούτε αυτό και ξέρω έναν δυό, δυστυχώς. Μα δεν είναι αυτό λογική γιατί δεν κρίνουμε βάση των άλλων και όντως έχεις δίκιο ότι μετά τη γέννηση των παιδιών δεν υπάρχει το ζω για τον εαυτό μου, τα παρατάω όλα και εξαφανίζομαι το τριήμερο, πίνω σαν να μην υπάρχει αύριο και άπειρα άλλα. Είσαι τυχερή που έχεις ζήσει και ζεις μια τόσο δυνατή φιλία, με αυτά τα βηχάκια κυρίως 🙂

    • Ο/Η bookaieva λέει:

      Πιστεύω πως κατάλαβες ΑΚΡΙΒΩΣ τι εννοούσα! Προφανώς γιατί είσαι και εσύ γονιός! Πλέον τα ΣΚ είναι και πιο δύσκολα μη σου πω από τις καθημερινές.
      Αισθάνομαι πολύ τυχερή για όλα τα όμορφα που έζησα και δόξα το Θεό ήταν αρκετά. Αλλά έχω και μια απορία που μου » έξυνε» το μυαλό: Ίσως αν δεν περνούσαμε καλά παλιά και να μην ξέραμε τι χάνουμε τώρα. Ίσως να ήμασταν ικανοποιημένοι και ευτυχισμένοι με το τώρα και ήσυχοι. Ίσως…

  6. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Διάβασα το κείμενο, διάβασα και τα σχόλια (ως συνήθως) και έμεινα με μια λίγο διαφορετική αίσθηση… βασικά, βρήκα πως το κείμενο είναι ύμνος στη φιλία και η απόδειξη είναι, στο γιατί καθαρίζεις μια τουαλέτα… 😉
    Τώρα, επειδή είμαι πλέον γιαγιά και μετά από δυο γάμους, νομίζω πως μπορώ να κάνω έναν απολογισμό, μια και είμαι μητέρα απ΄τα 23 μου και τα χρόνια που μου μένουν να ζήσω, είναι σίγουρα πολύ λιγότερα, παρόλο που αισθάνομαι 30!.
    Ειλικρινά δηλώνω, πως ναι, το να μεγαλώνεις παιδιά (τρία) δεν είναι απλό αλλά οι χαρά που παίρνεις δεν μετριέται… μαθαίνεις να βάζεις τον εαυτούλη σου, δεύτερο ή καλύτερα τελευταίο!
    Το ζόρι είναι όταν τα παιδιά φύγουν και φροντίσαμε ο άνδρας μου και η ίδια να τα ανεξαρτοποιήσουμε από τα 21 τους ακόμα και επαγγελματικά… Τέλεια θα μου πείτε και θα συμφωνήσω… αλλά τότε έρχεται η σειρά του ζεύγους, (χαχα!) με το άνδρα πχ να έχει «παραπονάκια» γιατί όλα αυτά τα χρόνια αισθανόταν παραμελημένος και άλλα σχετικά! 😦
    Έτσι τώρα καλείσαι, να ξαναχτίσεις μια σχέση με αγάπη (αν υπάρχει), με κατανόηση, με σεβασμό, γιατί αυτόν θα έχεις δίπλα σου μέχρι να φύγεις απ΄ τη ζωή!
    Γι αυτό μανούλες, τον νου σας, και στους άνδρες σας! 😛
    ΑΦιλάκια και καλή δύναμη σε όλους! 🙂

    • Ο/Η bookaieva λέει:

      Διάβασα προσεχτικά ότι έγραψες και νομίζω πως ξεχώρισα 2 συμβουλές.
      1. Ότι μία ακόμα δύσκολη στιγμή είναι όταν φεύγουν τα παιδιά και ίσως τότε να αναπολούμε αυτά τα χρόνια και
      2.Να μην παραμελούμε και τον άνδρα μας (με την προϋπόθεση ότι θα κάνει και εκείνος το ίδιο, λέω εγώ).
      Αυτές τις συμβουλές πλέον «τις υπογραμμίζω στα sos» και τις φυλάω αρχείο!
      Σ΄ ευχαριστώ…

      • Ο/Η Άιναφετς λέει:

        Χαίρομαι πολύ πολύ που «έπιασες- πιάσατε» εσείς οι μανούλες πως τελικά τίποτα δεν είναι δεδομένο στις σχέσεις και πως είναι ΜΟΝΟ στο χέρι της γυναίκας το «κράτημα» ισορροπιών στην οικογένεια… Ναι, μετά από δουλειά, παιδιά, φαγητό ΠΡΕΠΕΙ να είμαστε διαθέσιμες και να μην είναι «τα παιδιά» το μόνο θέμα επαφής στο ζεύγος…γιατί όσο καλοί και κατανόηση και αν δείχνουν, στο βάθος είναι άνδρες και η διαμόρφωση αιώνων, δουλεύει!!! ;-P
        Η φιλία που έχετε μεταξύ σας, μανούλες, θα δείτε ότι θα είναι το μεγάλο σας στήριγμα στη ζωή!

  7. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Η χαρά και οι χαρές! ( το λάθος που βγάζει μάτι!) 😎


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s