Έξοδος κινδύνου

landscape-2484361_960_720

15 χρόνια έμενα στα νότια προάστια. 15 χρόνια έμενα στο κέντρο. 15 χρόνια μένω στα δυτικά προάστια. Αυτή είναι η ζωή μου ολόκληρη. Δεν είναι η πρώτη μου επιλογή αυτή η περιοχή αλλά με τον καιρό την αγάπησα.

Ο βασικός λόγος που με κέρδισε είναι το αίσθημα ελευθερίας που μου δίνει. Καλά θα με ρωτήσεις, αισθάνεσαι ελεύθερη στα δυτικά προάστια; Η απάντηση είναι ναι. Η γύρω περιοχή είναι η έξοδος κινδύνου της πρωτεύουσας. Σε 4 λεπτά βρίσκομαι στην εθνική Αθηνών-Λαμίας και σε 6 λεπτά βρίσκομαι στην εθνική Αθηνών-Κορίνθου. Ανά πάσα στιγμή μπορώ να τα παρατήσω όλα, να φύγω και να βρίσκομαι στο δρόμο πριν ακόμα προλάβω και το σκεφτώ και αλλάξω γνώμη. Κι όπου με βγάλει…

Δεν είμαι σίγουρη από που πηγάζει αυτή η ανάγκη. Δεν είμαι σίγουρη αν είμαι ελεύθερο πνεύμα ή ένα πολύ φοβισμένο πνεύμα. Ξέρω ότι δε συμπαθώ την πολυκοσμία, ξέρω ότι δε θα κάτσω ποτέ πίσω σε ένα τρίθυρο αυτοκίνητο, ξέρω πως πάντα έχω ένα ανοιχτό παράθυρο στο σπίτι και πως ανεβαίνω όσο πιο γρήγορα μπορώ από το υπόγειο πάρκινγκ. Δεν αντέχω να αισθάνομαι εγκλωβισμένη.

Έτσι αυτή η περιοχή μου έδωσε το αίσθημα της ελευθερίας που τόσο πολύ έχω ανάγκη. Και επειδή η ζωή μπορεί να γίνει ασφυκτική και πιεστική, η ψευδαίσθηση της διαφυγής όποτε το θελήσω, μου δίνει τη δύναμη να συνεχίσω.

Έχω χρησιμοποιήσει αυτή την έξοδο κινδύνου; Με παρέα, ναι, πολλές φορές… Μόνη μου, όχι, δε χρειάστηκε. Ακόμα;;;…

Eva

Advertisements

Δωράκια για τους δασκάλους μας

444

Πλησιάζει το τέλος της σχολικής χρονιάς και πολλοί από εμάς τους γονείς έχουμε τη διάθεση να πάρουμε κάποιο συμβολικό δωράκι στις δασκάλες μας. Στη δική μας περίπτωση δεν το κάνουμε το αναγκαστικά ούτε κάθε χρόνο, αλλά πραγματικά όταν αισθανόμαστε ότι θέλουμε να δείξουμε την ευγνωμοσύνη μας για τη χρονιά που πέρασε. Και φυσικά αυτό δε συμβαίνει πάντα…

Θα ξεκινήσουμε από το φετινό που φτιάξαμε στην κ. Ελένη. Είναι μία κανατούλα με βρυσάκι με τα απαραίτητα για να φτιάξει δροσερές λεμονάδες το καλοκαίρι καθώς και μία συνταγή για σπιτική λεμονάδα. Όλα αγορασμένα από γνωστή οικονομική αλυσίδα παιχνιδιών και ειδών σπιτιού, όπου συνολικά δεν ξεπερνάει τα 10 ευρώ.

5555

***

Επόμενο είναι το περσινό δώρο basket of sunshine τα λένε αυτοί και είναι γεμάτο κίτρινα αντικείμενα. Είναι διάφορα αντικείμενα που τα μάζευα με τον μικρό για κάνα μήνα όποτε πηγαίναμε σούπερ μάρκετ ή και αλλού. Έχει μέσα από τσίχλες μέχρι βεντάλια, μηλίτη, βαλσάμικο λεμόνι, κρακεράκια, λεμονάδα, ανεμιστηράκι και πραγματικά δε θυμάμαι τι άλλο είχαμε ρίξει. ‘Ήμουν τυχερή γιατί βρήκα μια ωραία έκδοση του Άμλετ με κίτρινο εξώφυλλο. Όλα αυτά τα βάλαμε σε ένα ξύλινο καλάθι και για τσάντα πήραμε μια θαλάσσης.

1111

***

Αυτό το είχαμε φτιάξει για το δάσκαλό του που έφευγε στην επαρχία για ένα καινούριο ξεκίνημα. Είναι οικονομικό καδράκι με μια εκτύπωση στο σπίτι και το στρατιωτάκι από τα σακουλάκια τα διάφορα. Δε θυμάμαι να πω την αλήθεια από που ήταν… Στο περιτύλιγμα πάτησε ο μικρός τις σφραγίδες μουστάκια και έγραψε το όνομά του.

2222

***

Και επειδή μάλλον έχω αδυναμία στα καδράκια, αυτό ήταν πάλι περσινό για τη δασκάλα του που είχε λίγες ώρες. Μόλις είχε γεννήσει η κοπέλα δεύτερο αγοράκι οπότε και αυτό έχει προσωπικό χαρακτήρα. Πάλι καδράκι, εκτύπωση και κολλημένα Playmobil…. Boys Rule!!!

333

***

Τυχαίνει ο μικρός να έχει και νεαρές δασκάλες που τον βοηθούν στο λόγο, όπου εκεί υπάρχουν περιθώρια να ξεφύγουμε από τα προσχήματα και να βάλουμε λίγο χιούμορ παραπάνω. Οπότε επιλέξαμε κρασάκι, κερασμένο από εμάς… Φυσικά τα περισσότερα είναι εμπνευσμένα από το Pinterest…

5777

Και κεράκια από το Ικέα μέσα σε τρίγωνα χάρτινα κουτάκια, όλα στο ίδιο μοτίβο για τα υπόλοιπες δασκάλες του κέντρου.

5666

***

Όλα τα παραπάνω είναι πολύ εύκολα να τα φτιάξουμε μόνες μας και κυρίως πάρα πολύ οικονομικά. Ας δούμε και κάποια που χρειάζονται ίσως λίγο τέχνη παραπάνω. Είναι από Handmade By Mamy.

Ποδιά ζωγραφισμένη στο χέρι με τα παιδάκια της τάξης και ότι μήνυμα επιθυμούν να στείλουν τα παιδάκια. Πολύ όμορφο και προσωπικό αναμνηστικό δώρο.

777

***

Επόμενο ένα βιβλίο ευχών, όπως το φαντάστηκαν τα παιδιά του Β3, όπου μέσα θα γράψει το καθένα από αυτά τις ευχές του για τη δασκάλα του και γιατί όχι και όσοι γονείς επιθυμούν μπορούν να γράψουν και εκείνοι.

666

Καλό καλοκαίρι στους εκπαιδευτικούς μας… Κάποιοι θα μας λείψετε πολύ και κάποιοι άλλοι καθόλου…..

 

 

 


Η όψη της αγάπης

papakia

Όταν κοιτάει κάποιος την παραπάνω φωτογραφία, βλέπει κάτι απλό. Δύο λούτρινα παπάκια. Ένα παλιό και ένα καινούριο. Ένα ταλαιπωρημένο, βρωμιάρικο, τραχύ και ένα αφράτο, καθαρό, μαλακό. Είναι ξεκάθαρο το ποιο θα διάλεγες για να κρατήσεις και να παίξεις. Και εγώ το ίδιο θα διάλεγα, δε θα πω ψέματα. Αλήθεια όμως ξέρεις ποια είναι η ιστορία του καθενός;

Αυτά είναι δύο λούτρινα παπάκια που αγοράστηκαν την ίδια μέρα πριν από χρόνια. Και είναι αλήθεια πως όταν αγοράστηκαν ήταν ακριβώς ίδια. Όπως το δεξί. Καινούρια, μαλακά και δελεαστικά. Τα διάλεξε ο μικρός όταν ήταν περίπου ενός. Το ένα το φέραμε σπίτι μας και το άλλο το πήγαμε στο σπίτι της γιαγιάς.

Το αριστερό παπάκι είναι το πιο αγαπημένο του παιχνίδι. Το έχει δίπλα του όλη τη μέρα και τη νύχτα κοιμάται δίπλα. Έχει πάει μαζί του βόλτες, διακοπές, επισκέψεις. Είναι ένα παιχνίδι που δε μοιράζεται και φυσικά δεν αντικαθίσταται. Αν ξεφυλλίσει κάποιος τις φωτογραφίες μας, στις περισσότερες είναι κάπου εκεί γύρω.

Έχει γελάσει μαζί του, έχει κλάψει μαζί του, του έχει πει τα παράπονά του. Παίζουνε, το πετάει ψηλά ή το κάνει μαξιλάρι. Το αγκαλιάζει, το σφίγγει, το πατάει. Το έχει χιλιοζωγραφίσει, έχει βάλει και εμάς να το ζωγραφίσουμε. Του τραγουδάει, του βάζει γυαλιά, καπέλα, ρούχα…

Το αγαπάει τόσο μα τόσο πολύ…

Το δεξί παπάκι πήγε στο σπίτι της γιαγιάς. Έπαιζε μαζί του σπάνια. Και φυσικά κανείς άλλος δεν ασχολιόταν μαζί του. Βρισκόταν άλλοτε σε κάποιο καλάθι ανάμεσα σε άλλα παιχνίδια ή ακουμπισμένο σε κάποιο καναπέ κάνοντας το στολίδι. Θεατής στο θρόνο του. Αδιάφορο και αόρατο.

Δεν έχει αγκαλιαστεί, δεν έχει αγαπηθεί…

Μεγαλώνοντας ο μικρός όταν άρχισε να μιλάει, αποφάσισε να ονομάσει το παπάκι που έχουμε σπίτι «μαμά παπάκι». Και ενώ αρχικά δεν έδωσα σημασία, περνώντας ο καιρός κατάλαβα πως με ταύτιζε με εκείνο το παπάκι. Και η αλήθεια είναι πως και εγώ νιώθω όπως εκείνο. Έχω την ίδια κουρασμένη όψη, αισθάνομαι το ίδιο εξαντλημένη και στραγγισμένη ψυχολογικά από τότε που ήρθε ο μικρός στη ζωή μας. Δεν υπάρχει μέρα που να μη μου δείχνει την αγάπη του και εγώ σε εκείνον. Δεν υπάρχει μέρα που δε θα παίξουμε, θα γελάσουμε ή θα κλάψουμε. Είμαι πάντα εκεί όταν με χρειάζεται και τον αγαπάω πολύ.

Και έχω τόσο μα τόσο πολύ αγαπηθεί και εγώ από εκείνον.

Αν δεν υπήρχε ο μικρός πιθανότατα να έμοιαζα περισσότερο στο άλλο παπάκι. Φρέσκια, ξεκούραστη και πιο ποθητή. Θα είχα περισσότερο χρόνο για εμένα. Θα με ένοιαζε μόνο ότι αφορούσε εμένα, θα είχα λιγότερες έγνοιες. Θα κοιμόμουν καλύτερα, θα διασκέδαζα, ίσως θα ταξίδευα περισσότερο.

Όμως δε θα είχα αγαπηθεί έτσι απόλυτα και ανιδιοτελώς.

Κι ας είναι η όψη μου ταλαιπωρημένη, αυτή είναι η όψη της αγάπης. Της δικής μας τουλάχιστον.

Eva


Άνδρος σε αγάπησα-με

 

Η περσινή μας πετυχημένη απόπειρα να πάμε διακοπές στην Κύθνο για πρώτη φορά όλοι μαζί, μετά από τον ερχομό των παιδιών μας με τους κουμπάρους μας (με τους οποίους η σχέση είναι κάτι πολύ παραπάνω, αν και πριν δεν είχαμε πάει ποτέ μαζί !!!!) είχαμε ήδη κανονίσει την φετινή μας απόδραση.

Η αρχική μας σκέψη ήταν για Σύρο μιας και είχε ειπωθεί πριν καλά καλά τελειώσουν οι διακοπές μας στην Κύθνο. Κάτι τα ναύλα κάτι οι ημερομηνίες επιλέξαμε προορισμό κοντινότερο.

Τυχερό νησί η Άνδρος, τυχεροί και εμείς.

Διαλέξαμε ένα κατάλυμα στην καλύτερη μεριά του νησιού κατά την γνώμη μας, στον Φελλό που βρίσκεται στο Βορειοδυτικό τμήμα του νησιού, λίγο βορειότερα από το λιμάνι του Γαυρίου, από το οποίο απέχει 5 χιλιόμετρα και μόλις 7 λεπτά από το λιμάνι  του Γαυρίου αλλά σε μια ήσυχη περιοχή που περιβάλλεται από βουνά και ηρεμία κάτι που πραγματικά είχαμε ανάγκη.

Andros 1

Στον ορίζοντα διακρίνεται η παραλία του Φελλού 700 μέτρα μόλις από τα δωμάτιά μας.

Μόλις φτάσαμε εννοείται το πρώτο που κάναμε (αφού ξεφορτώσαμε τα πράγματα) ήταν να επισκεφτούμε την παραλία του Φελλού την οποία πραγματικά ερωτεύτηκα.

Δεν ξέρω αν παίζει ρόλο ότι ήταν η πρώτη που επισκεφτήκαμε αλλά πραγματικά καμία εικόνα δεν μπορεί να περιγράψει την ομορφιά της.

Η πρώτη επαφή με τα κρυστάλλινα, κάτι παραπάνω από δροσερά νερά της τα οποία σε κάνουν να νιώθεις ζωντανός δεν ήταν το μόνο που με γοήτευσε αλλά το γεγονός ότι στην πρώτη βουτιά αντίκρισα μια θάλασσα γεμάτη χρυσόσκονη!!!! Ναι, ναι πραγματικά λες και ήταν πασπαλισμένη με χρυσόσκονη και δεν τελειώνει εδώ ο ενθουσιασμός μου επειδή σηκώνοντας το κεφάλι μου να δω στο βάθος το βυθό κάτι που συνήθως κάνω τα καλοκαίρια θαυμάζοντας την απεραντοσύνη αυτού του κόσμου που μας φιλοξενεί, τα ψαράκια πηγαινοέρχονταν μπροστά στα μάτια μου! ναι έχω δει και αλλού ψαράκια αλλά όχι στο ίδιο επίπεδο με τα μάτια μου,αλλά με τα πόδια μου! Η παραλία δεν είναι οργανωμένη αλλά αυτό πιστεύω ότι ενισχύει την γοητεία της, το βάθος ποικίλλει και είναι χωρισμένη η μίση σε βότσαλα και η άλλη μισή σε αμμουδιά! λες και ένα χέρι τράβηξε μια γραμμή και τα έκανε νοικοκυρεμένα μισά μισά.

Φυσικά εγώ λάτρεψα την μεριά με το βότσαλο εκεί περισυνέλεξα μια μεγάλη πέτρα που μου θύμισε λαξευμένο καράβι άλλα και την καλύτερη καρδούλα που βρήκαμε με την Ανδρονίκη μου, μιας και έχουμε μπει σε μια διάθεση κάθε καλοκαίρι να βρίσκουμε μια καρδούλα από βότσαλο και ψάχνουμε μανιωδώς μέχρι να το πετύχουμε. Αυτό προέκυψε απο μια καρδούλα χαλικάκι που είχε βρει η Ανδρονίκη στις κούνιες όταν ήταν περίπου 4 και μου την είχε δώσει φυσικά και το έχω ακόμη!

Απο τότε έχουμε το νού μας!

Η αριστερή καρδούλα ήταν η πρώτη που βρήκα αλλα υπήρχε μια επιμονή λες και ένιωυα οτι θα εβρισκα την πιο όμορφη λαξευμένη απο την ίδια την φύση καρδούλα, δεν είναι πραγματικά μοναδική?

Όταν μετά από ώρες, κουρασμένοι και πεινασμένοι πια από το ταξίδι και τις βουτιές και τον ενθουσιασμό αποφασίσαμε να μαζευτούμε σιγά σιγά προς τα δωμάτια ώστε να πάμε για φαγητό στο δρόμο προς τα δωμάτια εντοπίσαμε την μια και μοναδική ταβέρνα που υπάρχει σε αυτό το σημείο «Το στέκι του Ανδρέα» μια οικογενειακή παραδοσιακή ταβέρνα με πολύ φιλική διάθεση και πραγματικά σπιτικό φαγητό αν κρίνω από τον κοκκινιστό κόκκορα με τα  χοντρά μακαρόνια και το μπόλικο τριμμένο τυρί!!!

Πιο δίπλα υπήρχε ένας περιφραγμένος χώρος που φιλοξενούσε κατσίκες και ένα πόνυ γεγονός που ενθουσίασε τον μικρό μου Μόγλη!

Το άλλο μικρό ταρζανάκι μας δεν έχασε ευκαιρία εναπόθεσε όλη την κούραση και αποκοιμήθηκε στην πιο γλυκιά αγκαλιά του κόσμου και την δροσιά που προσέφεραν τα πλατάνια, δε νομίζω ότι θα έβρισκε καλύτερο σημείο για να αναπληρώσει τις δυνάμεις του!

Η μέρα μας έκλεισε με μια μικρή βόλτα στο λιμάνι του Γαυρίου.

Οι επόμενες μέρες μας αφιερώθηκαν σε εξερεύνηση, φτάσαμε μέχρι τη Σάριζα ψάχνοντας τον καταρράκτη μάταια όμως,

Andros 5

Ανάβαση προς εντοπισμό καταρράκτη!!!

 

αλλά ξαποστάσαμε πίνοντας νερό από την πηγή.

Andros 4

«τι? αυτός είναι ο καταρράκτης? αυτος είναι για μωρά»!!!

Κατηφορίζοντας η επόμενη στάση ήταν στην Χώρα γραφική όπως περιμένει κανείς άλλωστε με την θάλασσα να ξεπροβάλει σε κάθε ευκαιρία ανάμεσα απο τα σοκάκια.

Ένα μεγαλοπρεπές άγαλμα, το άγαλμα του Αφανούς Ναύτη έργο του γλύπτη Μιχάλη Τόμπρου δεσπόζει  στην πλατεία της Ρίβας όπου καταλήγει ο κεντρικός δρόμος της Χώρας.

bb1

Στα πόδια του αφανούς ναύτη, τα ερείπια απο το περίφημο κάστρο της η επιβλητική αψίδα φαίνεται χιλιόμετρα μακρυά καθως διακρινόταν κατα την επιστροφή μας απο την Σάριζα πολύ πριν φτάσουμε κοντά και η αλήθεια είναι οτι είναι ενα εντυπωσιακό αξιοθέατοkastro_xoras

Τα ερείπια απο το περίφημο κάστρο της, το οποίο ήταν η οχυρωμένη κατοικία του Ενετού ηγεμόνα Μαρίνου Δάνδολου, όταν κατέκτησε το νησί. Χτίστηκε το 1207.

Ο περίπατός μας στη χώρα τελείωσε παίρνοντας λάφυρο μονο ενα βαζάκι κρίταμο απο ενα μαγαζάκι με τοπικά προιόντα στο οποίο λάτρεψα το όνομα «Ροδοζάχαρη» τόσο που το έψαξα μόλις επιστρέψαμε.

Οι επόμενες μέρες κύλησαν λιγότερο τουριστικά, με εξαίρεση μια απογευματινή βόλτα στο Μπατσί για το οποίο δεν έχω και πολλά να πω μιας και δεν με ενθουσίασε καθόλου, πολύ στημένο, πολυ τουριστικό για τα γούστα μου.

Έτσι λοιπόν με περισσότερη ξεκούραση και βουτιές και ευτράπελα στην παραλία Χρυσή άμμος με τα μεγάλα αγόρια να ρωτούν για μαθήματα surf  και ‘Αγιος Πέτρος στην οποία περάσαμε τις τελευταίες μέρες αγκαλιά με τις ξαπλώστρες μας στο beach bar kaliva το οποίο μας ταίριαξε περισσότερο σαν ιδιοσυγκρασία με την ωραία μουσική του και την φοβερή εξυπηρέτηση του. Ακόμη λέμε για την «καφετιέρα» η οποία ήταν μια φοβερά συμπαθητική και stylish κοπέλα την οποία άνετα θα είχα για κολλητή!

bb

 

be

Μία απο τις εναλλακτικές της εικόνες.

 

‘Έμειναν αρκετά σημεία ανεξερεύνητα αλλά δυσπρόσιτα και άλλα με πιο εύκολη πρόσβαση αλλά ποιος ξέρει? ίσως του χρόνου μας δοθεί η ευκαιρία για μια ακόμη επιδρομή να εξερευνήσουμε αυτά που δεν καταφέραμε με την πρώτη!!!

Θα κλείσω το άρθρο μου έχοντας την αίσθηση της αρμύρας, του παγωμένου γεμάτο χρυσόσκονη νερού στην παραλία του Φελλού, γιατί ναι ο έρωτας με την πρώτη ματιά δύσκολα ξεπερνιέται!

και του χρόνου μας.

Boo


Diy Glove Box

01

Οι τελευταίες δύο εβδομάδες στο νηπιαγωγείου του μικρού μου είναι αφιερωμένες στο διάστημα. Τα παιδάκια μαθαίνουν τους πλανήτες, το διάστημα, τη αστροναυτική. Οι εργασίες τους είναι ποικίλες και διαφορετικές. Πέρα από το συνηθισμένες ζωγραφιές, μιας και έχουν μια καταπληκτική νηπιαγωγό. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό όταν το πεντάχρονο πιτσιρίκι σου μέσα σε μία εβδομάδα απαριθμεί και αναγνωρίζει όλους τους πλανήτες που ο ίδιος έχεις ξεχάσει εδώ και δεκαετίες.

Παρατήρησα ότι ένα μεγάλο κομμάτι από τις εργασίες τους αφορούσε τους αστροναύτες, τα διαστημόπλοια και το φεγγάρι. Αποφάσισα να αναλάβω και εγώ δράση, καθώς και κάπου είχε πάρει το μάτι πως να φτιάξεις  Glove Box. Και τελικά ήταν εύκολο, όχι όσο το είχα φανταστεί στην αρχή γιατί δεν είχα όλες τις πληροφορίες, αλλά σε γενικές γραμμές εύκολο.

Το concept ήταν να φτιάξουμε ένα κουτί όπου μέσα θα έχει πέτρες και υλικά που μάζεψαν οι αστροναύτες από το φεγγάρι και επειδή είναι άγνωστα και ίσως επικίνδυνα, τα εξετάζουν σε ένα κουτί κλειστό με τα γάντια.

Τα βασικά υλικά που θα χρειαστείτε είναι μία κούτα, κοπίδι, γάντια μακρυά κήπου, κολλητική ταινία και μεμβράνη.

Παίρνετε μια κούτα, μεσαίου μεγέθους κατά προτίμηση και με το κοπίδι κόβετε τέσσερις κύκλους δυο ζευγάρια αντικριστά για να χωρέσουν τα γάντια. Μπορεί να σκεφτείτε ότι επειδή τα παιδιά έχουν μικρά χεράκια ότι ας είναι μικροί και οι κύκλοι και τα γάντια. Εγώ τουλάχιστον έτσι την πάτησα. Τα κοινά γάντια κουζίνας είναι μικρά στους βραχίονες τους, ούτε μπαίνουν, ούτε βγαίνουν και επιπλέον είναι κοντά και δεν παρέχουν ελευθερία κινήσεων. Γι αυτό προτιμήστε μακρυά γάντια κήπου όπου συνεπάγεται μεγαλύτερες τρύπες. Εμείς για οδηγό στο μέγεθος της τρύπας χρησιμοποιήσαμε το άσπρο καπάκι της nutella.  Κολλάμε το τελείωμα των γαντιών από την εξωτερική πλευρά της κούτας. Βάζουμε και λίγη ταινία στον πάτο της κούτας για να μη τρέχουν τα υλικά (είχα βάλει και άμμο μέσα) και από πάνω απλά καλύπτουμε με μια μεμβράνη.

03

Μέσα στην κούτα μπορείτε να αφήσετε τη φαντασία σας ελεύθερη και να βάλετε ότι θέλετε και ότι ενθουσιάζει τα παιδιά σας. Αυτά είναι τα δικά μου υλικά, όλα αγορασμένα από το  Jumbo  με πολύ λίγα χρήματα.

02

Επιπλέον είχα μαζέψει και κάποιες πετρούλες λίγο μεγαλύτερες, τις οποίες τις έβαψα και τους έριξα χρυσόσκονη που περίσσεψε από τις γιορτές.

04

Τέλος εκτυπώσαμε στον εκτυπωτή διάφορα logo και τα κολλήσαμε με κόλλα για εφέ.

Η αλήθεια είναι ότι οι φωτογραφίες μου το αδικούν πάρα πολύ. Ήταν πολύ εντυπωσιακό από κοντά και τα παιδιά στο νηπιαγωγείο ξετρελάθηκαν. Και εγώ ξετρελάθηκα όταν ο μικρός μου εκείνο το πρωί μπήκε στην αίθουσα και είπε πως έφερε πέτρες από το φεγγάρι και χρυσόσκονη από τα αστέρια που τα μάζεψαν οι αστροναύτες.

05

Eva