Τι είπατε, τι είπατε;

Καμιά 30αριά χρόνια πριν...

Καμιά 30αριά χρόνια πριν…

Όσες είμαστε μητέρες λίγο πολύ όλες έχουμε δεχθεί σχόλια από αγνώστους στο δρόμο που αφορούν τα μικρά μας. Άλλες απαντήσαμε, άλλες όχι, άλλες νευριάσαμε, άλλες γελάσαμε και άλλες απλά αδιαφορήσαμε. Υπάρχει μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων, μεγαλύτερες ηλικίας συνήθως, που το μόνο που θέλουν είναι να κάνουν υποδείξεις ή συμβουλές με βάση τα δικά τους δεδομένα.

Ευτυχώς είμαι από εκείνες που ποτέ δεν έδινα βάση σε αυτά που άκουγα και είτε αδιαφορούσα εντελώς σαν να μην άκουσα τίποτα ή προέτρεπα όποιον ασχολείτο μαζί μου με αυτό το σκοπό, να συνεχίζει το δρόμο του και να μην ασχολείται μαζί μας. Δεν υπήρχε καμία περίπτωση να δικαιολογήσω το παιδί μου ή εμένα, για το πως μεγαλώνει ή το μεγαλώνω σε άσχετους που δε μας γνωρίζουν.  Δεν μας ξέρουν, δεν τους ενδιαφέρει και να κοιτάνε τη δουλειά τους.

Το τελευταίο διάστημα και καθώς το παιδί μεγαλώνει και εγώ αποκτώ πιο γερά βήματα σα μητέρα, ανακάλυψα ένα πολύ διασκεδαστικό τρόπο να αντιμετωπίζω ενοχλητικούς αγνώστους που θέλουν να με φιλέψουν την υπόδειξή τους. Ο τρόπο αυτό ονομάζεται «τρελίτσα».  Πραγματικά, από δω και μπρος θα απαντάω ότι μου έρχεται στο κεφάλι πρώτο. Μου βγήκε αυθόρμητα μια δυο φορές και είχε πολύ καλά αποτελέσματα. Ούτε συνέχισαν τη συζήτηση και εγώ ένιωσα καλά δεν «το άφησα να πέσει κάτω». Να, κάποιες περιπτώσεις το τελευταίο καιρό και οι απαντήσεις που ΚΑΜΙΑ σχέση δεν έχουν με την πραγματικότητα. ΚΑΜΙΑ όμως.

65αρης συντηρητικός κύριος στην αποβάθρα του μετρό, περνάει από μπροστά μια, δυο, τρεις μας κοίταζε ξανά και ξανά από πάνω έως κάτω. Ώσπου τελικά κάνει την ερώτηση που είχε στο μυαλό του για τον 5χρονο γιο μου.

-Το γυμνάζετε;

Δεν απαντάω.

-Το γυμνάζετε;

Το παιδί εννοεί. Δεν απαντάω ξανά, αλλά επιμένει.

-Το γυνάζετε;

-Ναι, του λέω. Πάει χορό.

-Τι χορό; γουρλώνει μάτια.

-Λάτιν.

Κυρία της ίδιας ηλικίας στην ουρά στο σούπερ μάρκετ, κοιτάει το μικρό να στριφογυρίζει, να πηγαινοέρχεται και να τραγουδάει, ότι κάνει δηλαδή ένα παιδάκι στην ηλικία του. Ακούω από πίσω τσ τσ τσ και τσ τσ τσ. Τελικά ρωτάει:

-Πάντα έτσι ζωηρός είναι;

-Όχι μόνο σήμερα, της λέω.

-Γιατί;

-Γιατί ήπιε το πρωί τον καφέ μου.

(Φυσικά ΠΟΤΕ δε συνέβει, δεν έχει δοκιμάσει καν καφέ).

Ανυπομονώ λοιπόν, για την επόμενη φορά που κάποιος άγνωστος θα θέλει να με σχολιάσει και ανυπομονώ να δω τι άκυρο θα μου έρθει στο μυαλό να του πω. Η ζωή έχει σοβαρέψει επικίνδυνα και όλα τα παίρνουμε τοις μετρητοίς. Ας το ρίξουμε λίγο στην «τρελίτσα» μπας και βγάλουμε και τη σημερινή μέρα.

Eva

Advertisements

Μια πεταλούδα και μια μέλισσα!

butterfly&bee

Έχω χάσει δυο στιγμές που δεν αποθανάτισα με αυτό το έξυπνο τηλέφωνο όχι όχι δεν είναι το γνωστό!

Η πρώτη ήταν όταν μια Κυριακή της Άνοιξης βολτάραμε κάτω από την Ακρόπολη, αγαπημένη συνήθεια.

Κάποια στιγμή όταν φτάσαμε στα σκαλιά εκεί κοντά στους αέρηδες  είχε κάτσει μια ομάδα παιδιών μάλλον από κάποιο σχολείο τα οποία έκαναν χώρο για να περάσουμε ακούω ένα επιφώνημα  ένα σούσουρο και κάτι για μια πεταλούδα κοιτάζω τις μάλλινες μπότες μου και βλέπω μια πεταλούδα να έχει γαντζωθεί επάνω στην πλέξη κοιταζόμαστε με την Ανδρονίκη μου και μου λέει εκστασιασμένη » μαμά έχεις μαγικά παπούτσια»! Φυσικά ενθουσιάστηκα με την εικόνα που έπλασε το μικρό της μυαλουδάκι και σκεπτόμενη πως η πεταλούδα δεν μπορεί να ξεγαντζωθεί από το νήμα έσκυψα και την έπιασα για να την αφήσω να φύγει. Η πεταλούδα επέστρεψε και ξαναγατζώθηκε στο ίδιο σημείο. Μια ηλικιωμένη κυρία πλανόδια μικροπωλητής κεντημάτων από αυτές που νομίζεις ότι πράγματι διαισθάνονται πράγματα καθόταν στα σκαλάκια και παρακολουθούσε το σκηνικό αφού είδε την τρίτη προσπάθεια μου να αφήσω την πεταλούδα επάνω σε έναν κισσό μου λέει » κάποια ψυχή σε σκέφτεται»… τι να απαντήσω εγώ σε αυτό? Τίποτα απλά αυτή η εικόνα και η φράση δεν μου έφυγαν από το μυαλό για αρκετή ώρα και από την μια μετανιώνω που δεν κατέγραψα την εικόνα από την άλλη όμως δεν ανάλωσα την στιγμή.

Και η δεύτερη φορά ήταν η σημερινή 01/07  όταν κατεβαίνοντας με την Ανδρονίκη την κυλιόμενη σκάλα του μετρό αντιλαμβάνομαι μια μέλισσα να έχει γατζωθεί μεταξύ σαγιονάρας και δαχτύλου!

Κοίτα Ανδρονίκη μια μέλισσα λες να είναι και αυτές μαγικές σαγιονάρες?

Αυτή τη φορά φυσικά δεν υπήρξε ο ίδιος ενθουσιασμός λόγω πιθανού τσιμπήματος και η επιθυμία της ήταν να την διώξω μήπως με τσιμπήσει.

Βοο


τα Ρέστα μου…

2db24bcacedc9f6e2c110cd6efafd38d

Έχω πάθει απανωτά εγκεφαλικά οι ουρές στην τράπεζα θίγουν την αξιοπρέπεια των ηλικιωμένων ενώ οι ουρές στα συσσίτια δεν θίγουν την δική μας αξιοπρέπεια γιατί δεν στεκόμαστε εμείς εκεί όμως κανείς δεν μας υπογράφει ότι δεν θα αργήσει και η δική μας ώρα δεν απέχουμε και πολύ!!!

Έχουμε αποβλακωθεί όμως τόσο πολύ που δεν ζούμε καν την δική μας ζωή αλλά μέσα από των τάδε και δείνα τυχάρπαστου celebrity που σαν αποχαυνωμένοι καθόμαστε και παρακολουθούμε το χλιδάτο βίο και είμαστε ικανοποιημένοι στη μιζέρια. Που είμαστε θε αθήναι για το φαίνεσθαι δεν πειράζει αν βρωμάει το στόμα μου από την πείνα αρκεί να έχω κινητό iphone και κούρσα καλή ας βάζω 10 ευρώ βενζίνη.

Πόσοι από εσάς βρεθήκατε με κομμένο ρεύμα? Πόσοι από εσάς βρεθήκατε σε κατάσταση κατάσχεσης? Πόσοι απο εσας δεν είχατε να πάρετε γάλα στο παιδί σας? Πόσοι απο εσάς βρεθήκατε στο δρόμο? Ντρέπομαι γιατί οι αξίες που μεγάλωσα δεν έχουν καμία αξία. Ντρέπομαι για όλα αυτά τα αδιέξοδα τις αυτοκτονίες την πείνα την δυστυχία που βιώνουμε όλοι μαζί ντρέπομαι που υπάρχουν άτομα που μόνο επιφανειακά τους αγγίζει η κατάσταση λένε τι κρίμα και γυρίζουν ξανά στην ασφάλειά τους. Λέμε δόξα το Θεό που έχω δουλεία και στις δυο μέρες αφού πληρωθείς ψάχνεις λεφτά για να πας άρα στην ουσία  πληρώνεις με δανεικά για να την έχεις και αυτή.

ΟΧΙ δεν θέλω να ζω σε αυτή την Ευρώπη που μου στέρησε τα ιδανικά μου

ΟΧΙ δεν θέλω άλλο εξευτελισμό

ΟΧΙ δεν θέλω άλλη ταπείνωση και τρομοκρατία.Προτιμώ την φτώχεια μου να είναι όμως ΔΙΚΗ ΜΟΥ

ΟΧΙ να μου την επιβάλλουν

Πως μπορεί να διαγράφετε από την μνήμη και να συγχωρείτε αυτούς που παραδέχτηκαν ότι μας οδήγησαν στην καταστροφή που τσέπωσαν, λεηλάτησαν και ξεπούλησαν ελαφρά την καρδία την πατρίδα μας, που ακόμη και τώρα μας ειρωνεύονται μας υποτιμούν τη νοημοσύνη και μας τρομοκρατούν που τάσσονται υπέρ των δανειστών είναι δυνατόν!!!  τόσα χρόνια λέμε ναι, βαρέθηκα να στήνω Κώλο, είναι σαν μια σχέση που δεν βγαίνει πουθενά που ο άλλος σε δέρνει συνέχεια και σου ζητά συγνώμη και συ πιστεύεις ότι δεν θα το ξανακάνει αυτή η αρρωστημένη βια

ΟΧΙ θέλω αυτή την φορά να τα κάνουμε πουτάνα θα πω

ΟΧΙ και θα τα παίξω όλα για όλα για μια Ελλάδα με ιδανικά, για αυτή την Ελλάδα που θέλω για το παιδί μου για την δική μου ΕΛΛΑΔΑ.

Και βλέπω αυτή την βδομάδα να μην περνάει με τίποτα….

BOO


Άλλος για το πάρτι μου…

CAM01467

Ήταν ημέρα Τετάρτη. Από τις 6 στο πόδι. Παιδικό σταθμό, δουλειές, κούνιες, ομαδικό μάθημα ο μικρός, ώσπου το απόγευμα με βρίσκει πτώμα και στο σώμα, αλλά κυρίως το μυαλό μου μοιάζει με κουβάρι και πονάει κάθε σκέψη. Μέχρι να κοιμηθεί ο μικρός θέλουμε 2-3 ώρες και εγώ είμαι διαλυμένη. Έτσι είχα μια ιδέα με έκανε να χαμογελάσω. Ας πάμε σε ένα παιδότοπο. Θα παίξει κι αυτός θα χαλαρώσω και εγώ λιγάκι αφού δε θα έχω τόσο μεγάλο άγχος μη τον χάσω από τα μάτια μου. Έχουμε καταλήξει στις μέρες μας να αισθάνονται τα παιδιά ελεύθερα μόνο όταν είναι μαντρωμένα και κλειδαμπαρωμένα. Φρίκη. Παίρνω και το βιβλίο μου μαζί να το συνεχίζω χαλαρά. Άλλωστε είναι Τετάρτη απόγευμα. Θα έχει ησυχία.

Φτάνουμε και καθώς ανεβαίνουμε τα σκαλιά ακούω φωνές κι άλλες φωνές να δυναμώνουν και να γίνονται διαπεραστικές. Ανοίγουμε την πόρτα. Ααααααγγγγγγγκκχρρρρρρρ…. Όχι, έχει πάρτι. Μα είναι Τετάρτη. Όχι όχι όχι δε μπορεί… Μεσοβδόμαδα;;; Δεν έχουν σχολείο;; Γιατί;;; Μα έφερα και το βιβλίο μου… Ήμουν σίγουρη πως θα είχα κάποιες στιγμές ηρεμίας. Κάθομαι, ο μικρός μπαίνει. Το πάρτι αποτελείται από καμιά 20αρια κοριτσάκια 6-7 χρόνων και κάτι παιδάκια ακόμα. Δεν είχα ποτέ συνειδητοποιήσει πόσο τσιρίζουν τα κοριτσάκια σε αυτή την ηλικία. Αισθάνομαι το δωμάτιο να στενεύει επικίνδυνα και δεν έχει καθόλου αέρα. Αισθάνομαι σα να είμαι ακίνητη και όλα γύρω μου γυρίζουν σε τρελούς ρυθμούς. Δε μου φταίει κανείς, εγώ διάλεξα να πάω, αλλά μου φταίνε όλοι τελικά. Για ακόμα μια φορά συλλογίζομαι το πόσο πολύ σιχαίνομαι τα πάρτι στους παιδότοπους. Και όχι μόνο γιατί με ενοχλεί η φασαρία.

Δεν έχουμε κάνει πάρτι σε παιδότοπο. Δεν έχει τύχει. Ίσως αν μου το ζητήσει ο μικρός να το κάνουμε στο μέλλον. Αλλά και τότε θα είναι με βαριά καρδιά. Καταρχήν, δεν το σηκώνει η τσέπη μου. Είναι πανάκριβα. Μου φαίνονται σα μια άνοστη κονσέρβα που ανοίγεται ξανά και ξανά. Έχει και σύνθημα. Αμέ… «Τα παιδάκια από τα πάρτι του Νικόλα/Σπύρου/Νίκης κλπ να έρθουν εδώ!» Τα βάζουν όλα στη σειρά με τα ίδια καπελάκια για να τα πάνε να κόψουν την τούρτα, ή να τους βάψουν το πρόσωπο ή να χορέψουν. Σαν προβατάκια τα σέρνουν από και από κει και τους κουνούν το δάχτυλο στο πρόσωπο λέγοντάς τους: «Τώρα θα περάσεις πολύ καλά». Με το ζόρι. Στραβομουτσουνιασμένοι υπάλληλοι με χιλιοφορεμένες αποκριάτικες στολές υπόσχονται τρελά γλέντια και χωρίζουν και όσα μαλώνουν. Διασκεδαστής (παύλα) παιδαγωγός (παύλα) δεσμοφύλακας για 30 ευρώ την ώρα. Σε όλα τα πάρτι με το ίδιο τραγούδι έρχεται η τούρτα, τα ίδια 5 τραγούδια χορεύουν τα παιδάκια, στα ίδια καρεκλάκια κάθονται για να φάνε τα ίδια μπαγιάτικα τυροπιτάκια. Άλλα παιδάκια που δεν είναι από το πάρτι να κοιτάνε σαν τα μαϊμουδάκια κρεμασμένα κι να κλαψουρίζουν γιατί τα διώχνουν όταν πάνε να χορέψουν και εκείνα ή γιατί δε θα φάνε κι αυτά τούρτα.

-«Περάσατε καλά;»-«Ναι, βέβαια όλα ήταν τέλεια». Μα πραγματικά, κατάλαβε κανείς καμία διαφορά από το προηγούμενο πάρτι σε παιδότοπο που είχε πάει; Δεν έχει απολύτως τίποτα προσωπικό. Το τιμούμενο πρόσωπο περνάει σε δεύτερο ρόλο, άντε το πολύ-πολύ να έχει κανένα πιο ψηλό καπελάκι. Τα παιδάκια παίζουν όπως θα έπαιζαν στο μέρος μια οποιαδήποτε άλλη ημέρα. Και τα γενέθλια του κάθε πιτσιρίκου περνάνε στα ψιλά γράμματα. Ποιος ο λόγος τελικά που επιλέγουν όλο και περισσότεροι τους παιδότοπους για να γιορτάσουν; Για μένα είναι το προφανές. Και δεν έχει σχέση με τα παιδιά, αλλά πάλι με εμάς τους γονείς. Δε θέλουμε βαβούρα στο σπίτι. Έχει πολύ προετοιμασία και πολύ συγύρισμα μετά. Είναι πολλά τα άτομα και δε χωράνε; Είναι όμως απαραίτητο να είναι όλοι καλεσμένοι τελικά; Άνθρωποι που δε θες στο σπίτι σου αλλά τους μοσχοπληρώνεις εκτός;

Και πάλι βλέπω να χάνεται λίγη από τη μαγεία που είχα εγώ στα παιδικά μου χρόνια. Όταν σχεδόν κάθε Σάββατο είχε πάρτι στο σπίτι του κάποιος από τους συμμαθητές μου. Και αναφέρομαι σε μικρή ηλικία. Του δημοτικού. Περιμέναμε να δούμε που είναι το σπίτι του. Αν μέναμε κοντά. Να δούμε το δωμάτιό του, τα πράγματά του, τα παιχνίδια του. Κάποιος μεγαλύτερος αδερφός θα είχε φτιάξει κασέτα με τραγούδια που έπαιζε ξανά και ξανά. Η μαμά στο τέλος είχε φτιάξει γλυκό ταψιού με ζελέ, κρέμα και μπισκότα που ήταν «της μόδας». Και καθένα από εκείνα τα πάρτι είναι μια διαφορετική ανάμνηση, με άλλα χρώματα, άλλους ήχους και άλλες μυρωδιές.

Τα παιδιά μας φτιάχνουν δικές τους αναμνήσεις και δε σημαίνει πως θα είναι χειρότερες από τις δικές μας. Φυσικά και δε μπορώ να γνωρίζω τι θα αποτυπωθεί στο δικό τους μυαλουδάκι και θα αναπολούν μεγαλώνοντας. Ίσως εκείνα θα λένε: «θυμάστε τότε που είμασταν μικροί και κάναμε τα πάρτι μας στους παιδότοπους»…

Eva


Σταμάτα να σκέφτεσαι… Νυστάζω…

moon bed

Ήρθε η στιγμή που ξαπλώνεις επιτέλους στο κρεββάτι με σκοπό να κοιμηθείς. Το σώμα σου έχει παραδοθεί εδώ και ώρες, το μυαλό όμως; Αν δεν κοιμηθείς στα πρώτα 5-10 λεπτά αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση.

Σκέψεις κάθε είδους και σημασίας κολυμπάνε στο μυαλό. Πράγματα σημαντικά και ασήμαντα που έκανες, που δεν έκανες ή που πρέπει να κάνεις. Καλείσαι να απαντήσεις ερωτήσεις ιατρικές, μεταφυσικές, παιδαγωγικές ή ηλεκτρολογικές. Άλλες φορές γελάς, άλλες στριφογυρνάς και άλλες φοβάσαι. Ουφ.. Μυαλό μου, σε παρακαλώ, σταμάτα να σκέφτεσαι… Νυστάζω…

-Έβαλα το ξυπνητήρι;

-Η ώρα είναι 12. Θα ξυπνήσω 6.30. Θα κοιμηθώ 6,5 ώρες. Έπρεπε να πέσω πιο νωρίς να κοιμηθώ τουλάχιστον 7.

-Ακούω την καρδιά μου. Τικ, τικ,τικ…

-Κλείδωσα;

-Έχει απόλυτη ησυχία ή έχω χάσει την ακοή μου; Έχει απόλυτο σκοτάδι ή έχω τυφλωθεί;

-Τι μου είπε προχθές η Μαρίτσα; Τι εννοούσε; Γιατί δεν της απάντησα; Να θυμηθώ να το συζητήσουμε αύριο.

-Έχει καθαρές κάλτσες το παιδί, έχει καθαρές κάλτσες ο άντρας μου; Ωχ, πάλι ξέχασα να απλώσω τα ρούχα μέσα από το πλυντήριο.

-Δεν κοιτάω στη γωνία στο ταβάνι. Φοβάμαι μη δω κανένα φάντασμα. Κάτσε να τα σφίξω τα μάτια για καλό και για κακό.

-Θέλω να πάω πάλι τουαλέτα;…

– Άσε να κρατηθώ μέχρι το πρωί…

-Κάνει ζέστη, θα βγάλω την πατούσα μου έξω από τα σκεπάσματα…

-Πάγωσε, θα την ξαναβάλω μέσα.

-Πλήρωσα ενοίκιο, ρεύμα, νερό, ασφάλειες;

-Μήπως έχω κοιμηθεί και βλέπω όνειρο ότι είμαι ξύπνια;

-Άκουσα κάτι; Τι θόρυβος είναι αυτός; Το ψυγείο.

-Διάλεξα σωστό επάγγελμα τελικά. Μήπως πριν από 15 χρόνια, την τάδε μέρα έπρεπε να αποφασίσει να κάνω κάτι άλλο με τη ζωή μου;

-Δεν έφαγα βραδινό. Λες να έχω χάσει κανένα κιλό μέχρι αύριο;

-Κι αν γίνει σεισμός και πέσει και με πλακώσει το ταβάνι; Μπα το σκέφτηκα και σήμερα. Και η ζωή ποτέ δε σου φέρνει ότι σκέφτεσαι. Είναι απρόβλεπτη πάντα.

-Δεν πιστεύω να γιόρταζε κανείς σήμερα και να μην πήρα τηλέφωνο;

-Μάλλον κάτι σοβαρό τρέχει με την υγεία μου. Νομίζω έχω ένα πόνο στ…. Κι αν πεθαίνω;

-Τι ουσιαστικό θα μπορούσε να γίνει ώστε να μην υπάρχει τόση φτώχεια και πείνα στην Αφρική;

-Ελπίζω να μην ξυπνήσει το παιδί μέσα στη νύχτα. Ελπίζω να ξυπνήσει το παιδί στην ώρα του το πρωί.

-Τι καιρό θα κάνει αύριο;

-Δε θέλω να κοιμηθώ στο πλάι αριστερά, πλακώνω την καδιά μου και θα δω «κακά όνειρα», όπως έλεγε η μάνα μου.

-Θα ξυπνήσω το πρωί;

-Θέλω να πάω πάλι τουαλέτα;…

– Άσε να κρατηθώ μέχρι το πρωί…

-Φτου, θα σηκωθώ να πάω τελικά…

 

**********

Eva