Happy Birthday

sisters

Έχω καιρό να εκφραστώ γράφοντας, πολλές φορές συζητάμε ότι μας προβληματίζει το αναλύουμε όσο προλαβαίνουμε στο τηλέφωνο καθημερινά και κλείνουμε με την φράση «θα τα πούμε φιλάκια».

Χρόνια τώρα μοιραζόμαστε την καθημερινότητά μας τα μισά από αυτά μαζί καθημερινά μαζί στην διαδρομή, στην δουλειά με τρέλες βόλτες ξεγνοιασιά αστεία προβλήματα που φάνταζαν πελώρια με ώρες συζήτησης και ανάλυσης. Γέλιο Γέλιο Γέλιο και κλάμα χαχαχα.

bff

Σημαντικές στιγμές μαζί γάμοι γέννες βαπτίσεις, όλα τα ορόσημα στην ζωή μας μαζί.

Τα υπόλοιπα τηλεφωνικά, με άγχος αγωνία και προβληματισμούς που πολλές φορές δεν έχουν απαντήσεις, συναντήσεις σπάνιες μιας και πλέον δεν εξαρτάται αποκλειστικά από εμάς και είναι άλλες οι προτεραιότητες αλλά ΟΧΙ εμείς.

Όλα αυτά τα μικρά και μεγάλα που μοιραζόμαστε όλα αυτά μικρά και μεγάλα, αλλά που λέμε και άλλα που δεν χρειάζεται να ειπωθούν αλλά τα μοιραζόμαστε σιωπηλά.

Για όλα αυτά και πολλά πολλά ακόμη που μοιραστήκαμε και που θα μοιραστούμε θέλω να σου ξαναπώ ότι σε αγαπώ και ένα μεγάλο ευχαριστώ που ήρθες και έμεινες.

old

Χρόνια μας πολλά. ❤ ❤ ❤

Boo

Advertisements

Μικροί -Μεγάλοι ΜικροΜέγαλοι

Εικόνα

Από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου παρατηρούσα πολύ τους ανθρώπους και η αλήθεια είναι ότι από το σπίτι μας είχαν περάσει πολλοί. Λίγο το μεγάλο σόι εκατέρωθεν λίγο η επιμονή του πατέρα μου να φιλοξενεί όποιον τύχαινε να είναι μαζί του την ώρα του φαγητού, ώ ναι κάθε μέρα στις 3 το μεσημέρι καθόμασταν όλοι μαζί και τρώγαμε όχι πάντοτε ευχάριστα άλλοτε με τις εντάσεις μας μιας και το μεσογειακό ταμπεραμέντο ξεχείλιζε και άλλοτε με τις πλάκες μας και τα καλοκαιρινά μπουγέλα που κατέληγαν από τα ποτηριά του νερού τα δυο τελευταία γεγονότα πάντα άκρως οικογενειακώς!

Μιλάω σε χρόνο παρελθοντικό γιατί τώρα έχω το δικό μου σπίτι την δική μου οικογένεια και για κανέναν άλλο λόγο.

Λοιπόν καθόμουν πάντα και παρακολουθούσα τις συζητήσεις, τις κινήσεις και ότι έκρινα αστείο φυσικά μετά το αναπαριστούσα.

Μεγαλώνοντας αυτή η συνήθεια δεν σταμάτησε παρατηρούσα τον κόσμο παντού και οχι μόνο, τα αναμμένα φώτα μέσα στα σπίτια, τα φώτα της πόλης από ψηλά τους ανθρώπους παντού και όλους συνδυασμένα με μια μελαγχολία με ένα δέος γι αυτό το άγνωστο.

Αναρωτιόμουν και ακόμη δηλαδή τι να συμβαίνει μέσα στα σπίτια όχι από κουτσομπολιό αλλά με δέος γι αυτό το άγνωστο γι αυτό που βιώνεις εσύ εγώ και δεν ξέρεις ότι θα συμβεί.

Αυτό που ξεκινάς μικρό ανθρωπάκι και στη πορεία σου συναντάς και γράφεις την δική σου ιστορία αντιμετωπίζεις τους δικούς σου φόβους τις δικές σου προκλήσεις-προσκλήσεις, που κάνεις πράγματα και ντρέπεσαι αργότερα για μια λάθος συμπεριφορά για μια λάθος αντίδραση για μια λάθος εικόνα που άφησες σε κάποιους που πέρασαν από την ζωή σου.

Άλλο κεφάλαιο αυτό οι άνθρωποι οι κολλητοί οι παρέες τα σόγια που χάνονται στην πορεία και μετά δεν ξαναδένονται ποτέ!

Οι σχέσεις προδιαγεγραμμένες Α Β Γ λίγο πολύ όλες καταλήγουν στα ίδια.

Να επανέλθω γιατί παρέκκλινα!

Πάντα λοιπόν αναρωτιόμουν πως να νιώθουν αυτοί οι μεγάλοι, αναρωτιόμουν γιατί δεν παίζουν γιατί είναι μονίμως αγχωμένοι πως τα βάζουν όλα σε σειρά τι πρέπει να κάνουν και πως.

Πως τα ξέρουν όλα αυτά.

Έβλεπα και ακόμη βλέπω ηλικιωμένους και αναρωτιέμαι και συλλογίζομαι πως ήταν και αυτοί παιδιά πως και αυτούς τους μάλωσε η μάνα τους και αυτοί έπαιζαν ξέγνοιαστοι και τώρα πια πως να νιώθουν τι να σκέφτονται τι να περιμένουν?

Έχουν βαρεθεί τα βλέπουν όλα μάταια αδιάφορα βαρετά?

Βλέπω και τα παιδιά στα 17 τους και στα 20 και στα 25 και θυμάμαι πως ένιωθα και γω.

Αυτό το πετάρισμα στο στομάχι την αγωνία να δω αυτόν που μου άρεσε, την αλλόκοτη συμπεριφορά όταν τελικά τον έβλεπα

Την αγωνία για τις κρυφές μετακινήσεις με τα μηχανάκια που ήταν άκρως απαγορευτικές!

Αυτή την κάψα της εφηβείας τις αγωνίες καταλαβαίνω και ξέρω πως νιώθουν αυτή την μετάβαση από παιδί σε έφηβο και μετά σε ενήλικο.

Και φτάνω εδώ στο τώρα που αναρωτιέμαι πως να νιώθουν οι συνομήλικοι μου αυτοί οι ίδιοι που ήμασταν μαζί παιδιά και παίζαμε και ήμασταν ξέγνοιαστοι και χορεύαμε στα πάρτι και πηγαίναμε βόλτα με τα μηχανάκια και νιώθαμε αυτή την αίσθηση της ελευθερίας.

Τους βλέπω όλους λίγο πολύ γκριζαρισμένους λίγο πολύ σπασμένους λίγο πολύ προβληματισμένους…

Και καταλαβαίνω πως δεν μεγαλώνουμε ΠΟΤΕ απλά αλλάζουν τα παιχνίδια μας αλλά κατά βάθος θέλουμε όλοι τα ίδια παλιά μας ξέγνοιαστα παιχνίδια.

Παιδιά εγκλωβισμένα σε ένα σώμα που δεν μας αντιπροσωπεύει που μεγαλώνει δυσανάλογα με την ψυχή μας.

Μικρά παιδιά εγκλωβισμένα σε σώματα Μεγάλα.

Boo

 


Πρωτοβάθμια εκπαίδευση !

bookaievaΌταν το Μάιο ετοίμαζα τα χαρτιά για να κάνω την αίτηση της μικρής για το προνήπιο από την μια μεριά χαιρόμουν και καμάρωνα, σκεφτόμουν πως θα ήταν με όλες αυτές τις αλλαγές που μας περίμεναν,  από την άλλη ανησυχούσα που δεν θα ήμουν δίπλα της να προλαβαίνω κάθε τι και στεναγχωριόμουν που τα χουζούρια μας και η ανεμελιά μας θα άρχιζαν σιγά σιγά να αποκτούν πρόγραμμα. Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του σαν να τελείωσε ένα μεγάααααλο διάλειμμα. Όλα πρωτόγνωρα για την Ανδρονίκη μου και για μένα αφού θα γυρίσω και εγώ στο σχολείο αλλά αυτή την φορά διαφορετικά με άλλες ευθύνες και άλλη ιδιότητα. Τελικά η σχολική χρονιά για εμάς μετατέθηκε ένα χρόνο αργότερα εφ΄’οσον δεν πληρούσαμε τις προϋποθέσεις για το προνήπιο και έτσι η δική μας καθημερινή ρουτίνα συνεχίζεται, ακόμη ένας χρόνος αγκαλίτσες και χουζούρη αλλά και τσακωμοί και γκρίνιες.

Λέων με ωροσκόπο Σκορπιό, αυτό μου είχε πει η Eva όταν είχαμε μιλήσει στο τηλέφωνο λίγες ώρες μετά από την γέννηση της μικρής μου Ανδρονίκης…

Τα παραπάνω τα είχα γράψει 9 Νοεμβρίου 2013 και εκκρεμούσε ήθελα να το εμπλουτίσω με πιο πολλές σκέψεις, τώρα το ξανάδιαβάζω και μου φαίνεται ότι μόλις ξεκίνησα να το γράφω τα ίδια συναισθήματα ένα χρόνο μετά.

Πάλι τα ίδια θα έγραφα και πάλι θα το άφηνα να εκκρεμεί…

Ίσως να θέλω να παρατείνω για λίγο ακόμη τον χρόνο, ίσως να θέλω να τον κρατήσω για λίγο ακόμη εδώ, γιατί όσο και αν περνάω καθημερινά πολλές ώρες με το παιδί μου,

Νιώθω πως ποτέ δεν είναι αρκετό, αν και καταλαβαίνω πως για το καλό και των δυο πρέπει να προχωρήσουμε 🙂

Έφτασε πάλι ο καιρός αυτή την φορά θα καταθέσουμε τα χαρτιά μας για νήπιο,πρωτοβάθμια εκπαίδευση πια!!!

Πρωτοβάθμια εκπαίδευση ουαου!!!!!

Τώρα ξέρω καταλαβαίνω ότι είναι και η μικρή πιο σίγουρη πιο έτοιμη λίιιιιγο πιο «ώριμη».

Το μικρό μου ανθρωπάκι θα ξεκινήσει επισήμως να γράφει την δική του πορεία θα αποκτήσει φίλους  και άλλες  εμπειρίες που ανυπομονώ να τις μοιραστεί μαζί μου.

Όσο για μένα αν και το συναίσθημα το ολιγόωρου αποχωρισμού που είναι αναπόφευκτο και δεδομένο έχει κάπως ωριμάσει έχω δουλειά με τις ανησυχίες μου, πρέπει να τις χαλιναγωγήσω!

Απο Δευτέρα ξεκινάμε να ενημερωνόμαστε σε ποιο νήπιο ανήκουμε και τι χαρτιά χρειάζεται να καταθέσουμε.

Καλή μας πρόοδο λοιπόν!

Boo

 

 

 

 


Το παλιό μου…

Πώς περάσαν τα χρόνια τι είναι αυτά που φορώ
ποιο σατέν ποιο μετάξι θα με βγάλει χορό
το παλιό μου παλτό το χαρίζω σε `σένα
να προσέχεις μικρή μου γιατί μοιάζει σ’ εμένα
γιατί μοιάζει σε `μένα

Μπαλτζή Σάνυ

Εικόνα

Το παλιό μου παλτό, δεν τολμώ να χαρίσω

γιατι ξερω μικρή μου, δεν θα το αντικαταστήσω.

Τις κολώνιες θυμάμαι δέκα είχα το χρόνο

μα τώρα πια ένα δείγμα εχω μόνο!

Και τις τσάντες κοιτάζω…

είναι όλες φθαρμένες, Carrie Bradshaw την είδα

για να είναι δικαιολογημένες.

 

Το παλιό μου παλτο θα κρατήσω για μένα

γιατί ξέρω μικρή μου δεν υπάρχει άλλο κανένα.

Boo

 

 


40 minus …

67c7e7b772d9760e68647989b27d8b20

Πραγματικά όταν είσαι παιδί φαντάζουν όλα μακρινά, δεν αναρωτιέσαι για το αύριο ζεις για το σήμερα το τώρα να τρέξεις να κάνεις την σκανταλιά να διεκδικήσεις να γνωρίσεις να ζήσεις εμπειρίες.

Οι μεγάλοι φαντάζουν εξωγήινοι απόκοσμοι τους παρατηρείς και νομίζεις ότι δεν θα έρθεις ποτέ στην θέση τους, οι συζητήσεις ακαταλαβίστικες παρατηρείς τα πάντα κινήσεις ντύσιμο αρώματα άλλους τους θαυμάζεις και άλλοι σου είναι αδιάφοροι από εκεί που βρίσκεσαι και τους κοιτάς από χαμηλά με αυτά τα δυο μικρά μάτια που βγάζουν φωτιές να καταγράψεις τα πάντα παίρνεις μια γωνία ψωμί με φέτα και ντομάτα και τρέχεις ξανά στις κούνιες, δεν μπορείς να καθυστερήσεις σε περιμένουν οι φίλοι σου να παίξετε κρυφτό.

Ανάμεσα στα πακοτίνια την Μανίνα και τις βιντεοταινίες μεγαλώνεις και συ.

Τα 90΄s είναι η εποχή σου εφηβεία clubbing και επαγγελματικός προσανατολισμός.

Όνειρα που μισοχτίστηκαν, γκρεμίστηκαν δεν στέριωσαν.

Όνειρα που ξαναχτίστηκαν ή έγιναν από την αρχή.

00’s διασκέδαση υποχρεώσεις προσωπικές αναζητήσεις.

Καθημερινότητα με γέλιο αισιοδοξία. Εργασία και χαρά μαζί με την Eva.

Στάθηκα τυχερή και βρήκα το άλλο μισό την κολλητή μου την αδελφή μου και προχωράμε μαζί.

Καθημερινές ανοησίες πειράγματα προβληματισμοί συμπαράσταση σε χωρισμούς και σχέσεις.

ΓΕΛΙΟ ΓΕΛΙΟ ΓΕΛΙΟ.

Βραδιές Σαββάτου στο Γκάζι με σουβλάκια από τον Κάνδαυλο,  ursus caipirinha, ταινίες,  διπλοκουμπαριές.

Δημιουργίες ζωής μια μικρή ύπαρξη που μου ταράζει τα νερά πατάω πόδι και διεκδικώ δεν επιτρέπω.

Με βάζω πίσω, πολύ πίσω αφήνω ρελαντί και προχωράω αργά μέχρι να σταθεί στα ποδαράκια του αυτό μικρό ανθρωπάκι αλλά και τότε την πίσω θέση θα κρατήσω.

Και έρχομαι λίγο πριν τα δεύτερα 20 μου, λίγο πριν τα πρώτα μου 40 να αναρωτηθώ πως έφτασα ως εδώ?

Τώρα το παιδί μου θα με κοιτά από χαμηλά θα παίρνει τη γωνία με το ψωμί την ντομάτα και την φέτα και θα τρέχει να βρεί τους φίλους της να παίξει κρυφτό.

Γύρισα σελίδα και δεν το κατάλαβα, τώρα στο repeat δεν είναι τα κορίτσια που ρωτούσαν «σειιιιιιςςς παραγγείλατε»?

Και δεν είμαι εγώ που περιμένω να παραγγείλω δυο τυροκούλουρα και freddo για μένα και την Eva.

Δεν βιάζομαι να γυρίσω στο γραφείο στην Ιπποκράτους.

Τώρα με ρωτάνε στον πληθυντικό και όλα έχουν αλλάξει.

Boo