Η όψη της αγάπης

papakia

Όταν κοιτάει κάποιος την παραπάνω φωτογραφία, βλέπει κάτι απλό. Δύο λούτρινα παπάκια. Ένα παλιό και ένα καινούριο. Ένα ταλαιπωρημένο, βρωμιάρικο, τραχύ και ένα αφράτο, καθαρό, μαλακό. Είναι ξεκάθαρο το ποιο θα διάλεγες για να κρατήσεις και να παίξεις. Και εγώ το ίδιο θα διάλεγα, δε θα πω ψέματα. Αλήθεια όμως ξέρεις ποια είναι η ιστορία του καθενός;

Αυτά είναι δύο λούτρινα παπάκια που αγοράστηκαν την ίδια μέρα πριν από χρόνια. Και είναι αλήθεια πως όταν αγοράστηκαν ήταν ακριβώς ίδια. Όπως το δεξί. Καινούρια, μαλακά και δελεαστικά. Τα διάλεξε ο μικρός όταν ήταν περίπου ενός. Το ένα το φέραμε σπίτι μας και το άλλο το πήγαμε στο σπίτι της γιαγιάς.

Το αριστερό παπάκι είναι το πιο αγαπημένο του παιχνίδι. Το έχει δίπλα του όλη τη μέρα και τη νύχτα κοιμάται δίπλα. Έχει πάει μαζί του βόλτες, διακοπές, επισκέψεις. Είναι ένα παιχνίδι που δε μοιράζεται και φυσικά δεν αντικαθίσταται. Αν ξεφυλλίσει κάποιος τις φωτογραφίες μας, στις περισσότερες είναι κάπου εκεί γύρω.

Έχει γελάσει μαζί του, έχει κλάψει μαζί του, του έχει πει τα παράπονά του. Παίζουνε, το πετάει ψηλά ή το κάνει μαξιλάρι. Το αγκαλιάζει, το σφίγγει, το πατάει. Το έχει χιλιοζωγραφίσει, έχει βάλει και εμάς να το ζωγραφίσουμε. Του τραγουδάει, του βάζει γυαλιά, καπέλα, ρούχα…

Το αγαπάει τόσο μα τόσο πολύ…

Το δεξί παπάκι πήγε στο σπίτι της γιαγιάς. Έπαιζε μαζί του σπάνια. Και φυσικά κανείς άλλος δεν ασχολιόταν μαζί του. Βρισκόταν άλλοτε σε κάποιο καλάθι ανάμεσα σε άλλα παιχνίδια ή ακουμπισμένο σε κάποιο καναπέ κάνοντας το στολίδι. Θεατής στο θρόνο του. Αδιάφορο και αόρατο.

Δεν έχει αγκαλιαστεί, δεν έχει αγαπηθεί…

Μεγαλώνοντας ο μικρός όταν άρχισε να μιλάει, αποφάσισε να ονομάσει το παπάκι που έχουμε σπίτι «μαμά παπάκι». Και ενώ αρχικά δεν έδωσα σημασία, περνώντας ο καιρός κατάλαβα πως με ταύτιζε με εκείνο το παπάκι. Και η αλήθεια είναι πως και εγώ νιώθω όπως εκείνο. Έχω την ίδια κουρασμένη όψη, αισθάνομαι το ίδιο εξαντλημένη και στραγγισμένη ψυχολογικά από τότε που ήρθε ο μικρός στη ζωή μας. Δεν υπάρχει μέρα που να μη μου δείχνει την αγάπη του και εγώ σε εκείνον. Δεν υπάρχει μέρα που δε θα παίξουμε, θα γελάσουμε ή θα κλάψουμε. Είμαι πάντα εκεί όταν με χρειάζεται και τον αγαπάω πολύ.

Και έχω τόσο μα τόσο πολύ αγαπηθεί και εγώ από εκείνον.

Αν δεν υπήρχε ο μικρός πιθανότατα να έμοιαζα περισσότερο στο άλλο παπάκι. Φρέσκια, ξεκούραστη και πιο ποθητή. Θα είχα περισσότερο χρόνο για εμένα. Θα με ένοιαζε μόνο ότι αφορούσε εμένα, θα είχα λιγότερες έγνοιες. Θα κοιμόμουν καλύτερα, θα διασκέδαζα, ίσως θα ταξίδευα περισσότερο.

Όμως δε θα είχα αγαπηθεί έτσι απόλυτα και ανιδιοτελώς.

Κι ας είναι η όψη μου ταλαιπωρημένη, αυτή είναι η όψη της αγάπης. Της δικής μας τουλάχιστον.

Eva


Τι είπατε, τι είπατε;

Καμιά 30αριά χρόνια πριν...

Καμιά 30αριά χρόνια πριν…

Όσες είμαστε μητέρες λίγο πολύ όλες έχουμε δεχθεί σχόλια από αγνώστους στο δρόμο που αφορούν τα μικρά μας. Άλλες απαντήσαμε, άλλες όχι, άλλες νευριάσαμε, άλλες γελάσαμε και άλλες απλά αδιαφορήσαμε. Υπάρχει μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων, μεγαλύτερες ηλικίας συνήθως, που το μόνο που θέλουν είναι να κάνουν υποδείξεις ή συμβουλές με βάση τα δικά τους δεδομένα.

Ευτυχώς είμαι από εκείνες που ποτέ δεν έδινα βάση σε αυτά που άκουγα και είτε αδιαφορούσα εντελώς σαν να μην άκουσα τίποτα ή προέτρεπα όποιον ασχολείτο μαζί μου με αυτό το σκοπό, να συνεχίζει το δρόμο του και να μην ασχολείται μαζί μας. Δεν υπήρχε καμία περίπτωση να δικαιολογήσω το παιδί μου ή εμένα, για το πως μεγαλώνει ή το μεγαλώνω σε άσχετους που δε μας γνωρίζουν.  Δεν μας ξέρουν, δεν τους ενδιαφέρει και να κοιτάνε τη δουλειά τους.

Το τελευταίο διάστημα και καθώς το παιδί μεγαλώνει και εγώ αποκτώ πιο γερά βήματα σα μητέρα, ανακάλυψα ένα πολύ διασκεδαστικό τρόπο να αντιμετωπίζω ενοχλητικούς αγνώστους που θέλουν να με φιλέψουν την υπόδειξή τους. Ο τρόπο αυτό ονομάζεται «τρελίτσα».  Πραγματικά, από δω και μπρος θα απαντάω ότι μου έρχεται στο κεφάλι πρώτο. Μου βγήκε αυθόρμητα μια δυο φορές και είχε πολύ καλά αποτελέσματα. Ούτε συνέχισαν τη συζήτηση και εγώ ένιωσα καλά δεν «το άφησα να πέσει κάτω». Να, κάποιες περιπτώσεις το τελευταίο καιρό και οι απαντήσεις που ΚΑΜΙΑ σχέση δεν έχουν με την πραγματικότητα. ΚΑΜΙΑ όμως.

65αρης συντηρητικός κύριος στην αποβάθρα του μετρό, περνάει από μπροστά μια, δυο, τρεις μας κοίταζε ξανά και ξανά από πάνω έως κάτω. Ώσπου τελικά κάνει την ερώτηση που είχε στο μυαλό του για τον 5χρονο γιο μου.

-Το γυμνάζετε;

Δεν απαντάω.

-Το γυμνάζετε;

Το παιδί εννοεί. Δεν απαντάω ξανά, αλλά επιμένει.

-Το γυνάζετε;

-Ναι, του λέω. Πάει χορό.

-Τι χορό; γουρλώνει μάτια.

-Λάτιν.

Κυρία της ίδιας ηλικίας στην ουρά στο σούπερ μάρκετ, κοιτάει το μικρό να στριφογυρίζει, να πηγαινοέρχεται και να τραγουδάει, ότι κάνει δηλαδή ένα παιδάκι στην ηλικία του. Ακούω από πίσω τσ τσ τσ και τσ τσ τσ. Τελικά ρωτάει:

-Πάντα έτσι ζωηρός είναι;

-Όχι μόνο σήμερα, της λέω.

-Γιατί;

-Γιατί ήπιε το πρωί τον καφέ μου.

(Φυσικά ΠΟΤΕ δε συνέβει, δεν έχει δοκιμάσει καν καφέ).

Ανυπομονώ λοιπόν, για την επόμενη φορά που κάποιος άγνωστος θα θέλει να με σχολιάσει και ανυπομονώ να δω τι άκυρο θα μου έρθει στο μυαλό να του πω. Η ζωή έχει σοβαρέψει επικίνδυνα και όλα τα παίρνουμε τοις μετρητοίς. Ας το ρίξουμε λίγο στην «τρελίτσα» μπας και βγάλουμε και τη σημερινή μέρα.

Eva


τα Ρέστα μου…

2db24bcacedc9f6e2c110cd6efafd38d

Έχω πάθει απανωτά εγκεφαλικά οι ουρές στην τράπεζα θίγουν την αξιοπρέπεια των ηλικιωμένων ενώ οι ουρές στα συσσίτια δεν θίγουν την δική μας αξιοπρέπεια γιατί δεν στεκόμαστε εμείς εκεί όμως κανείς δεν μας υπογράφει ότι δεν θα αργήσει και η δική μας ώρα δεν απέχουμε και πολύ!!!

Έχουμε αποβλακωθεί όμως τόσο πολύ που δεν ζούμε καν την δική μας ζωή αλλά μέσα από των τάδε και δείνα τυχάρπαστου celebrity που σαν αποχαυνωμένοι καθόμαστε και παρακολουθούμε το χλιδάτο βίο και είμαστε ικανοποιημένοι στη μιζέρια. Που είμαστε θε αθήναι για το φαίνεσθαι δεν πειράζει αν βρωμάει το στόμα μου από την πείνα αρκεί να έχω κινητό iphone και κούρσα καλή ας βάζω 10 ευρώ βενζίνη.

Πόσοι από εσάς βρεθήκατε με κομμένο ρεύμα? Πόσοι από εσάς βρεθήκατε σε κατάσταση κατάσχεσης? Πόσοι απο εσας δεν είχατε να πάρετε γάλα στο παιδί σας? Πόσοι απο εσάς βρεθήκατε στο δρόμο? Ντρέπομαι γιατί οι αξίες που μεγάλωσα δεν έχουν καμία αξία. Ντρέπομαι για όλα αυτά τα αδιέξοδα τις αυτοκτονίες την πείνα την δυστυχία που βιώνουμε όλοι μαζί ντρέπομαι που υπάρχουν άτομα που μόνο επιφανειακά τους αγγίζει η κατάσταση λένε τι κρίμα και γυρίζουν ξανά στην ασφάλειά τους. Λέμε δόξα το Θεό που έχω δουλεία και στις δυο μέρες αφού πληρωθείς ψάχνεις λεφτά για να πας άρα στην ουσία  πληρώνεις με δανεικά για να την έχεις και αυτή.

ΟΧΙ δεν θέλω να ζω σε αυτή την Ευρώπη που μου στέρησε τα ιδανικά μου

ΟΧΙ δεν θέλω άλλο εξευτελισμό

ΟΧΙ δεν θέλω άλλη ταπείνωση και τρομοκρατία.Προτιμώ την φτώχεια μου να είναι όμως ΔΙΚΗ ΜΟΥ

ΟΧΙ να μου την επιβάλλουν

Πως μπορεί να διαγράφετε από την μνήμη και να συγχωρείτε αυτούς που παραδέχτηκαν ότι μας οδήγησαν στην καταστροφή που τσέπωσαν, λεηλάτησαν και ξεπούλησαν ελαφρά την καρδία την πατρίδα μας, που ακόμη και τώρα μας ειρωνεύονται μας υποτιμούν τη νοημοσύνη και μας τρομοκρατούν που τάσσονται υπέρ των δανειστών είναι δυνατόν!!!  τόσα χρόνια λέμε ναι, βαρέθηκα να στήνω Κώλο, είναι σαν μια σχέση που δεν βγαίνει πουθενά που ο άλλος σε δέρνει συνέχεια και σου ζητά συγνώμη και συ πιστεύεις ότι δεν θα το ξανακάνει αυτή η αρρωστημένη βια

ΟΧΙ θέλω αυτή την φορά να τα κάνουμε πουτάνα θα πω

ΟΧΙ και θα τα παίξω όλα για όλα για μια Ελλάδα με ιδανικά, για αυτή την Ελλάδα που θέλω για το παιδί μου για την δική μου ΕΛΛΑΔΑ.

Και βλέπω αυτή την βδομάδα να μην περνάει με τίποτα….

BOO


Άλλος για το πάρτι μου…

CAM01467

Ήταν ημέρα Τετάρτη. Από τις 6 στο πόδι. Παιδικό σταθμό, δουλειές, κούνιες, ομαδικό μάθημα ο μικρός, ώσπου το απόγευμα με βρίσκει πτώμα και στο σώμα, αλλά κυρίως το μυαλό μου μοιάζει με κουβάρι και πονάει κάθε σκέψη. Μέχρι να κοιμηθεί ο μικρός θέλουμε 2-3 ώρες και εγώ είμαι διαλυμένη. Έτσι είχα μια ιδέα με έκανε να χαμογελάσω. Ας πάμε σε ένα παιδότοπο. Θα παίξει κι αυτός θα χαλαρώσω και εγώ λιγάκι αφού δε θα έχω τόσο μεγάλο άγχος μη τον χάσω από τα μάτια μου. Έχουμε καταλήξει στις μέρες μας να αισθάνονται τα παιδιά ελεύθερα μόνο όταν είναι μαντρωμένα και κλειδαμπαρωμένα. Φρίκη. Παίρνω και το βιβλίο μου μαζί να το συνεχίζω χαλαρά. Άλλωστε είναι Τετάρτη απόγευμα. Θα έχει ησυχία.

Φτάνουμε και καθώς ανεβαίνουμε τα σκαλιά ακούω φωνές κι άλλες φωνές να δυναμώνουν και να γίνονται διαπεραστικές. Ανοίγουμε την πόρτα. Ααααααγγγγγγγκκχρρρρρρρ…. Όχι, έχει πάρτι. Μα είναι Τετάρτη. Όχι όχι όχι δε μπορεί… Μεσοβδόμαδα;;; Δεν έχουν σχολείο;; Γιατί;;; Μα έφερα και το βιβλίο μου… Ήμουν σίγουρη πως θα είχα κάποιες στιγμές ηρεμίας. Κάθομαι, ο μικρός μπαίνει. Το πάρτι αποτελείται από καμιά 20αρια κοριτσάκια 6-7 χρόνων και κάτι παιδάκια ακόμα. Δεν είχα ποτέ συνειδητοποιήσει πόσο τσιρίζουν τα κοριτσάκια σε αυτή την ηλικία. Αισθάνομαι το δωμάτιο να στενεύει επικίνδυνα και δεν έχει καθόλου αέρα. Αισθάνομαι σα να είμαι ακίνητη και όλα γύρω μου γυρίζουν σε τρελούς ρυθμούς. Δε μου φταίει κανείς, εγώ διάλεξα να πάω, αλλά μου φταίνε όλοι τελικά. Για ακόμα μια φορά συλλογίζομαι το πόσο πολύ σιχαίνομαι τα πάρτι στους παιδότοπους. Και όχι μόνο γιατί με ενοχλεί η φασαρία.

Δεν έχουμε κάνει πάρτι σε παιδότοπο. Δεν έχει τύχει. Ίσως αν μου το ζητήσει ο μικρός να το κάνουμε στο μέλλον. Αλλά και τότε θα είναι με βαριά καρδιά. Καταρχήν, δεν το σηκώνει η τσέπη μου. Είναι πανάκριβα. Μου φαίνονται σα μια άνοστη κονσέρβα που ανοίγεται ξανά και ξανά. Έχει και σύνθημα. Αμέ… «Τα παιδάκια από τα πάρτι του Νικόλα/Σπύρου/Νίκης κλπ να έρθουν εδώ!» Τα βάζουν όλα στη σειρά με τα ίδια καπελάκια για να τα πάνε να κόψουν την τούρτα, ή να τους βάψουν το πρόσωπο ή να χορέψουν. Σαν προβατάκια τα σέρνουν από και από κει και τους κουνούν το δάχτυλο στο πρόσωπο λέγοντάς τους: «Τώρα θα περάσεις πολύ καλά». Με το ζόρι. Στραβομουτσουνιασμένοι υπάλληλοι με χιλιοφορεμένες αποκριάτικες στολές υπόσχονται τρελά γλέντια και χωρίζουν και όσα μαλώνουν. Διασκεδαστής (παύλα) παιδαγωγός (παύλα) δεσμοφύλακας για 30 ευρώ την ώρα. Σε όλα τα πάρτι με το ίδιο τραγούδι έρχεται η τούρτα, τα ίδια 5 τραγούδια χορεύουν τα παιδάκια, στα ίδια καρεκλάκια κάθονται για να φάνε τα ίδια μπαγιάτικα τυροπιτάκια. Άλλα παιδάκια που δεν είναι από το πάρτι να κοιτάνε σαν τα μαϊμουδάκια κρεμασμένα κι να κλαψουρίζουν γιατί τα διώχνουν όταν πάνε να χορέψουν και εκείνα ή γιατί δε θα φάνε κι αυτά τούρτα.

-«Περάσατε καλά;»-«Ναι, βέβαια όλα ήταν τέλεια». Μα πραγματικά, κατάλαβε κανείς καμία διαφορά από το προηγούμενο πάρτι σε παιδότοπο που είχε πάει; Δεν έχει απολύτως τίποτα προσωπικό. Το τιμούμενο πρόσωπο περνάει σε δεύτερο ρόλο, άντε το πολύ-πολύ να έχει κανένα πιο ψηλό καπελάκι. Τα παιδάκια παίζουν όπως θα έπαιζαν στο μέρος μια οποιαδήποτε άλλη ημέρα. Και τα γενέθλια του κάθε πιτσιρίκου περνάνε στα ψιλά γράμματα. Ποιος ο λόγος τελικά που επιλέγουν όλο και περισσότεροι τους παιδότοπους για να γιορτάσουν; Για μένα είναι το προφανές. Και δεν έχει σχέση με τα παιδιά, αλλά πάλι με εμάς τους γονείς. Δε θέλουμε βαβούρα στο σπίτι. Έχει πολύ προετοιμασία και πολύ συγύρισμα μετά. Είναι πολλά τα άτομα και δε χωράνε; Είναι όμως απαραίτητο να είναι όλοι καλεσμένοι τελικά; Άνθρωποι που δε θες στο σπίτι σου αλλά τους μοσχοπληρώνεις εκτός;

Και πάλι βλέπω να χάνεται λίγη από τη μαγεία που είχα εγώ στα παιδικά μου χρόνια. Όταν σχεδόν κάθε Σάββατο είχε πάρτι στο σπίτι του κάποιος από τους συμμαθητές μου. Και αναφέρομαι σε μικρή ηλικία. Του δημοτικού. Περιμέναμε να δούμε που είναι το σπίτι του. Αν μέναμε κοντά. Να δούμε το δωμάτιό του, τα πράγματά του, τα παιχνίδια του. Κάποιος μεγαλύτερος αδερφός θα είχε φτιάξει κασέτα με τραγούδια που έπαιζε ξανά και ξανά. Η μαμά στο τέλος είχε φτιάξει γλυκό ταψιού με ζελέ, κρέμα και μπισκότα που ήταν «της μόδας». Και καθένα από εκείνα τα πάρτι είναι μια διαφορετική ανάμνηση, με άλλα χρώματα, άλλους ήχους και άλλες μυρωδιές.

Τα παιδιά μας φτιάχνουν δικές τους αναμνήσεις και δε σημαίνει πως θα είναι χειρότερες από τις δικές μας. Φυσικά και δε μπορώ να γνωρίζω τι θα αποτυπωθεί στο δικό τους μυαλουδάκι και θα αναπολούν μεγαλώνοντας. Ίσως εκείνα θα λένε: «θυμάστε τότε που είμασταν μικροί και κάναμε τα πάρτι μας στους παιδότοπους»…

Eva


Ζήτω το Έθνος!

bookaieva

Παραμονή της 25ης Μαρτίου 2015 Εθνική εορτή. Τώρα πια η μικρή για δεύτερη φορά θα βιώσει κάπως διαφορετικά την Εθνική εορτή, αφού μέρες πριν προετοιμάζονται στο νήπιο μαθαίνουν τραγούδια και κάνουν διάφορες σχετικές δραστηριότητες. Μια πρώτη μικρή επαφή μέσα από τα μικρά σχολικά θρανία για μια μεγάλη ιστορία που μας κληροδοτήθηκε. Και αυτή την φορά όπως και την 28η Οκτωβρίου έχουν προετοιμαστεί τα παιδάκια να μας παρουσιάσουν, τα ποιήματά τους και κάποια τραγούδια κλείνοντας με τον Εθνικό μας ύμνο.

Όπως σε όλα τα σχολεία έτσι και στο δικό μας υπάρχουν παιδάκια που οι γονείς τους «κατάγονται» από άλλες χώρες και αυτομάτως άσχετα αν τα παιδιά γεννήθηκαν και μεγαλώνουν εδώ μπαίνουν σε μια κατηγορία «αλλοδαπών». Δεν μου αρέσει καμία από τις χαρακτηριστικές λέξεις που χρησιμοποίησα γιατί πάνω απ’όλα και πέρα από ταμπέλες θεωρώ ότι όλοι είμαστε άνθρωποι που έχουν ίδιες ανάγκες, όνειρα, προσδοκίες και επιθυμίες και κάποτε ήμασταν όλοι παιδιά με ελπίδα για ένα όμορφο μέλλον.

Παρατηρώντας αυτές τις μικρές ψυχούλες να απαγγέλλουν με καμάρι τα τετράστιχα τους να τραγουδούν με όλη τους την δύναμη τα τραγούδια που αναφέρονται σε Ήρωες του ΄21 να κρατάνε ψηλά την σημαία της πατρίδας «ΜΟΥ» αναρωτιέμαι σε τι διαφέρουν από το δικό μου παιδί? «Κατάγονται» από άλλη χώρα αλλά γεννήθηκαν στον δικό μου τόπο, «κατάγονται» από άλλη χώρα άλλα μιλάνε την δική μου γλώσσα, «κατάγονται» από άλλη χώρα άλλα να έχουν γεννηθεί και μεγαλώνουν με την δική μου ιστορία, διαμορφώνονται με τα ιδανικά της πατρίδας μου.

Όση ώρα κράτησε η γιορτή παρατηρούσα τα παιδάκια και αναρωτιόμουν : Δεν είναι μεγάλη αδικία να «κατάγονται» από άλλη χώρα αλλά να μην χρησιμοποιούν την «μητρική» τους γλώσσα? Δεν είναι αδικία να «κατάγονται» από άλλη χώρα αλλά να συμμετέχουν στα δικά μας κοινά? Δεν είναι αδικία να ενστερνίζονται τη δική μας ιστορία τα δικά μας ήθη και έθιμα την δική μας παράδοση αλλά να μην ανήκουν πουθενά? Και όχι δεν το παίζω αλτρουίστρια! Είμαι ρατσίστρια σε κάθε έναν που δεν σέβεται την ατομικότητα τις ανάγκες και τις επιθυμίες, σε κάθε έναν που καταπατά τα ανθρώπινα δικαιώματά μας. Είμαι ρατσίστρια απέναντι σε κάθε έναν που ξεχωρίζει τους ανθρώπους από το χρώμα και την προφορά είμαι ρατσίστρια απέναντι σε κάθε αδικία.

Δεν μπορώ όμως να ξεχωρίσω τα παιδιά, δεν καθοδήγησα ποτέ (και δεν θα το κάνω) το παιδί μου, να επιλέξει τις φιλίες τις σύμφωνα με την χώρα προέλευσης η το χρώμα του δέρματος. Μαθαίνω όμως το παιδί μου να επιλέγει αυτούς που την σέβονται και τη νοιάζονται που δεν την εκμεταλλεύονται σε αυτό ναι θα την μάθω να είναι ρατσίστρια.

Ζήτω λοιπόν το Έθνος και Χρόνια πολλά.

Boo