Τι είπατε, τι είπατε;

Καμιά 30αριά χρόνια πριν...

Καμιά 30αριά χρόνια πριν…

Όσες είμαστε μητέρες λίγο πολύ όλες έχουμε δεχθεί σχόλια από αγνώστους στο δρόμο που αφορούν τα μικρά μας. Άλλες απαντήσαμε, άλλες όχι, άλλες νευριάσαμε, άλλες γελάσαμε και άλλες απλά αδιαφορήσαμε. Υπάρχει μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων, μεγαλύτερες ηλικίας συνήθως, που το μόνο που θέλουν είναι να κάνουν υποδείξεις ή συμβουλές με βάση τα δικά τους δεδομένα.

Ευτυχώς είμαι από εκείνες που ποτέ δεν έδινα βάση σε αυτά που άκουγα και είτε αδιαφορούσα εντελώς σαν να μην άκουσα τίποτα ή προέτρεπα όποιον ασχολείτο μαζί μου με αυτό το σκοπό, να συνεχίζει το δρόμο του και να μην ασχολείται μαζί μας. Δεν υπήρχε καμία περίπτωση να δικαιολογήσω το παιδί μου ή εμένα, για το πως μεγαλώνει ή το μεγαλώνω σε άσχετους που δε μας γνωρίζουν.  Δεν μας ξέρουν, δεν τους ενδιαφέρει και να κοιτάνε τη δουλειά τους.

Το τελευταίο διάστημα και καθώς το παιδί μεγαλώνει και εγώ αποκτώ πιο γερά βήματα σα μητέρα, ανακάλυψα ένα πολύ διασκεδαστικό τρόπο να αντιμετωπίζω ενοχλητικούς αγνώστους που θέλουν να με φιλέψουν την υπόδειξή τους. Ο τρόπο αυτό ονομάζεται «τρελίτσα».  Πραγματικά, από δω και μπρος θα απαντάω ότι μου έρχεται στο κεφάλι πρώτο. Μου βγήκε αυθόρμητα μια δυο φορές και είχε πολύ καλά αποτελέσματα. Ούτε συνέχισαν τη συζήτηση και εγώ ένιωσα καλά δεν «το άφησα να πέσει κάτω». Να, κάποιες περιπτώσεις το τελευταίο καιρό και οι απαντήσεις που ΚΑΜΙΑ σχέση δεν έχουν με την πραγματικότητα. ΚΑΜΙΑ όμως.

65αρης συντηρητικός κύριος στην αποβάθρα του μετρό, περνάει από μπροστά μια, δυο, τρεις μας κοίταζε ξανά και ξανά από πάνω έως κάτω. Ώσπου τελικά κάνει την ερώτηση που είχε στο μυαλό του για τον 5χρονο γιο μου.

-Το γυμνάζετε;

Δεν απαντάω.

-Το γυμνάζετε;

Το παιδί εννοεί. Δεν απαντάω ξανά, αλλά επιμένει.

-Το γυνάζετε;

-Ναι, του λέω. Πάει χορό.

-Τι χορό; γουρλώνει μάτια.

-Λάτιν.

Κυρία της ίδιας ηλικίας στην ουρά στο σούπερ μάρκετ, κοιτάει το μικρό να στριφογυρίζει, να πηγαινοέρχεται και να τραγουδάει, ότι κάνει δηλαδή ένα παιδάκι στην ηλικία του. Ακούω από πίσω τσ τσ τσ και τσ τσ τσ. Τελικά ρωτάει:

-Πάντα έτσι ζωηρός είναι;

-Όχι μόνο σήμερα, της λέω.

-Γιατί;

-Γιατί ήπιε το πρωί τον καφέ μου.

(Φυσικά ΠΟΤΕ δε συνέβει, δεν έχει δοκιμάσει καν καφέ).

Ανυπομονώ λοιπόν, για την επόμενη φορά που κάποιος άγνωστος θα θέλει να με σχολιάσει και ανυπομονώ να δω τι άκυρο θα μου έρθει στο μυαλό να του πω. Η ζωή έχει σοβαρέψει επικίνδυνα και όλα τα παίρνουμε τοις μετρητοίς. Ας το ρίξουμε λίγο στην «τρελίτσα» μπας και βγάλουμε και τη σημερινή μέρα.

Eva


Άλλος για το πάρτι μου…

CAM01467

Ήταν ημέρα Τετάρτη. Από τις 6 στο πόδι. Παιδικό σταθμό, δουλειές, κούνιες, ομαδικό μάθημα ο μικρός, ώσπου το απόγευμα με βρίσκει πτώμα και στο σώμα, αλλά κυρίως το μυαλό μου μοιάζει με κουβάρι και πονάει κάθε σκέψη. Μέχρι να κοιμηθεί ο μικρός θέλουμε 2-3 ώρες και εγώ είμαι διαλυμένη. Έτσι είχα μια ιδέα με έκανε να χαμογελάσω. Ας πάμε σε ένα παιδότοπο. Θα παίξει κι αυτός θα χαλαρώσω και εγώ λιγάκι αφού δε θα έχω τόσο μεγάλο άγχος μη τον χάσω από τα μάτια μου. Έχουμε καταλήξει στις μέρες μας να αισθάνονται τα παιδιά ελεύθερα μόνο όταν είναι μαντρωμένα και κλειδαμπαρωμένα. Φρίκη. Παίρνω και το βιβλίο μου μαζί να το συνεχίζω χαλαρά. Άλλωστε είναι Τετάρτη απόγευμα. Θα έχει ησυχία.

Φτάνουμε και καθώς ανεβαίνουμε τα σκαλιά ακούω φωνές κι άλλες φωνές να δυναμώνουν και να γίνονται διαπεραστικές. Ανοίγουμε την πόρτα. Ααααααγγγγγγγκκχρρρρρρρ…. Όχι, έχει πάρτι. Μα είναι Τετάρτη. Όχι όχι όχι δε μπορεί… Μεσοβδόμαδα;;; Δεν έχουν σχολείο;; Γιατί;;; Μα έφερα και το βιβλίο μου… Ήμουν σίγουρη πως θα είχα κάποιες στιγμές ηρεμίας. Κάθομαι, ο μικρός μπαίνει. Το πάρτι αποτελείται από καμιά 20αρια κοριτσάκια 6-7 χρόνων και κάτι παιδάκια ακόμα. Δεν είχα ποτέ συνειδητοποιήσει πόσο τσιρίζουν τα κοριτσάκια σε αυτή την ηλικία. Αισθάνομαι το δωμάτιο να στενεύει επικίνδυνα και δεν έχει καθόλου αέρα. Αισθάνομαι σα να είμαι ακίνητη και όλα γύρω μου γυρίζουν σε τρελούς ρυθμούς. Δε μου φταίει κανείς, εγώ διάλεξα να πάω, αλλά μου φταίνε όλοι τελικά. Για ακόμα μια φορά συλλογίζομαι το πόσο πολύ σιχαίνομαι τα πάρτι στους παιδότοπους. Και όχι μόνο γιατί με ενοχλεί η φασαρία.

Δεν έχουμε κάνει πάρτι σε παιδότοπο. Δεν έχει τύχει. Ίσως αν μου το ζητήσει ο μικρός να το κάνουμε στο μέλλον. Αλλά και τότε θα είναι με βαριά καρδιά. Καταρχήν, δεν το σηκώνει η τσέπη μου. Είναι πανάκριβα. Μου φαίνονται σα μια άνοστη κονσέρβα που ανοίγεται ξανά και ξανά. Έχει και σύνθημα. Αμέ… «Τα παιδάκια από τα πάρτι του Νικόλα/Σπύρου/Νίκης κλπ να έρθουν εδώ!» Τα βάζουν όλα στη σειρά με τα ίδια καπελάκια για να τα πάνε να κόψουν την τούρτα, ή να τους βάψουν το πρόσωπο ή να χορέψουν. Σαν προβατάκια τα σέρνουν από και από κει και τους κουνούν το δάχτυλο στο πρόσωπο λέγοντάς τους: «Τώρα θα περάσεις πολύ καλά». Με το ζόρι. Στραβομουτσουνιασμένοι υπάλληλοι με χιλιοφορεμένες αποκριάτικες στολές υπόσχονται τρελά γλέντια και χωρίζουν και όσα μαλώνουν. Διασκεδαστής (παύλα) παιδαγωγός (παύλα) δεσμοφύλακας για 30 ευρώ την ώρα. Σε όλα τα πάρτι με το ίδιο τραγούδι έρχεται η τούρτα, τα ίδια 5 τραγούδια χορεύουν τα παιδάκια, στα ίδια καρεκλάκια κάθονται για να φάνε τα ίδια μπαγιάτικα τυροπιτάκια. Άλλα παιδάκια που δεν είναι από το πάρτι να κοιτάνε σαν τα μαϊμουδάκια κρεμασμένα κι να κλαψουρίζουν γιατί τα διώχνουν όταν πάνε να χορέψουν και εκείνα ή γιατί δε θα φάνε κι αυτά τούρτα.

-«Περάσατε καλά;»-«Ναι, βέβαια όλα ήταν τέλεια». Μα πραγματικά, κατάλαβε κανείς καμία διαφορά από το προηγούμενο πάρτι σε παιδότοπο που είχε πάει; Δεν έχει απολύτως τίποτα προσωπικό. Το τιμούμενο πρόσωπο περνάει σε δεύτερο ρόλο, άντε το πολύ-πολύ να έχει κανένα πιο ψηλό καπελάκι. Τα παιδάκια παίζουν όπως θα έπαιζαν στο μέρος μια οποιαδήποτε άλλη ημέρα. Και τα γενέθλια του κάθε πιτσιρίκου περνάνε στα ψιλά γράμματα. Ποιος ο λόγος τελικά που επιλέγουν όλο και περισσότεροι τους παιδότοπους για να γιορτάσουν; Για μένα είναι το προφανές. Και δεν έχει σχέση με τα παιδιά, αλλά πάλι με εμάς τους γονείς. Δε θέλουμε βαβούρα στο σπίτι. Έχει πολύ προετοιμασία και πολύ συγύρισμα μετά. Είναι πολλά τα άτομα και δε χωράνε; Είναι όμως απαραίτητο να είναι όλοι καλεσμένοι τελικά; Άνθρωποι που δε θες στο σπίτι σου αλλά τους μοσχοπληρώνεις εκτός;

Και πάλι βλέπω να χάνεται λίγη από τη μαγεία που είχα εγώ στα παιδικά μου χρόνια. Όταν σχεδόν κάθε Σάββατο είχε πάρτι στο σπίτι του κάποιος από τους συμμαθητές μου. Και αναφέρομαι σε μικρή ηλικία. Του δημοτικού. Περιμέναμε να δούμε που είναι το σπίτι του. Αν μέναμε κοντά. Να δούμε το δωμάτιό του, τα πράγματά του, τα παιχνίδια του. Κάποιος μεγαλύτερος αδερφός θα είχε φτιάξει κασέτα με τραγούδια που έπαιζε ξανά και ξανά. Η μαμά στο τέλος είχε φτιάξει γλυκό ταψιού με ζελέ, κρέμα και μπισκότα που ήταν «της μόδας». Και καθένα από εκείνα τα πάρτι είναι μια διαφορετική ανάμνηση, με άλλα χρώματα, άλλους ήχους και άλλες μυρωδιές.

Τα παιδιά μας φτιάχνουν δικές τους αναμνήσεις και δε σημαίνει πως θα είναι χειρότερες από τις δικές μας. Φυσικά και δε μπορώ να γνωρίζω τι θα αποτυπωθεί στο δικό τους μυαλουδάκι και θα αναπολούν μεγαλώνοντας. Ίσως εκείνα θα λένε: «θυμάστε τότε που είμασταν μικροί και κάναμε τα πάρτι μας στους παιδότοπους»…

Eva


10 σκέψεις για το bullying

A female bully, portrayed in the 1917 silent film Rebecca of Sunnybrook Farm.

A female bully, portrayed in the 1917 silent film Rebecca of Sunnybrook Farm.

10 σκέψεις για το bullying. Έτσι όπως περνάνε από το μυαλό μου, χωρίς να περιμένω απάντηση όπως όταν μονολογώ και μόνη στο αυτοκίνητο, στον καναπέ, στο δρόμο…

1. Το bullying αντιστοιχεί στην ελληνική λέξη «εκφοβισμός» και δεν είναι καινούρια.

2. Δεν αντέχω άλλους «ευαισθητοποιημένους» πολίτες να οργιάζουν για ελάχιστες μέρες και μετά να μην τους ξανά απασχολήσει ποτέ το θέμα.

3. Δεν είναι αυτονόητο πως μαθαίνουμε στα παιδιά μας να μην εκφοβίζουν και να μην επιτρέπουν να εκφοβίζονται; (Μάλλον όχι τελικά).

4. Όλοι μεγαλώσαμε έχοντας ζήσει αντίστοιχες ιστορίες από τα σχολικά μας χρόνια. Είναι η τεράστια δημοσιότητα που μας κάνει να νομίζουμε ότι το ακούμε πρώτη φορά;

5. Ούτε με την υπόθεση του Άλεξ πήραμε το μάθημά μας, ούτε με την υπόθεση του Βαγγέλη θα περάσουμε την τάξη.

6. Τι θα μπορούσα να κάνω αν ήταν στη θέση τους το παιδί μου; Δε θέλω να το σκέφτομαι αυτό.

7. Ας σταματήσουμε να φωνάζουμε για το τι έκαναν ή δεν έκαναν στην άλλη άκρη της χώρες και ας κοιτάξουμε τι μπορούμε να κάνουμε γύρω μας, έστω και τα στα 100 μέτρα. Είναι πιο χρήσιμο.

8. Πως γίνεται να ίδια μέσα που θέτουν ρατσιστικά πρότυπα για το σώμα της γυναίκας, για τη συμπεριφορά του άνδρα, για τα 999 πράγματα που πρέπει να κάνεις για να είσαι cool, να καταδικάζουν όσους περιθωριοποιούν όποιους δεν τα αντιπροσωπεύουν; Βρίσκονται στην πρώτη σειρά του bullying.

9. Καθημερινά βομβαρδιζόμαστε από αποκεφαλισμούς, ξυλοδαρμούς, αδικία, ληστείες για 5 ευρώ. Δε βλέπω πουθενά γύρω μου καλοσύνη. Ακόμα αυτή πλασάρεται και μεταφράζεται σε μικροποσά μασκαρεμένου αλτρουισμού για τον κάθε δυστυχή άστεγο ή άρρωστο με ανίατη ασθένεια ή ορφανό. Σωστό και αυτό, αλλά στην ουσία πότε δώσαμε τελευταία φορά τη σειρά μας στο διπλανό μας; Πότε είπαμε τελευταία φορά καλημέρα στο γείτονα και το εννοούσαμε; Δεν δίνουμε σχεδόν κανένα σωστό παράδειγμα στα παιδιά μας, αλλά έχουμε την απαίτηση να είναι εκείνα σωστά.

10. Υπάρχουν 3 «Θ» στον εκφοβισμό. Το Θύμα, ο Θύτης και ο Θεατής.


Τα καλύτερά μου χρόνια στη λεκάνη

H_lekani

Όσο μεγαλώνω όλο και περισσότερο συνειδητοποιώ πως τα καλύτερά μου χρόνια πέρασαν. Και δεν το ήξερα τότε, δεν το καταλάβαινα. Δεν τα αξιοποιούσα στο έπακρο, είναι άδικο. Δεν υπάρχει κανείς να στα υπογραμμίσει στα sos, για να μπορέσεις να τα ρουφήξεις ή να τα παρατείνεις όσο περισσότερο μπορείς. Δε με καταλαβαίνω γιατί βιαζόμουν να «αλλάξω πίστα»…

Αναρωτιέμαι καμιά φορά να φταίω μόνο εγώ ή και η κοινωνία μας. Αναρωτιέμαι αν από την ώρα που γεννιόμασταν δεν μας υποδείκνυε κανείς τι και πότε πρέπει να το κάνουμε, είναι σίγουρο ότι θα υπήρχε μόνο αναρχία ή θα ήμασταν απλά ελεύθεροι; Από την ώρα που παίρνουμε την πρώτη ανάσα μας σε τούτο τον κόσμο αρχίζουν οι υποχρεώσεις. Να μιλήσει γρήγορα το μωρό,να περπατήσει γρήγορα το μωρό, πρώτος στο σχολείο, στα αγγλικά, σχολές, εύρεση καλής δουλειάς, οικογένεια, παιδί κι άλλο παιδί, να είναι πρώτα τα παιδιά σου στο σχολείο, στις σχολές, να καλοπαντρευτούν και ο φαύλος κύκλος δε σταματάει ποτέ! Γιατί;;; Γιατί όλα αυτά; Γιατί βιαζόμαστε και δε χαιρόμαστε τίποτα, γιατί δε το συνειδητοποίησα τα τελευταία χρόνια και όχι νωρίτερα. Είναι νωρίς ή αργά;

Τα δικά μου καλύτερά μου χρόνια ήταν όταν καθημερινά καθάριζα αυτή τη λεκάνη. Για έξι χρόνια κάθε πρωί καθάριζα ή εγώ ή η Βοο αυτή τη λεκάνη. Όποια πήγαινε πρώτη στο γραφείο καθάριζε με χλωρίνες αυτή τη λεκάνη και αν προλάβαινε έφτιαχνε καφέ και για τις δύο. Και πότε δε προσπάθησε η μία να λουφάρει για να την κάνει η άλλη. Έχετε ή είχατε πολλούς συναδέλφους που δε θα κοίταζε να σας φορτώσει τέτοια αγγαρεία; Να την κάνει μόνος και να σας φτιάχνει και καφέ μετά;

Κι όμως τότε ήταν τα καλύτερά μας χρόνια. Έτσι ξεκινούσε η μέρα, μετά εργασία και κουβέντα και εργασία και εργασία και κουβέντα πάλι και ενώ δουλεύαμε απέναντι κοιτάζοντας η μία την άλλη κουβεντιάζαμε και κάναμε όνειρα και λύναμε ανούσια προβλήματα και γελάγαμε. Γελάγαμε πολύ! Τις περισσότερες μέρες είχαμε γδαρμένο λαιμό από το «βηχαλάκι του πολύ γέλιου.»

Μέχρι να έρθει η ώρα να σχολάσουμε, να πάρουμε το ίδιο λεωφορείο, μετά οι 2 ή οι 4 καφεδάκι ή ποτάκι στο Γκάζι (τη χτίσαμε τότε τη γειτονιά) ή καμιά ταινία στο σπίτι με τελευταίας τεχνολογίας ηχοσυστήματα(προ κρίσης) να κατεβάζουμε τις πιο κακογραμμένες πειρατικές ταινίες, τα μεσάνυχτα σουβλάκι από τον Κάνδαυλο. Και τόσα άλλα και γέλια γέλια πολλά. Μερικές φορές νομίζω πως ο άνθρωπος έρχεται στη γη με περιορισμένο αριθμό γέλιων και εμείς τα εξαντλήσαμε όλα τότε και δεν έμεινε τίποτα πια.

Ξέραμε τότε πως περνάγαμε καλά αλλά δεν είχαμε καταλάβει πως εκείνα ήταν τα καλύτερά μας χρόνια. Και ότι οι κλισέ ατάκες τύπου: «Χαρείτε τα νιάτα σας»  δεν είναι απλά κλισέ αλλά και αληθινές. Γιατί θα με ρωτούσε κάποιος, σε πήραν τα χρόνια; Όχι δεν πιστεύω ότι με πήραν, αλλά έχασα κάτι που δε θα επιστέψει ποτέ, ακόμα και εάν ξαναέκανα τα ίδια πράγματα τώρα. Την ξεγνοιασιά μου.

Δεν ξέρω τι μου επιφυλάσσει το μέλλον και ζηλεύω όλες εκείνες που περνούν ξέγνοιαστα τα «νιάτα» τους, αλλά και εκείνες σε ανάλογη φάση με εμένα που παρουσιάζουν ότι η ζωή τους είναι το ίδιο ξέγνοιαστη με τις πρώτες (και ελπίζω να είναι).

Όμως εγώ κάθε μέρα θα συνεχίζω να αναπολώ εκείνο το «βηχαλάκι του γέλιου».

Eva


Οι Ρομπέν των Φθηνών

coins

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αυτό το ποστ είναι αφιερωμένο στον άνδρα μου και στη Βοο.

 

Θα σας γράψω σήμερα για τους Ρομπέν των Φθηνών. Ποιοι είναι αυτοί θα αναρωτιέστε και έχετε και απόλυτο δίκιο. Υπάρχει λοιπόν ανάμεσά μας μία κατηγορία ανθρώπων πριν αγοράσουν κάτι, κάνουν έρευνα αγοράς, το ψάχνουν, ελέγχουν τις τιμές και προσπαθούν να αγοράσουν το προϊόν με την καλύτερη τιμή. Θα σκέφτεστε τώρα όλοι το κάνουμε αυτό, ειδικά στην εποχή μας που είμαστε όλοι στριμωγμένοι οικονομικά. Υπάρχουν όμως κάποιοι που το παρακάνουν!

Υπάρχουν οι ελαφριές περιπτώσεις, όπως η Βοο. Έψαχνε ένα βιβλίο για τη μικρή της. Το έβρισκε στο ίντερνετ 6 ευρώ. Σε ένα μεγάλο βιβλιοπωλείο που κοίταζε είχε 8 ευρώ. Καμπανάκι. Κοιτάζει σε άλλο μεγάλο βιβλιοπωλείο το βρίσκει 6 ευρώ. Αλλά στα Σπάτα. Πως να πάει στα Σπάτα. Μα πηγαίνοντας στα Σπάτα θα χαλάσει 10 ευρώ βενζίνη πήγαινε-έλα. Ένα κατάστημα με παιχνίδια στη γειτονιά της το έχει 7 ευρώ. Με βαριά καρδιά σκέφτεται να το πάρει από εκεί. Αλλά και πάλι είναι 1 ευρώ παραπάνω. Τελικά, περιμένει, όταν βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας κοιτάω πάλι σε μεγάλο βιβλιοπωλείο και … μπίνκο. Το βρήκε 6 ευρώ και δικαιώθηκε. Σα το πουλάκι πέταξε έξω από το μαγαζί. Γλίτωσε 2 ευρώ και κέρδισε πολύ πονοκέφαλο.

Και τώρα οι βαριές περιπτώσεις όπως του άνδρα μου. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος υπολογίζει και τα λεπτά! Έχει θελήσει να αγοράσει πλέγμα για το μπαλκόνι από δε ξέρω που, ενώ έχουμε μαγαζί που το πουλάει στο δίπλα στενό για να κερδίσει 5 λεπτά στο μέτρο, 90 λεπτά στο σύνολο της αγοράς.

Έχει ξεκινήσει από το Περιστέρι να πάει Ομόνοια, διασχίζοντας όλη τη Θηβών με λεωφορείο και τρόλεϊ από το Ρέντη, από καπρίτσιο να μη μπει στο μετρό που ήταν δίπλα! Δε θα δώσει 1,40 στο εισιτήριο, ενώ έχει κάρτα για λεωφορεία! Κι ας πήγαινε να πάρει DVD που κόστιζε 100 ευρώ, κι ας έφερε και ταινία 20 ευρώ που δεν υπολόγιζε καν να πάρει! Το 1,40 δε θα το έδινε με τίποτα!

Οι Ρομπέν των Φθηνών δεν είναι τσιγκούνηδες. Αλλά επιθυμούν να κάνουν την αγορά τους στην καλύτερη τιμή. Επιβραβεύουν και υποστηρίζουν όσους έχουν χαμηλές τιμές και δε αγοράζουν από τους ακριβούς. Ακόμα κι αν πρόκειται για λιγότερο από ένα ευρώ. Είναι για το γαμώτο τελικά!

Και μόλις ολοκληρώσουν την αγορά και είναι ευτυχισμένοι τους ρωτάω: Να παραγγείλουμε κανένα σουβλάκι τώρα; Και χωρίς σκέψη πετάνε κανένα 10ευρω για πλάκα.

Eva