Τι είπατε, τι είπατε;

Καμιά 30αριά χρόνια πριν...

Καμιά 30αριά χρόνια πριν…

Όσες είμαστε μητέρες λίγο πολύ όλες έχουμε δεχθεί σχόλια από αγνώστους στο δρόμο που αφορούν τα μικρά μας. Άλλες απαντήσαμε, άλλες όχι, άλλες νευριάσαμε, άλλες γελάσαμε και άλλες απλά αδιαφορήσαμε. Υπάρχει μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων, μεγαλύτερες ηλικίας συνήθως, που το μόνο που θέλουν είναι να κάνουν υποδείξεις ή συμβουλές με βάση τα δικά τους δεδομένα.

Ευτυχώς είμαι από εκείνες που ποτέ δεν έδινα βάση σε αυτά που άκουγα και είτε αδιαφορούσα εντελώς σαν να μην άκουσα τίποτα ή προέτρεπα όποιον ασχολείτο μαζί μου με αυτό το σκοπό, να συνεχίζει το δρόμο του και να μην ασχολείται μαζί μας. Δεν υπήρχε καμία περίπτωση να δικαιολογήσω το παιδί μου ή εμένα, για το πως μεγαλώνει ή το μεγαλώνω σε άσχετους που δε μας γνωρίζουν.  Δεν μας ξέρουν, δεν τους ενδιαφέρει και να κοιτάνε τη δουλειά τους.

Το τελευταίο διάστημα και καθώς το παιδί μεγαλώνει και εγώ αποκτώ πιο γερά βήματα σα μητέρα, ανακάλυψα ένα πολύ διασκεδαστικό τρόπο να αντιμετωπίζω ενοχλητικούς αγνώστους που θέλουν να με φιλέψουν την υπόδειξή τους. Ο τρόπο αυτό ονομάζεται «τρελίτσα».  Πραγματικά, από δω και μπρος θα απαντάω ότι μου έρχεται στο κεφάλι πρώτο. Μου βγήκε αυθόρμητα μια δυο φορές και είχε πολύ καλά αποτελέσματα. Ούτε συνέχισαν τη συζήτηση και εγώ ένιωσα καλά δεν «το άφησα να πέσει κάτω». Να, κάποιες περιπτώσεις το τελευταίο καιρό και οι απαντήσεις που ΚΑΜΙΑ σχέση δεν έχουν με την πραγματικότητα. ΚΑΜΙΑ όμως.

65αρης συντηρητικός κύριος στην αποβάθρα του μετρό, περνάει από μπροστά μια, δυο, τρεις μας κοίταζε ξανά και ξανά από πάνω έως κάτω. Ώσπου τελικά κάνει την ερώτηση που είχε στο μυαλό του για τον 5χρονο γιο μου.

-Το γυμνάζετε;

Δεν απαντάω.

-Το γυμνάζετε;

Το παιδί εννοεί. Δεν απαντάω ξανά, αλλά επιμένει.

-Το γυνάζετε;

-Ναι, του λέω. Πάει χορό.

-Τι χορό; γουρλώνει μάτια.

-Λάτιν.

Κυρία της ίδιας ηλικίας στην ουρά στο σούπερ μάρκετ, κοιτάει το μικρό να στριφογυρίζει, να πηγαινοέρχεται και να τραγουδάει, ότι κάνει δηλαδή ένα παιδάκι στην ηλικία του. Ακούω από πίσω τσ τσ τσ και τσ τσ τσ. Τελικά ρωτάει:

-Πάντα έτσι ζωηρός είναι;

-Όχι μόνο σήμερα, της λέω.

-Γιατί;

-Γιατί ήπιε το πρωί τον καφέ μου.

(Φυσικά ΠΟΤΕ δε συνέβει, δεν έχει δοκιμάσει καν καφέ).

Ανυπομονώ λοιπόν, για την επόμενη φορά που κάποιος άγνωστος θα θέλει να με σχολιάσει και ανυπομονώ να δω τι άκυρο θα μου έρθει στο μυαλό να του πω. Η ζωή έχει σοβαρέψει επικίνδυνα και όλα τα παίρνουμε τοις μετρητοίς. Ας το ρίξουμε λίγο στην «τρελίτσα» μπας και βγάλουμε και τη σημερινή μέρα.

Eva

Advertisements

Σύννεφα

0514ec320087ee6e6c7543aa9acd3e67

 

Σύννεφα

αυτα τα ονειροπαρμένα

που τα κοιτω να τρέχουν και νιωθω πως ζω

που τα κοιτω στον ουρανό και νιωθω πόσο μικροί είμαστε

που τα κοιτω και χάνομαι

που τα κοιτώ και ταξιδεύω

που τα κοιτω και βαθιανασάινω

που τα κοιτώ λευκα και γκρί και χρωματιστά

που τα κοιτω και ήρεμα και μανιασμένα

που τα κοιτω να αγκαλιάζουν το βουνό αλλωτε να το σκεπάζουν

και άλλωτε να το προσπερνουν χαϊδεύοντας το

η ανάποδη μου θάλασσα

με τα κύμματα τα αφρισμένα

Σύννεφα αυτα τα λατρεμένα μου.

 

Boo


2014

cfggh

Συνήθως καταλαβαίνω ότι έχει αλλάξει η χρονιά όταν τυχαία πρέπει να γράψω το νέο έτος. Και συνήθως έγραφα το παλιό και έπρεπε να το σβήσω και ψιλογκρίνιαζα, ξέρετε…

Τα τελευταία χρόνια δυστυχώς βρίσκομαι σπίτι  και πολύ φοβάμαι πως θα χρειαστεί να γράψω το 2014 κοντά στο Μάιο, οπότε πρέπει να λάβω δραστικά μέτρα γι’ αυτό γράφω αυτό το άρθρο. Και το έβαλα και στο τίτλο, για να είμαι σίγουρη πως το συνειδητοποίησα.

Θα ήθελα όμως και να ευχηθώ για το νέο έτος. Αλλά τι; Κάθε χρόνο ακούω τις ίδιες ευχές και λέω τις ίδιες ευχές. Χρόνια πολλά, υγεία και τύχη! Και τελικά τίποτα από όλα αυτά δεν έχουμε…

Ας τα κομμάτια…

Φέτος λοιπόν θα μου ευχηθώ πως ότι μου φέρει το 2014 θα σταθώ στα πόδια μου. Καλύτερα από ότι έκανα τα προηγούμενα χρόνια. Τα καλύτερα που λαχταρούσα τα προηγούμενα χρόνια δε τα βλέπω να έρχονται, άρα σηκώνω μανίκια και είμαι έτοιμη να αντιμετωπίσω τα χειρότερα. Reverse psychology, ίσως πιάσει…

Σε εσάς εύχομαι ό,τι επιθυμείτε. Το 2014 να πραγματοποιήσει όλα σας τα όνειρα και με το παραπάνω. Και μην ξεχνάμε, υγεία και τύχη.

Χι, χι..

Eva


Summer 2013

Image

Οι φετινές μας διακοπές είχαν προγραμματιστεί όπως κάθε χρόνο μετά την γέννηση της μικρής μου για το χωριό μας, να δούμε συγγενείς, να μας δουν οι συγγενείς να κάνουμε κανένα μπάνιο και να πάρουμε και κανένα αυγό στο γυρισμό, συνδυασμένες με το γάμο του πρώτου μου ξαδέλφου φύγαμε λίγες  μέρες νωρίτερα.

Στην πορεία αλλαξοδρομίσαμε πήραμε το δρόμο για Γαλατά και από εκεί απέναντι με το φέρρυ για Πόρο.

Δεν είναι αυτό όμως που θέλω να μοιραστώ μαζί σας, αλλά τα πρωτόγνωρα ανάμεικτα συναισθήματα χαράς που προς μεγάλη μου έκπληξη σχεδόν στα μισά αλλαξοδρομίσαμε και θα μοιραζόμουν καινούργιες εμπειρίες ταξιδιού με την Ανόνι μου, τύψεων για τους αγαπημένους μου ανθρώπους και για όλους αυτούς που δεν θα καταφέρουν να πάνε πουθενά, ανασφάλειας γιατί τα οικονομικά είναι μετρημένα κουκιά, θλίψης γιατί έχουμε επιτρέψει σε αυτές τις δύσκολες μέρες να χάσουμε το κουράγιο μας  να παλεύουμε για την χαρά μας την αυθόρμητη χαρά μας και το χειρότερο αυτό να το βλέπουμε χαραγμένο στα πρόσωπα άγνωστων ανθρώπων αρκετά μίλια μακρυά από το σπίτι μας εκεί που πιστεύεις ότι θα δανειστείς λίγη θετική ενέργεια λίγο κουράγιο για να συνεχίσεις τον επόμενο δύσκολο χειμώνα που σε περιμένει εκεί συνειδητοποιείς ότι είμαστε όλοι σχεδόν κουφάρια.

Τέλος Ιουλίου και πολλά ενοικιαζόμενα χωρίς κρατήσεις, αρκετά μαγαζιά που δεν έχουν ανοίξει με μια εικόνα παραίτησης, που δεν θύμιζε σε τίποτα αυτή την παλιά αίγλη που φαινόταν πως είχαν, οι συζητήσεις ίδιες παντού τι θα γίνει, πως θα  γίνει, ο κόσμος κουμπωμένος.

Η αναχώρησή μας έγινε Παρασκευή πρωί με προορισμό το δικό μας χωριό.

Ο γάμος αξιοπρεπέστατος, όμως παρατηρούσα τον κόσμο, δεν ξέρω αν έχει σβηστεί από τα δικά μου μάτια η σπίθα και τους βλέπω όλους με μια βεβιασμένη χαρούμενη συμμετοχή, αν μεγαλώνω και μου φαίνονται εμένα κάπως λίγο αδιάφορα ή τελικά η κρίση έχει ευνουχίσει τους περισσότερους, κάτι που δεν μπορώ να καταλάβω κινούμενη σε πολύ στενό οικογενειακό κύκλο που σίγουρα εμάς μας έχει επηρεάσει.

Καλό Καλοκαίρι σε όλους.

Boo


Ένας πράσινος καναπές…

…τριγυρίζει συχνά μέσα στο μυαλό μου.

green sofa

Όταν σκέφτομαι το παρελθόν μου και αναγνωρίζω πλέον τις επιλογές μου, πάντα μου λείπει ένας πράσινος καναπές. Ενώ επιθυμούσα να τον αγοράσω, επέλεξα να πάρω κάτι άλλο. Πήρα μπεζ. Θεωρούσα πως ο πράσινος ήταν τολμηρή επιλογή και θα με περιόριζε. Ενώ το μπεζ πάει με όλα. Το σκέφτηκα πολύ και η λογική μου με οδήγησε τότε.

Και τα χρόνια πέρασαν, όχι πολλά αλλά αρκετά για να λερωθεί και να ξεφτίσει το μπεζ. Και εγώ να τον κοιτώ και να αναρωτιέμαι, γιατί δεν αγόρασα τότε ένα πράσινο καναπέ που τόσο ήθελα;

Επιθυμίες έχουμε πολλές. Κάποιες είναι άπιαστες, λόγω τον καταστάσεων. Άλλες όμως έχουμε την επιλογή να τις πραγματοποιήσουμε. Καμιά φορά όμως έρχεται η λογική, μπαίνει σφήνα και σβήνει κάποιες από αυτές σαν να ήταν νερό.

Συνήθως αυτά μου μας λείπουν δεν είναι σπουδαία, είναι μικρά καθημερινά. Ένα ταξίδι που δεν πήγα όταν μπορούσα, τα σεμινάρια φωτογραφίας που δεν πήγα ποτέ, τα μαλλιά μου που δεν έβαψα μωβ, τον πράσινο καναπέ που δεν πήρα ποτέ. Είναι πράγματα που θα μπορούσα να είχα κάνει, αλλά επέλεξα να προσπεράσω ή να διαλέξω το σίγουρο δρόμο.

Και τότε σε βασανίζουν οι σκέψεις… Τι θα είχε γίνει άραγε αν διάλεγα κάτι άλλο; Θα έπαιζε κάποιο ρόλο στη ζωή μου; Θα ήμουν εδώ που είμαι τώρα; Θα ήταν καλύτερα, θα ήταν χειρότερα;

Από την άλλη, σκέφτομαι πως δεν είναι αργά. Κάποια πράγματα δεν έγιναν όταν ήταν κατάλληλη η ώρα. Αλλά ίσως μου ξαναδοθεί η ευκαιρία να πραγματοποιήσω μια παλιά επιθυμία. Και αυτή τη φορά βάλω στην άκρη τη λογική. Και βλέπουμε…

Σωστά;

Eva