Καλό καλοκαίρι;

BookaievaFil

Ξεκινώ λέγοντας προκαταβολικά ότι γνωρίζω πως αρκετοί θα δυσαρεστηθούν με το παρακάτω κείμενο γιατί διαφωνούν με το κεντρικό θέμα. Δε με πειράζει «τα ΄χω ξανακούσει».

Μισώ το καλοκαίρι. Ναι, υπάρχουμε και εμείς που μισούμε αυτή την εποχή. Είναι πολύ δυσάρεστη για εμένα. Ζέστη, ήλιος δε μου φέρνουν στο μυαλό παραλίες και θάλασσες, αλλά ασφυξία, ιδρώτες άσχημες μυρωδιές, κατσαρίδες και κουνούπια. Δεν καταλαβαίνω γιατί χαίρεται κανείς που θα υποφέρει 3 μήνες, επειδή θα βρεθεί 10 μέρες (και αν) διακοπές, που και εκεί πάλι χαμός θα γίνεται.

Ίσως ξεκινά από παλιά αυτή η αποστροφή για το καλοκαίρι. Έχω γεννηθεί στην Αθήνα και εγώ και οι γονείς μου. Αυτό σημαίνει πως δεν έχουμε χωριό. Ούτε εξοχικό. Ούτε κάποιον πολύ δικό μας που θα μπορούσε να μας φιλοξενήσει και να αισθανόμαστε σαν το σπίτι μας. Οπότε τα καλοκαίρια κυλούσαν αποκλειστικά στην πρωτεύουσα. Υπήρχε βέβαια και η θετική πλευρά. Κάθε καλοκαίρι επισκεφτόμασταν διαφορετικό μέρος και έτσι γυρίσαμε αρκετά.

Η γιορτή μου πέφτει τον Δεκαπενταύγουστο. Και φυσικά κάθε χρόνο ήμουν σχεδόν μόνη. Τα χρόνια πολλά μου έρχονται, από παραλίες, θάλασσες, βουνά, καταρράχτες, σκάφη, ηλιοβασιλέματα. «Ευχαριστώ, ευχαριστώ, να είστε καλά και εγώ καλά περνάω οι τέσσερις τοίχοι μου είναι επίσης υπέροχοι.»

Κάθε χρόνο λοιπόν υπομένω στωικά να περάσουν οι μήνες και να έρθει το φθινόπωρο. Κάθε Σεπτέμβρη επιτέλους παίρνω αέρα στην επιφάνεια μιας και πέρασα τρεις μήνες το βυθό. Αχχχ…

Είναι ο μήνας που παίρνω τη δική μου άδεια και κανονίζω τις διακοπές μου. Ό,τι καλύτερο μου έχει συμβεί Σεπτέμβρη. Γνώρισα τον άνδρα μου, γέννησα το γιο, γεννήθηκε το βαφτιστήρι μου, ο ανιψιός μου,  πάντρεψα, βάφτισα. Είναι ο μήνας που ξορκίζει όλο το «κακό».

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Αφορμή στάθηκε η 1η Ιουνίου. Καθώς χάζευα στον υπολογιστή και η ώρα ήταν 00:20 είχαν ήδη δημοσιευτεί σαγιονάρες, καρπούζια, αμμουδιές και τα λοιπά, και τα λοιπά και τα λοιπά. Το καλοκαίρι ήρθε, έφτασε, φτάνει, μπήκε, ζήτω και σωθήκαμε, ζήτω και καήκαμε.

Ξημερώνοντας η μέρα όμως, μου επιφύλασσε μια έκπληξη. Ήταν κρύα και έβρεχε και δε θύμιζε σε τίποτα καλοκαίρι. Και έκανε τις σαγιονάρες και τα καρπούζια να μοιάζουν τόσο επίκαιρα όσο και τα χριστουγεννιάτικα στολίδια. Αν εξαιρέσει κανείς το κοκκινόχωμα ήταν απλά τέλεια. Και ένιωσα αισιόδοξα. Σαν κάτι όμορφο πρόκειται να συμβεί.

Το απόγευμα έπαιζα με το γιο μου. Και του μιλούσα, εγώ μιλούσα, όχι εκείνος, δε μιλάει ακόμα. Και τον ρωτούσα διάφορα. Και δε μου απαντούσε, αλλά επέμενα. Ώσπου τον ρωτάω εμένα πως με λένε;

Και μου λέει: «Μαμά»…

Περίμενα 32 μήνες για να ακούσω αυτή τη λέξη από τα χείλια του.

Και διάλεξε μια μέρα που απεχθάνομαι. Και με 2 συλλαβές τη γέμισε αγάπη. Και αν αποφασίσει να μου χαρίσει κι άλλες συλλαβές, ίσως να κάνει το καλοκαίρι την αγαπημένη μου εποχή. Ίσως…

Καλό καλοκαίρι, λοιπόν.

Eva


Ενα πουλάκι μου είπε…

Ένα πουλάκι μου είπε…ή μια φορά και έναν καιρό…ή θέλω να γράψω και εγώ!

Πριν από χρόνια ψάχνοντας στο διαδίκτυο ανακάλυψα ένα site το storybird  που μπορείς να γράψεις και να δημοσιεύσεις την δική σου συγγραφική ανησυχία.

Οι δημιουργοί της ψηφιακής αυτής πλατφόρμας επιμελούνται έργα τέχνης από εικονογράφους και σχεδιαστές κινουμένων σχεδίων σε όλο τον κόσμο με σκοπό να εμπνεύσουν νέους συγγραφείς κάθε ηλικίας να μετατρέψουν αυτές τις εικόνες σε φρέσκια ​​ιστορία.

Σου δίνει τη δυνατότητα να δημιουργήσεις την δική σου ιστορία σε δευτερόλεπτα!

Είναι μια ιδέα που έχει προσελκύσει πολλούς συγγραφείς, αναγνώστες και καλλιτέχνες.

Οικογένειες, φίλοι, δάσκαλοι,επαγγελματίες και ερασιτέχνες έχουν δημιουργήσει πάνω από 5 εκατομμύρια ιστορίες και έχουν καταστήσει το storybird σε μια από τις μεγαλύτερες κοινότητες  αφήγησης.

Το πρώτο μου αφήγημα το εφτιαξά για την μικρή μου Ανδρονίκη

τον Ιούλιο του 2010 με τίτλο «my mamy»

Published: July 22, 2010

κατάλογος

http://storybird.com/nidhi-chanani/artwork/hide-out/

Θέλοντας να σας ευχηθώ καλό μήνα αλλά και να σας παρουσιάσω αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα σελίδα, κατέληξα να γράψω  ένα παραμύθι ερασιτεχνικό!

Τίτλος  «Άνοιξη»

http://storybird.com/books/-1795/

http://storybird.com/iriszagocs/artwork/tree/

Καλό μήνα

Βοο


Κυριακή των Βαϊων

Image

Είχα στο μυαλό μου να πάμε να κοινωνήσουμε μέσα στη Μεγάλη εβδομάδα, τη σημερινή ημέρα Κυριακή  των Βαϊων δεν την είχα σαν επιλογή. Όμως σήμερα μας δόθηκε η ευκαιρία λόγω του ότι ξυπνήσαμε νωρίς και ευχάριστα οπότε δεν χάσαμε καιρό ετοιμαστήκαμε και κατηφορίσαμε με τα πόδια στην ενορία μας.

Η αλήθεια είναι πως πριν την Ανδρονίκη δεν πέρναγε από το μυαλό μου ότι θα σηκωνόμουν το πρωί να πάω στην εκκλησία γενικά είχα και έχω φτάσει σε ένα σημείο αμφισβήτησης, κοινώς είμαι πλέον αυτό που λέμε αγνωστικιστής δεν με προέτρεψε κανείς παρά μόνο η αναζήτηση και ο τρόπος σκέψης μου.

Σαν παιδί μεγάλωσα σε οικογένεια όχι Θεοφοβούμενη αλλά Θεοσεβούμενη δεν ήμασταν ποτέ της εκκλησίας και των μεγάλων Σταυρών αλλά με μια πιο ουσιαστική πίστη πιο αριστερής φιλοσοφίας αν και θυμάμαι για κάποιο μικρό διάστημα να παρακολουθώ κατηχητικό χωρίς μεγάλη επιτυχία αφού οι φορές που πήγα ήταν μετρημένες. Φυσικά μεγαλώνοντας τα ερωτήματα και οι αμφισβητήσεις μου δεν έβρισκαν απαντήσεις που να με καλύπτουν αντίθετα προκαλούσαν μια ακόμη αμφισβήτηση.

Στο δικό μου τρόπο σκέψης και στο δικό μου πιστεύω δεν έχει αλλάξει τίποτα αλλά αυτά είναι δικά μου, ομολογώ όμως για να είμαι ειλικρινής πως ένιωσα μια κατάνυξη και φορτίστηκα  συναισθηματικά μέσα στην εκκλησία το πρωί, δεν ξέρω αν ήταν το γεγονός ότι μοιραζόμουν αυτή την εμπειρία μαζί με το παιδί μου, αν ήταν η λειτουργία, οι πιστοί τα λόγια που ακούστηκαν, ή αν τελικά βαθιά μέσα μου πιστεύω περισσότερο απ’ ότι νομίζω μια πίστη πιο ουσιαστική πέρα από την ανθρώπινη χειραγώγηση.

Τα δικά μου πιστεύω όμως παραγκωνίζονται, μητέρα πια  θέλω να χτίσω στο παιδί μου όσο περισσότερες μνήμες μπορώ να μάθει για τις παραδόσεις μας τα ήθη και τα έθιμα μας και να συμβάλλω στην ενίσχυση της ανεξαρτησίας της ακόμη περισσότερο, να της δώσω εφόδια και ιδέες και λόγους να αντιδρά και ιδέες να γκρεμίζει και να χτίζει τις δικές της.

Και ίσως μέσα απο  την κοινή μας διαδρομή ανακαλύψω και εγώ ξανά μέσα μου

τον δικό μου Θεό και την δική μου πατρίδα.

Boo


Παιδί+Ανεργία=Παχυσαρκία

13c27

Η μάχη μου με τα κιλά ξεκίνησε από τη στιγμή που γεννήθηκα.

Λίγο τα γονίδια, λίγο το φαγητό χοροπηδούσαν στη ζυγαριά και τη βάραιναν.

Δε θα πω ψέμματα όμως. Ποτέ τα κιλά, αν και ήταν αρκετά, δεν αποτελούσαν βραχνά για εμένα.

Ούτε είμαι από τα άτομα που δεν τους αρέσει ο εαυτός τους.

Κουτσά στραβά τα έβρισκα μαζί του.

Και την κατέβαζα την ζυγαριά.

Γιατί μπορούσα, είχα τη διάθεση, είχα και τα μέσα.

Όμως τα 2-3 τελευταία χρόνια, οι όροι του παιχνιδιού που ήξερα άλλαξαν.

Ανέβηκα πίστα, ανέβηκα νούμερα, ανέβηκα πολύ.

Η εύκολη απάντηση είναι το παιδί.  Είναι ότι δεν έχασα τα κιλά της εγκυμοσύνης.

Όχι δεν είναι αυτή. Όχι μόνο. Αυτά είχαν φύγει μέσα σε 3 εβδομάδες.

Αλλά ήρθαν άλλα και έφεραν και τους φίλους τους μαζί.

Η αλήθεια είναι ότι το μωρό, η ανεργία και η έλλειψη βοήθειας με φυλάκισαν στο σπίτι

και αφήνοντας μου μόνη απόλαυση το φαγητό.

Από άτομο γεμάτο ενέργεια, δημιουργικότητα και χαρά, βρέθηκα καθηλωμένη μαζί με ένα γκρινιάρικο

μωρό, χωρίς τη σπίθα της εργασίας και χωρίς οικονομική άνεση.

Όλα αυτά με έφτασαν έως εδώ.

Και θέλω να πιστεύω πως δεν είμαι η μόνη. (Θα με έκανε να αισθανθώ καλύτερα κάτι τέτοιο)

Και θέλω να πιστεύω ότι γκρινιάρικο μωρό μου θα γίνει ένα καλόβολο παιδάκι.

Και θέλω να πιστεύω ότι θα εργαστώ ξανά και θα αξίζει.

Και θέλω να πιστεύω ότι θα την περάσω κι αυτή την πίστα και η επόμενη θα είναι πιο εύκολη.

Eva


Κοιτάζοντας το χρόνο να περνά…

Image

Σάββατο μεσημέρι, σε ένα καφέ στη Ρόμβης για ένα καφέ που λαχταράς να πιεις άλλα δεν είναι ο ίδιος με αυτόν που

είχες αφήσει τότε…

Τρία τραπέζια στη σειρά το παρελθόν το παρόν και το μέλλον.

Εσύ βρίσκεσαι στο παρόν κολλημένος, παρατηρητής,

στο παρελθόν παρατηρείς την παρέα με τις τρεις κοπέλες και το ένα αγόρι 25 κάτι συζητούν και γελάνε λένε τα νέα

τους του προβληματισμούς τους αλλά δεν βαραίνουν οι ώμοι τους

εσύ εκεί στη μέση

στο άλλο τραπέζι δυο κυρίες 40 και κάτι συζητούν για την δουλειά γράφουν σε ένα μπλοκάκι και μετά για θέματα

υγείας και εξετάσεις

και εσύ εκεί παρατηρητής κολλημένος στη μέση

να αναρωτιέσαι τι συνέβη πως άλλαξαν όλα

πως βάρυναν οι ώμοι σου τόσο πολύ

να χάνεσαι μια στο παρελθόν και μια στο μέλλον

να θυμάσαι και να υποθέτεις

να αναπολείς και να αγωνιάς

να κρατάς με τα βίας τα δάκρυα  στα ήδη βουρκωμένα μάτια σου

Τίποτα πια δεν ειναι το ιδιο και το καταλαβαίνεις κάθε φορά αυτή τη σπάνια φορά που θα βγεις για ένα καφέ με την

φίλη, σου με τον άντρα σου.

Είμαστε οι ίδιοι μα και τόσο διαφορετικοί

Boo