Άνδρος σε αγάπησα-με

 

Η περσινή μας πετυχημένη απόπειρα να πάμε διακοπές στην Κύθνο για πρώτη φορά όλοι μαζί, μετά από τον ερχομό των παιδιών μας με τους κουμπάρους μας (με τους οποίους η σχέση είναι κάτι πολύ παραπάνω, αν και πριν δεν είχαμε πάει ποτέ μαζί !!!!) είχαμε ήδη κανονίσει την φετινή μας απόδραση.

Η αρχική μας σκέψη ήταν για Σύρο μιας και είχε ειπωθεί πριν καλά καλά τελειώσουν οι διακοπές μας στην Κύθνο. Κάτι τα ναύλα κάτι οι ημερομηνίες επιλέξαμε προορισμό κοντινότερο.

Τυχερό νησί η Άνδρος, τυχεροί και εμείς.

Διαλέξαμε ένα κατάλυμα στην καλύτερη μεριά του νησιού κατά την γνώμη μας, στον Φελλό που βρίσκεται στο Βορειοδυτικό τμήμα του νησιού, λίγο βορειότερα από το λιμάνι του Γαυρίου, από το οποίο απέχει 5 χιλιόμετρα και μόλις 7 λεπτά από το λιμάνι  του Γαυρίου αλλά σε μια ήσυχη περιοχή που περιβάλλεται από βουνά και ηρεμία κάτι που πραγματικά είχαμε ανάγκη.

Andros 1

Στον ορίζοντα διακρίνεται η παραλία του Φελλού 700 μέτρα μόλις από τα δωμάτιά μας.

Μόλις φτάσαμε εννοείται το πρώτο που κάναμε (αφού ξεφορτώσαμε τα πράγματα) ήταν να επισκεφτούμε την παραλία του Φελλού την οποία πραγματικά ερωτεύτηκα.

Δεν ξέρω αν παίζει ρόλο ότι ήταν η πρώτη που επισκεφτήκαμε αλλά πραγματικά καμία εικόνα δεν μπορεί να περιγράψει την ομορφιά της.

Η πρώτη επαφή με τα κρυστάλλινα, κάτι παραπάνω από δροσερά νερά της τα οποία σε κάνουν να νιώθεις ζωντανός δεν ήταν το μόνο που με γοήτευσε αλλά το γεγονός ότι στην πρώτη βουτιά αντίκρισα μια θάλασσα γεμάτη χρυσόσκονη!!!! Ναι, ναι πραγματικά λες και ήταν πασπαλισμένη με χρυσόσκονη και δεν τελειώνει εδώ ο ενθουσιασμός μου επειδή σηκώνοντας το κεφάλι μου να δω στο βάθος το βυθό κάτι που συνήθως κάνω τα καλοκαίρια θαυμάζοντας την απεραντοσύνη αυτού του κόσμου που μας φιλοξενεί, τα ψαράκια πηγαινοέρχονταν μπροστά στα μάτια μου! ναι έχω δει και αλλού ψαράκια αλλά όχι στο ίδιο επίπεδο με τα μάτια μου,αλλά με τα πόδια μου! Η παραλία δεν είναι οργανωμένη αλλά αυτό πιστεύω ότι ενισχύει την γοητεία της, το βάθος ποικίλλει και είναι χωρισμένη η μίση σε βότσαλα και η άλλη μισή σε αμμουδιά! λες και ένα χέρι τράβηξε μια γραμμή και τα έκανε νοικοκυρεμένα μισά μισά.

Φυσικά εγώ λάτρεψα την μεριά με το βότσαλο εκεί περισυνέλεξα μια μεγάλη πέτρα που μου θύμισε λαξευμένο καράβι άλλα και την καλύτερη καρδούλα που βρήκαμε με την Ανδρονίκη μου, μιας και έχουμε μπει σε μια διάθεση κάθε καλοκαίρι να βρίσκουμε μια καρδούλα από βότσαλο και ψάχνουμε μανιωδώς μέχρι να το πετύχουμε. Αυτό προέκυψε απο μια καρδούλα χαλικάκι που είχε βρει η Ανδρονίκη στις κούνιες όταν ήταν περίπου 4 και μου την είχε δώσει φυσικά και το έχω ακόμη!

Απο τότε έχουμε το νού μας!

Η αριστερή καρδούλα ήταν η πρώτη που βρήκα αλλα υπήρχε μια επιμονή λες και ένιωυα οτι θα εβρισκα την πιο όμορφη λαξευμένη απο την ίδια την φύση καρδούλα, δεν είναι πραγματικά μοναδική?

Όταν μετά από ώρες, κουρασμένοι και πεινασμένοι πια από το ταξίδι και τις βουτιές και τον ενθουσιασμό αποφασίσαμε να μαζευτούμε σιγά σιγά προς τα δωμάτια ώστε να πάμε για φαγητό στο δρόμο προς τα δωμάτια εντοπίσαμε την μια και μοναδική ταβέρνα που υπάρχει σε αυτό το σημείο «Το στέκι του Ανδρέα» μια οικογενειακή παραδοσιακή ταβέρνα με πολύ φιλική διάθεση και πραγματικά σπιτικό φαγητό αν κρίνω από τον κοκκινιστό κόκκορα με τα  χοντρά μακαρόνια και το μπόλικο τριμμένο τυρί!!!

Πιο δίπλα υπήρχε ένας περιφραγμένος χώρος που φιλοξενούσε κατσίκες και ένα πόνυ γεγονός που ενθουσίασε τον μικρό μου Μόγλη!

Το άλλο μικρό ταρζανάκι μας δεν έχασε ευκαιρία εναπόθεσε όλη την κούραση και αποκοιμήθηκε στην πιο γλυκιά αγκαλιά του κόσμου και την δροσιά που προσέφεραν τα πλατάνια, δε νομίζω ότι θα έβρισκε καλύτερο σημείο για να αναπληρώσει τις δυνάμεις του!

Η μέρα μας έκλεισε με μια μικρή βόλτα στο λιμάνι του Γαυρίου.

Οι επόμενες μέρες μας αφιερώθηκαν σε εξερεύνηση, φτάσαμε μέχρι τη Σάριζα ψάχνοντας τον καταρράκτη μάταια όμως,

Andros 5

Ανάβαση προς εντοπισμό καταρράκτη!!!

 

αλλά ξαποστάσαμε πίνοντας νερό από την πηγή.

Andros 4

«τι? αυτός είναι ο καταρράκτης? αυτος είναι για μωρά»!!!

Κατηφορίζοντας η επόμενη στάση ήταν στην Χώρα γραφική όπως περιμένει κανείς άλλωστε με την θάλασσα να ξεπροβάλει σε κάθε ευκαιρία ανάμεσα απο τα σοκάκια.

Ένα μεγαλοπρεπές άγαλμα, το άγαλμα του Αφανούς Ναύτη έργο του γλύπτη Μιχάλη Τόμπρου δεσπόζει  στην πλατεία της Ρίβας όπου καταλήγει ο κεντρικός δρόμος της Χώρας.

bb1

Στα πόδια του αφανούς ναύτη, τα ερείπια απο το περίφημο κάστρο της η επιβλητική αψίδα φαίνεται χιλιόμετρα μακρυά καθως διακρινόταν κατα την επιστροφή μας απο την Σάριζα πολύ πριν φτάσουμε κοντά και η αλήθεια είναι οτι είναι ενα εντυπωσιακό αξιοθέατοkastro_xoras

Τα ερείπια απο το περίφημο κάστρο της, το οποίο ήταν η οχυρωμένη κατοικία του Ενετού ηγεμόνα Μαρίνου Δάνδολου, όταν κατέκτησε το νησί. Χτίστηκε το 1207.

Ο περίπατός μας στη χώρα τελείωσε παίρνοντας λάφυρο μονο ενα βαζάκι κρίταμο απο ενα μαγαζάκι με τοπικά προιόντα στο οποίο λάτρεψα το όνομα «Ροδοζάχαρη» τόσο που το έψαξα μόλις επιστρέψαμε.

Οι επόμενες μέρες κύλησαν λιγότερο τουριστικά, με εξαίρεση μια απογευματινή βόλτα στο Μπατσί για το οποίο δεν έχω και πολλά να πω μιας και δεν με ενθουσίασε καθόλου, πολύ στημένο, πολυ τουριστικό για τα γούστα μου.

Έτσι λοιπόν με περισσότερη ξεκούραση και βουτιές και ευτράπελα στην παραλία Χρυσή άμμος με τα μεγάλα αγόρια να ρωτούν για μαθήματα surf  και ‘Αγιος Πέτρος στην οποία περάσαμε τις τελευταίες μέρες αγκαλιά με τις ξαπλώστρες μας στο beach bar kaliva το οποίο μας ταίριαξε περισσότερο σαν ιδιοσυγκρασία με την ωραία μουσική του και την φοβερή εξυπηρέτηση του. Ακόμη λέμε για την «καφετιέρα» η οποία ήταν μια φοβερά συμπαθητική και stylish κοπέλα την οποία άνετα θα είχα για κολλητή!

bb

 

be

Μία απο τις εναλλακτικές της εικόνες.

 

‘Έμειναν αρκετά σημεία ανεξερεύνητα αλλά δυσπρόσιτα και άλλα με πιο εύκολη πρόσβαση αλλά ποιος ξέρει? ίσως του χρόνου μας δοθεί η ευκαιρία για μια ακόμη επιδρομή να εξερευνήσουμε αυτά που δεν καταφέραμε με την πρώτη!!!

Θα κλείσω το άρθρο μου έχοντας την αίσθηση της αρμύρας, του παγωμένου γεμάτο χρυσόσκονη νερού στην παραλία του Φελλού, γιατί ναι ο έρωτας με την πρώτη ματιά δύσκολα ξεπερνιέται!

και του χρόνου μας.

Boo

Advertisements

Οι φυλές των παιδικών χαρών

Boo&Eva

Πριν 3 χρόνια ανακάλυψα ένα νέο κόσμο. Αυτόν της παιδικής χαράς. Έναν κόσμο με δικούς του άγραφους κανόνες, που αποτελείται από πολλές φυλές. Όσοι τις επισκεπτόμαστε ανήκουμε σε μία ή και σε δύο. Ίσως κάποια στιγμή μεταπηδήσουμε από τη μια στη άλλη. Αλλά σίγουρα πιστεύουμε ότι δεν εντασσόμαστε σε καμία, γιατί απλά είμαστε «νορμάλ» και αυτό από μόνο του δεν είναι κατηγορία.

Οι παρακάτω φυλές είναι αυτές που πάντα με εκπλήσσουν και τις έχω ξεχωρίσει τα χρόνια που πέρασαν.

Οι τρομοκρατιμένοι

Η παιδική χαρά για εκείνους είναι πεδίο μάχης γεμάτο νάρκες. Το τέκνο τους κινδυνεύει από παντού. Βρίσκονται πάντα σε απόσταση αναπνοής για να το πιάσουν σε περίπτωση που στραβοπατήσει. Ανεβαίνουν μαζί του πάνω σε τσουλήθρες, σε σχοινιά, η κούνια δε κινείται σε γωνία μεγαλύτερη τον 10 μοιρών. Τρέχουν πίσω από ποδήλατα, προλαβαίνουν οποιαδήποτε κούνια στοχεύει στο κεφάλι του παιδιού. Όταν η απόσταση μεταξύ γονέα και μικρού ξεπεράσει τα 4 μέτρα, τον έχει λούσει κρύος ιδρώτας. Δεν υπάρχει χρόνος ούτε για μια γουλιά νερό και φυσικά δεν κάθονται ποτέ! Όλοι όσοι βρίσκονται στον περιβάλλοντα χώρο είναι εν δυνάμει απαγωγείς. Παιδική χαρά = άγχος.

Οι αδιάφοροι

Τι κάνουν οι τρομοκρατιμένοι; Ακριβώς το αντίθετο! Κάθονται στο παγκάκι-πεζούλι-γρασίδι σε ομάδες των 3 ατόμων και πάνω. Καφές στο χέρι και κουβέντα. Σπάνια ή και καθόλου εμφανίζονται παιδιά τριγύρω τους. Σπάνια ή και καθόλου βλέπεις το βλέμμα τους να ψάχνει στο πλήθος για τα μικρά. Μα τελικά έχουν έρθει με παιδιά; Κάποια στιγμή, κάποιος τους ρωτά αν είναι δικό τους το μικρό που κλαίει, ώστε χωρίς να γυρίσουν το κεφάλι από την παρέα, να πάνε και να το κουβαλήσουν δυο μέτρα για να σταματήσει. Όταν έρχεται η ώρα να φύγουν, φωνάζουν κάποιο όνομα καμιά δεκαριά φορές. Ένα τσούρμο παιδιά τους ακολουθεί. Λογικά κάποιο θα είναι το δικό τους.

Οι κατασκηνωτές

Οι συγκεκριμένοι ξεκινούν νωρίς το απόγευμα. 2-3 μαμάδες με 5-7 παιδιά. Στα χέρια κρατούν Jumbo-σακούλες, τις μεγάλες. Υποθέτει κανείς πως είχαν πάει για ψώνια πριν. Λάθος! Μέσα από τις σακούλες βγαίνουν μπάλες, κουβαδάκια, κούκλες, φούσκες, πατίνια, αυτοκίνητα και αυτοκινητάκια. Πάντα υπάρχει και μια μικρότερη σακούλα με γαριδάκια, πατατάκια, χυμούς και ότι άλλο μπορεί να επιθυμήσουν τα μικρά. Ο χώρος αποκτά το δικό τους χαρακτήρα, μπορεί να νιώσει άσχημα κανείς ότι έχει μπει στο σπίτι τους. Συνήθως κάνουν και την ανάλογη φασαρία και πάντα αφήνουν ένα ενθύμιο για τους επόμενους.  Το μαύρο σκοτάδι τους βρίσκει να μαζεύουν και να γυρίζουν στο σπίτι τους λερωμένοι από την κορφή ως τα νύχια.

Οι τσαμπουκαλεμένοι

Αυτοί έρχονται φτιαγμένοι. Θα φροντίσουν το παιδί τους να περάσει στην παιδική χαρά τέλεια και ανενόχλητο πάση θυσία. Πρώτη στάση οι κούνιες. Τι κι αν είναι πιασμένες. Θα εντοπίσουν τον αδύναμο και θα τον ρωτήσουν αν τελειώνει γιατί θέλει και το σπλάχνο τους να κάνει. Είναι σίγουροι ότι όλοι οι άλλοι κάνουν με τις ώρες. Συνέχεια έχει η τσουλήθρα. Είτε θα ζητήσουν να εκκενωθεί είτε θα κάνουν παρατήρηση σε όποιο παιδί τολμήσει να προσπεράσει, ταράξει ή ίσως απλά ακουμπήσει το δικό τους. Αν έχουν φέρει μπάλα, συμπεριφέρονται στο παιδί σα να ήταν ο Μέσι, τα υπόλοιπα μπορούν να του φέρνουν αν θέλουν τη μπάλα και την εναποθέσουν στα πόδια του ή να κάτσουν τέρμα. Και φυσικά αν θελήσει να κάνει ποδήλατο, πρέπει όλοι να κάνουν στη μπάντα γρήγορα και να μην το ακολουθεί κανένα. Συνήθως, κάτι θα συμβεί που θα τους βγάλει εκτός εαυτού και θα πάρουν το παιδί παραμάσχαλα και θα φύγουν.

Οι σεφ

Προφανώς το πρόβλημα ξεκινά γιατί το παιδί τους είναι λιγόφαγο ή εκλεκτικό. Έχουν δοκιμάσει τα πάντα για να φάει εντός σπιτιού και ήρθε η ώρα να αλλάξουν σκηνικό και τακτική μήπως και τους κάνει τη χάρη και βάλει κάτι στο στόμα του. Τα πιο μικρά τα καθίζουν στην κούνια, τα ζαλίζουν με ένα ελαφρύ κούνημα και τα ταΐζουν με το κουταλάκι το πολυπόθητο γιαούρτι αχλάδι βερίκοκο. Τα λίγο μεγαλύτερα τρέχουν μπροστά, πιο πίσω τους ένα μπολ με φρούτα και ακόμα πιο πίσω ένας καταϊδρωμένος γονιός. Τα μεγάλα έχουν κερδίσει τη μάχη πριν από καιρό και κρατούν θριαμβευτικά ένα λαδερό σουβλάκι από το σουβλατζίδικο της γειτονιάς.

Οι τέλειοι

Γονείς ντυμένοι στην τρίχα, παιδιά ντυμένα στην τρίχα που δε λερώνονται καθώς παίζουν. Τα μικρά πάντα υπάκουα στις οδηγίες των τέλειων γονιών. Αφού φάνε,κοιμηθούν, πλυθούν και ντυθούν μόνα τους, κερδίζουν τη βόλτα τους στην παιδική χαρά. Όλη η οικογένεια είναι ευγενική με τους υπόλοιπους, τα παιδιά συστήνονται μόνα τους και ενσωματώνονται αμέσως σε κάποια παρέα, ενώ οι γονείς πιάνουν ψιλή κουβέντα με όποιον σταθεί δίπλα τους. Το θέμα της κουβέντας είναι ένα και μοναδικό. Το πόσο τυχεροί είναι που έχουν μια υπέροχη οικογένεια και τόσο καλά παιδιά. Είναι πραγματικά ευτυχισμένοι. Οι συγκρίσεις δεν λείπουν αλλά είναι καμουφλαρισμένες με ερωτήσεις ενδιαφέροντος, όπως «εσένα τι ώρα κοιμούνται; είχαν πρόβλημα στο φαγητό; πότε μίλησε; πότε περπάτησε;… Όταν έχει έρθει η ώρα να φύγουν, φωνάζουν μια φορά τα παιδιά, καληνυχτίζουν όλη την παιδική χαρά και πάνε σπίτι για το βραδινό μπάνιο και τον προγραμματισμένο ύπνο.

Οι «μένουμε πάντα παιδιά»

Είναι αδύνατον να μη τους παρατηρήσει κανείς. Φωνάζουν, γελούν, χειροκροτούν περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο παιδί στο χώρο. Είναι πάνω σε τσουλήθρες ή κάνουν κούνια. Γύρω τους έχουν ένα τσούρμο και με αρχηγούς τους ίδιους οργανώνουν το κυνήγι του χαμένου θησαυρού ή παίζουν πειρατικές ξιφομαχίες με τους ίδιους καπετάνιους. Είναι οι φωνακλάδες διαιτητές στο ποδόσφαιρο που έχουν στήσει οι μικροί ή ο κακοί λύκοι που κυνηγούν καμιά 15αρια παιδιά που τσιρίζουν. Στριμώχνονται σε μικρά ποδήλατα και ασφυκτιούν κάτω από τα παιδιά που τους έχουν πλακώσει. Αποφασίζουν να φύγουν μόλις τους εγκαταλείπουν οι δυνάμεις τους. Αν και δεν είναι σίγουρο.

Οι «μη μου τους κύκλους τάραττε»

Είναι προστατευτικοί και κτητικοί. Δεν πρέπει κανείς να φέρει αντίρρηση στο παιδί τους ή να του χαλάσει το χατίρι. Το μικρό κυκλοφορεί σα να ανήκει στη βασιλική οικογένεια και οι υπόλοιποι κοινοί θνητοί πρέπει να το ικανοποιούν πάση θυσία. Φροντίζουν οι γονείς του γι αυτό. Με κάθε ευκαιρία θα προτρέψουν τα άλλα παιδιά να κάνουν αυτό που θέλει ο θησαυρός τους, ενώ θα επιπλήξουν έντονα οποιοδήποτε τολμήσει και αντιμιλήσει. Μα πάνω από όλα κανείς, μα κανείς δεν επιτρέπεται να αγγίξει τα παιχνίδια του παιδιού τους. Δεν έχει σημασία που αυτά τα επιδεικνύουν στα μούτρα των άλλων και τα προκαλούν να ζηλέψουν. Φεύγουν όταν καταλάβει το μικρό ότι κανένας άλλος δε του δίνει σημασία και έμεινε μόνο του.

Οι παππουδογιαγιάδες

Όταν φτάνουν στην παιδική χαρά είναι ήδη κουρασμένοι. Εξαντλήθηκαν όση ώρα προσπαθούσαν να φτάσουν το μικρό που έτρεχε στο δρόμο ή από το σπρώξιμο του καροτσιού. Βασικό τους όπλο η φωνή. «Σιγά, μη, όχι, έλα εδώ, πρόσεχε» όλα τα φωνάζουν από μακρυά. Όταν βρουν τα σκούρα ζητούν βοήθεια από κάποιο νεότερο να επιβληθεί. Η απειλή που κυριαρχεί είναι «δε σε ξαναφέρνω εγώ εδώ, να έρχεσαι με τη μάνα σου και τον πατέρα σου», αν και κανείς δεν τους έχει δει τους συγκεκριμένους. Όταν αρχίσει να σκοτεινιάζει και δε βλέπουν, θα θελήσουν να φύγουν. Όταν τάξουν παγωτό, θα φύγουν.

***

Το σωστό είναι να εξομολογηθώ και εγώ σε ποια φυλή ανήκω. Δυστυχώς με βαριά καρδιά και ελαφριά ντροπή οφείλω να ομολογήσω ότι ανήκω στους τρομοκρατημένους. Οχι στους βαριά τρομοκρατημένους, αλλά αγχώνομαι πολύ. Λάθος, σωστό δεν ξέρω. Έτσι νιώθω.

Περαστικά μας…

Eva


Οι βόλτες μας

Τον τελευταίο 1,5 χρόνο, μόλις κλείσω την πόρτα του σπιτιού μου, τρέχω. Τρέχω χωρίς να σταματάω, χωρίς να ξέρω που πάω πολλές φορές, τρέχω αγχωμένη και γελαστή, τρέχω φωνάζοντας και παρακαλώντας, τρέχω καμαρώνοντας και μιλώντας.

Ο μικρός περπάτησε μόνος του και με σιγουριά, περίπου όταν ήταν 17 μηνών. Και από τότε μόλις βρεθεί έξω αρχίζει και τρέχει. Θα κάτσει 10-15 λεπτά στην παιδική χαρά και μετά αρχίζει και τρέχει. Πολλές φορές πιστεύω πως νομίζει ότι είναι αυτοκίνητο και τρέχει για να βλέπει τις εικόνες όπως τις βλέπει από παράθυρο. Σε οικεία μέρη, έχει φτιάξει τη διαδρομή του που συνήθως ακολουθεί και δεν επιτρέπει σε κανένα να του πιάσει το χέρι. Σε άγνωστα μέρη, αναζητά το χέρι μας και τον βλέπω με ενθουσιασμό να χαράζει καινούριες διαδρομές. Και είναι πολύ χαρούμενος!

Και εγώ; Τι κάνω εγώ; Τρέχω και εγώ από πίσω. Αλλά τα μικρά αυτά ποδαράκια μεγαλώνουν και τα δικά μου βαραίνουν. Φοβάμαι πως θα έρθει η μέρα που λέει η παροιμία και θα τρέχω και δε θα φτάνω. Κι αν και έχω χιλιάδες φωτογραφίες με κοντινά του πλάνα σε εσωτερικούς χώρους, έξω έχω κατά βάση τη πλάτη του. Αυτό βλέπω κυρίως…

back1 back2 back3 back4

Τρέξε, μικρέ μου εξερευνητή…

345

Eva


Summer 2013

Image

Οι φετινές μας διακοπές είχαν προγραμματιστεί όπως κάθε χρόνο μετά την γέννηση της μικρής μου για το χωριό μας, να δούμε συγγενείς, να μας δουν οι συγγενείς να κάνουμε κανένα μπάνιο και να πάρουμε και κανένα αυγό στο γυρισμό, συνδυασμένες με το γάμο του πρώτου μου ξαδέλφου φύγαμε λίγες  μέρες νωρίτερα.

Στην πορεία αλλαξοδρομίσαμε πήραμε το δρόμο για Γαλατά και από εκεί απέναντι με το φέρρυ για Πόρο.

Δεν είναι αυτό όμως που θέλω να μοιραστώ μαζί σας, αλλά τα πρωτόγνωρα ανάμεικτα συναισθήματα χαράς που προς μεγάλη μου έκπληξη σχεδόν στα μισά αλλαξοδρομίσαμε και θα μοιραζόμουν καινούργιες εμπειρίες ταξιδιού με την Ανόνι μου, τύψεων για τους αγαπημένους μου ανθρώπους και για όλους αυτούς που δεν θα καταφέρουν να πάνε πουθενά, ανασφάλειας γιατί τα οικονομικά είναι μετρημένα κουκιά, θλίψης γιατί έχουμε επιτρέψει σε αυτές τις δύσκολες μέρες να χάσουμε το κουράγιο μας  να παλεύουμε για την χαρά μας την αυθόρμητη χαρά μας και το χειρότερο αυτό να το βλέπουμε χαραγμένο στα πρόσωπα άγνωστων ανθρώπων αρκετά μίλια μακρυά από το σπίτι μας εκεί που πιστεύεις ότι θα δανειστείς λίγη θετική ενέργεια λίγο κουράγιο για να συνεχίσεις τον επόμενο δύσκολο χειμώνα που σε περιμένει εκεί συνειδητοποιείς ότι είμαστε όλοι σχεδόν κουφάρια.

Τέλος Ιουλίου και πολλά ενοικιαζόμενα χωρίς κρατήσεις, αρκετά μαγαζιά που δεν έχουν ανοίξει με μια εικόνα παραίτησης, που δεν θύμιζε σε τίποτα αυτή την παλιά αίγλη που φαινόταν πως είχαν, οι συζητήσεις ίδιες παντού τι θα γίνει, πως θα  γίνει, ο κόσμος κουμπωμένος.

Η αναχώρησή μας έγινε Παρασκευή πρωί με προορισμό το δικό μας χωριό.

Ο γάμος αξιοπρεπέστατος, όμως παρατηρούσα τον κόσμο, δεν ξέρω αν έχει σβηστεί από τα δικά μου μάτια η σπίθα και τους βλέπω όλους με μια βεβιασμένη χαρούμενη συμμετοχή, αν μεγαλώνω και μου φαίνονται εμένα κάπως λίγο αδιάφορα ή τελικά η κρίση έχει ευνουχίσει τους περισσότερους, κάτι που δεν μπορώ να καταλάβω κινούμενη σε πολύ στενό οικογενειακό κύκλο που σίγουρα εμάς μας έχει επηρεάσει.

Καλό Καλοκαίρι σε όλους.

Boo


Ο πρώτος μας καφές !

Α&Β

Σήμερα το πρωί φύγαμε από το σπίτι βιαστικά με την υπόσχεση ότι μόλις τελειώσουμε θα πάμε για τραμπολίνο, μόνο έτσι θα φεύγαμε γρήγορα από το σπίτι γιατί ως γνωστό έχουν ένα μαγικό τρόπο όταν νιώθουν ότι βιάζεσαι να εφευρίσκουν τρόπους για να καθυστερείς!

Η υπόσχεση τηρήθηκε φυσικά, αλλά η ώρα είχε περάσει οπότε όταν τελείωσε και ο χρόνος μας στο τραμπολίνο ρώτησα την Ανδρονίκη μου τι ήθελε να της πάρω να φάει με το σκεπτικό να το πάρουμε μαζί στην επιστροφή και νο το μασουλήσει στο αυτοκίνητο.

Αφού κατέληξε ότι ήθελε κεκάκι και αφου διάλεξε ένα ωραιότατο σοκολατένιο cupcake κατευθυνόμενες να πάρει και η μαμά ένα παγωμένο καφέ για το δρόμο και συζητώντας αν θα το φάει στο δρόμο της επιστροφής ή στο σπίτι της ζαζάς (γιαγιάς), μου λέει όχι να κάτσουμε εδώ.

!?! αυτά αιωρούνταν πάνω από το κεφάλι μου γιατί δεν είμαστε από τα παιδάκια που συνηθίζουν να κάθονται σε μια καρέκλα έχουμε σκοπό να εξερευνούμε τον χώρο με ζέση όμως και η μαμά (εγώ) είναι από αυτές τις τρελές που ακούγονται στις κούνιες Ανδρονίκη πρόσεχε και περιττό ότι την υστερία την έχω στο τσεπάκι αν για κλάσματα δευτερολέπτου περάσει πίσω από το δοκάρι της τσουλήθρας και εξαφανιστεί από το οπτικό μου πεδίο!

– Θα καθίσουμε όμορφα στο τραπέζι;

Η απάντηση καταφατική τι είχα να χάσω το πολύ πολύ να φεύγαμε τρέχοντας χαχαχα

Κυρία η μικρή περιμέναμε αγκαλιά φυσικά την σειρά μας να παραγγείλουμε, (μπροστά μας μια νεαρά με την μάλλον μαμά της ύφος τουπέ μπλαζέ στην ερώτηση ποιος έχει σειρά απαντώ οι κυρίες, φυσικά δεν παραχώρησαν την σειρά τους αλλά της νεαράς της έπεσε και το κέρμα από τα ρέστα και δυσανασχέτησε πως θα σκύψω να το πιάσω ένα πράγμα τόσο έντονα που σκέφτηκα ότι έχει δισκοπάθεια! αυτό γιατί έλεος με την αναισθησία του κόσμου και επειδή έφτιαχνα γελοία σενάρια στο κεφάλι μου)

Ήρθε η σειρά μας παραγγείλαμε και καθίσαμε στο τραπέζι, αφού οικιοποιήθηκε για λίγο τον καφέ μου, την κρέμα του δηλαδή απόλαυσε και το κεκάκι της.

Μετά άρχισαν οι τρέλες, αλλά μην είμαι αχάριστη ο πρώτος μας καφές καλά πήγε!

Βοο & Anoni