Άνδρος σε αγάπησα-με

 

Η περσινή μας πετυχημένη απόπειρα να πάμε διακοπές στην Κύθνο για πρώτη φορά όλοι μαζί, μετά από τον ερχομό των παιδιών μας με τους κουμπάρους μας (με τους οποίους η σχέση είναι κάτι πολύ παραπάνω, αν και πριν δεν είχαμε πάει ποτέ μαζί !!!!) είχαμε ήδη κανονίσει την φετινή μας απόδραση.

Η αρχική μας σκέψη ήταν για Σύρο μιας και είχε ειπωθεί πριν καλά καλά τελειώσουν οι διακοπές μας στην Κύθνο. Κάτι τα ναύλα κάτι οι ημερομηνίες επιλέξαμε προορισμό κοντινότερο.

Τυχερό νησί η Άνδρος, τυχεροί και εμείς.

Διαλέξαμε ένα κατάλυμα στην καλύτερη μεριά του νησιού κατά την γνώμη μας, στον Φελλό που βρίσκεται στο Βορειοδυτικό τμήμα του νησιού, λίγο βορειότερα από το λιμάνι του Γαυρίου, από το οποίο απέχει 5 χιλιόμετρα και μόλις 7 λεπτά από το λιμάνι  του Γαυρίου αλλά σε μια ήσυχη περιοχή που περιβάλλεται από βουνά και ηρεμία κάτι που πραγματικά είχαμε ανάγκη.

Andros 1

Στον ορίζοντα διακρίνεται η παραλία του Φελλού 700 μέτρα μόλις από τα δωμάτιά μας.

Μόλις φτάσαμε εννοείται το πρώτο που κάναμε (αφού ξεφορτώσαμε τα πράγματα) ήταν να επισκεφτούμε την παραλία του Φελλού την οποία πραγματικά ερωτεύτηκα.

Δεν ξέρω αν παίζει ρόλο ότι ήταν η πρώτη που επισκεφτήκαμε αλλά πραγματικά καμία εικόνα δεν μπορεί να περιγράψει την ομορφιά της.

Η πρώτη επαφή με τα κρυστάλλινα, κάτι παραπάνω από δροσερά νερά της τα οποία σε κάνουν να νιώθεις ζωντανός δεν ήταν το μόνο που με γοήτευσε αλλά το γεγονός ότι στην πρώτη βουτιά αντίκρισα μια θάλασσα γεμάτη χρυσόσκονη!!!! Ναι, ναι πραγματικά λες και ήταν πασπαλισμένη με χρυσόσκονη και δεν τελειώνει εδώ ο ενθουσιασμός μου επειδή σηκώνοντας το κεφάλι μου να δω στο βάθος το βυθό κάτι που συνήθως κάνω τα καλοκαίρια θαυμάζοντας την απεραντοσύνη αυτού του κόσμου που μας φιλοξενεί, τα ψαράκια πηγαινοέρχονταν μπροστά στα μάτια μου! ναι έχω δει και αλλού ψαράκια αλλά όχι στο ίδιο επίπεδο με τα μάτια μου,αλλά με τα πόδια μου! Η παραλία δεν είναι οργανωμένη αλλά αυτό πιστεύω ότι ενισχύει την γοητεία της, το βάθος ποικίλλει και είναι χωρισμένη η μίση σε βότσαλα και η άλλη μισή σε αμμουδιά! λες και ένα χέρι τράβηξε μια γραμμή και τα έκανε νοικοκυρεμένα μισά μισά.

Φυσικά εγώ λάτρεψα την μεριά με το βότσαλο εκεί περισυνέλεξα μια μεγάλη πέτρα που μου θύμισε λαξευμένο καράβι άλλα και την καλύτερη καρδούλα που βρήκαμε με την Ανδρονίκη μου, μιας και έχουμε μπει σε μια διάθεση κάθε καλοκαίρι να βρίσκουμε μια καρδούλα από βότσαλο και ψάχνουμε μανιωδώς μέχρι να το πετύχουμε. Αυτό προέκυψε απο μια καρδούλα χαλικάκι που είχε βρει η Ανδρονίκη στις κούνιες όταν ήταν περίπου 4 και μου την είχε δώσει φυσικά και το έχω ακόμη!

Απο τότε έχουμε το νού μας!

Η αριστερή καρδούλα ήταν η πρώτη που βρήκα αλλα υπήρχε μια επιμονή λες και ένιωυα οτι θα εβρισκα την πιο όμορφη λαξευμένη απο την ίδια την φύση καρδούλα, δεν είναι πραγματικά μοναδική?

Όταν μετά από ώρες, κουρασμένοι και πεινασμένοι πια από το ταξίδι και τις βουτιές και τον ενθουσιασμό αποφασίσαμε να μαζευτούμε σιγά σιγά προς τα δωμάτια ώστε να πάμε για φαγητό στο δρόμο προς τα δωμάτια εντοπίσαμε την μια και μοναδική ταβέρνα που υπάρχει σε αυτό το σημείο «Το στέκι του Ανδρέα» μια οικογενειακή παραδοσιακή ταβέρνα με πολύ φιλική διάθεση και πραγματικά σπιτικό φαγητό αν κρίνω από τον κοκκινιστό κόκκορα με τα  χοντρά μακαρόνια και το μπόλικο τριμμένο τυρί!!!

Πιο δίπλα υπήρχε ένας περιφραγμένος χώρος που φιλοξενούσε κατσίκες και ένα πόνυ γεγονός που ενθουσίασε τον μικρό μου Μόγλη!

Το άλλο μικρό ταρζανάκι μας δεν έχασε ευκαιρία εναπόθεσε όλη την κούραση και αποκοιμήθηκε στην πιο γλυκιά αγκαλιά του κόσμου και την δροσιά που προσέφεραν τα πλατάνια, δε νομίζω ότι θα έβρισκε καλύτερο σημείο για να αναπληρώσει τις δυνάμεις του!

Η μέρα μας έκλεισε με μια μικρή βόλτα στο λιμάνι του Γαυρίου.

Οι επόμενες μέρες μας αφιερώθηκαν σε εξερεύνηση, φτάσαμε μέχρι τη Σάριζα ψάχνοντας τον καταρράκτη μάταια όμως,

Andros 5

Ανάβαση προς εντοπισμό καταρράκτη!!!

 

αλλά ξαποστάσαμε πίνοντας νερό από την πηγή.

Andros 4

«τι? αυτός είναι ο καταρράκτης? αυτος είναι για μωρά»!!!

Κατηφορίζοντας η επόμενη στάση ήταν στην Χώρα γραφική όπως περιμένει κανείς άλλωστε με την θάλασσα να ξεπροβάλει σε κάθε ευκαιρία ανάμεσα απο τα σοκάκια.

Ένα μεγαλοπρεπές άγαλμα, το άγαλμα του Αφανούς Ναύτη έργο του γλύπτη Μιχάλη Τόμπρου δεσπόζει  στην πλατεία της Ρίβας όπου καταλήγει ο κεντρικός δρόμος της Χώρας.

bb1

Στα πόδια του αφανούς ναύτη, τα ερείπια απο το περίφημο κάστρο της η επιβλητική αψίδα φαίνεται χιλιόμετρα μακρυά καθως διακρινόταν κατα την επιστροφή μας απο την Σάριζα πολύ πριν φτάσουμε κοντά και η αλήθεια είναι οτι είναι ενα εντυπωσιακό αξιοθέατοkastro_xoras

Τα ερείπια απο το περίφημο κάστρο της, το οποίο ήταν η οχυρωμένη κατοικία του Ενετού ηγεμόνα Μαρίνου Δάνδολου, όταν κατέκτησε το νησί. Χτίστηκε το 1207.

Ο περίπατός μας στη χώρα τελείωσε παίρνοντας λάφυρο μονο ενα βαζάκι κρίταμο απο ενα μαγαζάκι με τοπικά προιόντα στο οποίο λάτρεψα το όνομα «Ροδοζάχαρη» τόσο που το έψαξα μόλις επιστρέψαμε.

Οι επόμενες μέρες κύλησαν λιγότερο τουριστικά, με εξαίρεση μια απογευματινή βόλτα στο Μπατσί για το οποίο δεν έχω και πολλά να πω μιας και δεν με ενθουσίασε καθόλου, πολύ στημένο, πολυ τουριστικό για τα γούστα μου.

Έτσι λοιπόν με περισσότερη ξεκούραση και βουτιές και ευτράπελα στην παραλία Χρυσή άμμος με τα μεγάλα αγόρια να ρωτούν για μαθήματα surf  και ‘Αγιος Πέτρος στην οποία περάσαμε τις τελευταίες μέρες αγκαλιά με τις ξαπλώστρες μας στο beach bar kaliva το οποίο μας ταίριαξε περισσότερο σαν ιδιοσυγκρασία με την ωραία μουσική του και την φοβερή εξυπηρέτηση του. Ακόμη λέμε για την «καφετιέρα» η οποία ήταν μια φοβερά συμπαθητική και stylish κοπέλα την οποία άνετα θα είχα για κολλητή!

bb

 

be

Μία απο τις εναλλακτικές της εικόνες.

 

‘Έμειναν αρκετά σημεία ανεξερεύνητα αλλά δυσπρόσιτα και άλλα με πιο εύκολη πρόσβαση αλλά ποιος ξέρει? ίσως του χρόνου μας δοθεί η ευκαιρία για μια ακόμη επιδρομή να εξερευνήσουμε αυτά που δεν καταφέραμε με την πρώτη!!!

Θα κλείσω το άρθρο μου έχοντας την αίσθηση της αρμύρας, του παγωμένου γεμάτο χρυσόσκονη νερού στην παραλία του Φελλού, γιατί ναι ο έρωτας με την πρώτη ματιά δύσκολα ξεπερνιέται!

και του χρόνου μας.

Boo

Advertisements

Κουνου-Πακιστάν…

Εικόνα

 Πολλές φορές πέφτει στην αντίληψή μου κάποιος χαρακτηρισμός ή κάποιο άρθρο ή κάποια δογματική άποψη που αναφέρεται στους μετανάστες, στο κράτος που υποθάλπει την κατάσταση και δεν ενεργεί καταλλήλως κτλ κτλ.

Ξεκαθαρίζω ότι προτιμούσα την χώρα μου όπως ήταν 35 χρόνια πριν με τον γνωστό παρατσούκλι «ψαροκώσταινα» της Ευρώπης ακόμη και αν τότε δεν καταλάβαινα το υπονοούμενο! Προτιμούσα που ακόμη και η Αθήνα με τα σημερινά δεδομένα ήταν χωριό!

Δεν συναντούσες αλλοδαπούς ήταν σπάνιο και τώρα έτσι όπως μου έρχονται αναμνήσεις θυμάμαι οταν ανέφεραν κάποιο γεγονός τελείωναν την πρόταση με το «θα δεις και δω Σικάγο θα γίνουμε»!!! πόσο εντυπωσιακά ακαταλαβίστικα ακούγονταν τότε σε ένα παιδί.

Και όμως ήρθε η στιγμή που το παιδί αυτό μεγάλωσε και ζει σε μια πόλη σαν το Σικάγο!!!

Σε μια χώρα πολυπληθισμιακή και πολυεθνική. Μια βόλτα στο κέντρο που αγαπώ ιδιαιτέρως αρκεί για να καταλάβεις το μέγεθος.

Δεν μπορώ να παραβλέψω το γεγονός ότι το παιδί μου στις κούνιες παίζει με παιδάκια διαφόρων εθνικοτήτων και είναι κάτι που δεν μπορώ κατά συνείδηση και δεν θέλω να απαγορεύσω, εκεί είναι που η διαδικασία επεξεργασίας συνθηκών ξεκινά τα συν και τα πλην.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που έχουν μετοίκηση στην χώρα μου για κάποιο λόγο είχαν κάπου ένα σπίτι, μια οικογένεια, που μπορεί να τους περιμένει που θα αγωνιά για την τύχη τους που θα θλίβεται για την απουσία τους.

Και ΝΑΙ πολλές φορές ακούμε για κάποιο γεγονός που θέλει έναν από αυτούς κακοποιό στοιχείο αλλά θα προκύψει και κάποιο άλλο που θα είναι συμπατριώτης μου το κακοποιό στοιχείο.

Και ΝΑΙ μπορεί να έχουν μια χ-ψ συμπεριφορά αλλά ίσως πράττουν ότι εισπράττουν.

Και ΝΑΙ δεν συμφωνώ με το τζαμί στο κέντρο της πόλης αλλά σκέπτομαι ότι και εμείς οι Έλληνες χτίσαμε Εκκλησίες σε άλλες χώρες.

Με ενοχλεί που δεν μπορώ να εκμεταλλευτώ την περιουσία μου και που έχουν εκμηδενίσει την αξία της, που δεν μπορώ να την αξιοποιήσω και γω η ίδια.

Και ΝΑΙ με ενοχλεί που έχω γίνει μετανάστης στην ίδια μου την χώρα.

Και ΝΑΙ με ενοχλεί το θράσος πολλών αλλοδαπών στα φανάρια όσο και η αναισθησία πολλών ομοεθνών μου στα μαγαζιά.

Όπου και αν βρεθείς βλέπεις Πακιστανούς στα βενζινάδικα στις λαϊκές ακόμη και σε σούπερ μάρκετ Κινέζοι με μαγαζιά Αλβανοί με σπίτια. Ποιος όμως τους καλοδέχτηκε και τους προτίμησε σαν εργατικά χέρια προκειμένου να εκμεταλλευτεί τα μειωμένα μεροκάματά τους? Αυτοί οι ίδιοι που τους βρίζουν και δεν τους θέλουν εδώ!

Αν είχα την δυνατότητα θα επέστρεφα την Ελλάδα πολλά χρόνια πίσω τότε που  ήταν ψαροκώσταινα τότε που στο Μεταξουργείο στην οδό Μαραθώνος ηταν μόνο καμιά δεκαριά αυτοκίνητα και στη πολυκατοικία ήταν όλοι νοικοκυραίοι! Τότε που δεν φοβόσουν να πας μέχρι το περίπτερο!

Θεωρώ τον εαυτό μου ρατσίστρια κατ’ έπιλογήν.

Με ενοχλεί εξίσου το γεγονός ότι ημεδαποί υποβαθμίζουν την χώρα μου και θεωρούν την μετανάστευσή τους υπέρτατο γεγονός όσο και η άποψη των αλλοδαπών ότι εδώ που ήρθαν δεν βρήκαν την γη της επαγγελίας που περίμεναν και που στην πραγματικότητα εμείς μπορεί να βρισκόμαστε σε δυσκολότερη θέση.

Με ενοχλεί εξίσου το να προσπαθώ να να αλλάξω τη νοοτροπία του Ισλαμικού κράτους όσο και το γεγονός οτι προσπαθούν να αλλάξουν την δική μου νοοτροπία.

Με ενοχλεί το γεγονός της εκδίωξης των αλλοδαπών όσο με ενοχλεί και ο δικός μας διωγμός.

Με ενοχλεί που μέσα σε όλα αυτά που μας χειραγωγούν έχουμε ξεχάσει ότι είμαστε όλοι άνθρωποι.

Με ενοχλεί όμως περισσότερο που έχουν εκμηδενίσει την δική μου ύπαρξη και αξία.

Boo

Ο τίτλος είναι εμπνευσμένος από το πρώτο μας καλοκαιρινό βιβλίο που διαβάζουμε του Ευγένιου Τριβιζά «Η Μυρτω και το κουνουπάκι»


Επιχείρηση κουραμπιές

bookaievaKOURABIES

Κάθε Χριστούγεννα εδω και κάποια χρόνια, τα καλωσορίζουμε με πολυ ζάχαρη άχνη απο το Νοέμβρη.

Η συνταγή είναι οικογενειακή θα μπορούσα να πω αφου εχει κληροδοτηθεί απο την γιαγιά μου την Χαρίκλεια, θεία της μαμάς μου. Θυμάμαι οταν ήμουν μικρή και πήγαινα στο χωριό τις γιορτές, Χριστούγεννα αλλα και Πάσχα στην κουζίνα της γιαγιάς Χαρίκλειας μαζεμένες οι γυναίκες της οικογένειας να ετοιμάζουν λαμαρίνες με κουραμπιέδες. Πάνω στο τραπέζι οι σκάφες που ζυμώνανε και αχνίζανε και οι ντιβανοκασέλα γεμάτη με ψημένους και ηταν τόσο νόστιμοι οι άτιμοι που και χωρίς την άχνη τους τρώγονταν μια μπουκιά!

Αυτή την συνταγή την έχω μοιραστεί και με την Eva οσα χρόνια έχουμε ανοίξει τα δικά μας σπιτικά και εχουμε καταλήξει οτι οι παλιές νοικοκυρές έχουν τις καλύτερες συνταγές!

Συμφωνήσαμε να την μοιραστούμε και μαζί σας.

Υλικά:

– ενα μπώλ μικρό φυτίνη αυτό με το βούτυρο γάλακτος

– ενα πιατάκι του καφέ ζάχαρη άχνη

– μια κουταλιά του γλυκού κοφτή σόδα

– ούζο

– αμύγδαλα ξασπρισμένα

– αλεύρι όσο πάρει

Εκτέλεση:

Χτυπάμε το βούτυρο με την ζάχαρη άχνη μέχρι να ασπρίσει και να αφρατέψει.

Σε ένα φλυτζανάκι βάζουμε λίγο ούζο και λιώνουμε την σόδα, αφου εχει ασπρίσει το βούτυρο προσθέτουμε και το ούζο με την λιωμένη σόδα χτυπάμε λίγο ακόμη.

Το μίξερ το βάζουμε στην άκρη και προσθέτουμε τα αμύγδαλα χοντροκομμένα και λίγο λίγο το αλεύρι μέχρι να δημιουργηθεί μια ζύμη εύπλαστη.

Αν σας πέσει περισσότερο αλεύρι και η ζύμη θρυμματίζεται μην απογοητευτείτε προσθέστε βούτυρο, το πόσο χρειάζεται θα το καταλάβετε μεχρι η ζυμη να είναι μαλακή και να πλάθεται.

Σχηματίζουμε τους κουραμπιέδες και τους ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς πάνω κάτω αντίσταση για περίπου εικοσιπέντε λεπτά με μισή ώρα.

Βγάζουμε απο το φούρνο ραντίζουμε με το ούζο και αφήνουμε για λιγο να κρυώσουν για να μην διαλυθούν μετα τους βουτάμε μέσα στην άχνη τους τοποθετούμε στην πιατέλα μας και αχνίζουμε απο πάνω για το τελικό φινίρισμα!

καλοφάγωτοι και καλές μας γιορτες.

*Δυσκολεύτηκα να βρω φωτογραφία με τους αχνισμένους κουραμπιέδες αναρωτιέστε γιατι ;

Η φωτογραφία αριστερά είναι κατα την διάρκεια ψησίματος όσο είναι ακόμη ασφαλής! 😀

Η φωτογραφία δεξιά είναι ότι απέμεινε πέρυσι απο τον Αγιο Βασίλη πόσους να φάει και αυτος ;


Summer 2013

Image

Οι φετινές μας διακοπές είχαν προγραμματιστεί όπως κάθε χρόνο μετά την γέννηση της μικρής μου για το χωριό μας, να δούμε συγγενείς, να μας δουν οι συγγενείς να κάνουμε κανένα μπάνιο και να πάρουμε και κανένα αυγό στο γυρισμό, συνδυασμένες με το γάμο του πρώτου μου ξαδέλφου φύγαμε λίγες  μέρες νωρίτερα.

Στην πορεία αλλαξοδρομίσαμε πήραμε το δρόμο για Γαλατά και από εκεί απέναντι με το φέρρυ για Πόρο.

Δεν είναι αυτό όμως που θέλω να μοιραστώ μαζί σας, αλλά τα πρωτόγνωρα ανάμεικτα συναισθήματα χαράς που προς μεγάλη μου έκπληξη σχεδόν στα μισά αλλαξοδρομίσαμε και θα μοιραζόμουν καινούργιες εμπειρίες ταξιδιού με την Ανόνι μου, τύψεων για τους αγαπημένους μου ανθρώπους και για όλους αυτούς που δεν θα καταφέρουν να πάνε πουθενά, ανασφάλειας γιατί τα οικονομικά είναι μετρημένα κουκιά, θλίψης γιατί έχουμε επιτρέψει σε αυτές τις δύσκολες μέρες να χάσουμε το κουράγιο μας  να παλεύουμε για την χαρά μας την αυθόρμητη χαρά μας και το χειρότερο αυτό να το βλέπουμε χαραγμένο στα πρόσωπα άγνωστων ανθρώπων αρκετά μίλια μακρυά από το σπίτι μας εκεί που πιστεύεις ότι θα δανειστείς λίγη θετική ενέργεια λίγο κουράγιο για να συνεχίσεις τον επόμενο δύσκολο χειμώνα που σε περιμένει εκεί συνειδητοποιείς ότι είμαστε όλοι σχεδόν κουφάρια.

Τέλος Ιουλίου και πολλά ενοικιαζόμενα χωρίς κρατήσεις, αρκετά μαγαζιά που δεν έχουν ανοίξει με μια εικόνα παραίτησης, που δεν θύμιζε σε τίποτα αυτή την παλιά αίγλη που φαινόταν πως είχαν, οι συζητήσεις ίδιες παντού τι θα γίνει, πως θα  γίνει, ο κόσμος κουμπωμένος.

Η αναχώρησή μας έγινε Παρασκευή πρωί με προορισμό το δικό μας χωριό.

Ο γάμος αξιοπρεπέστατος, όμως παρατηρούσα τον κόσμο, δεν ξέρω αν έχει σβηστεί από τα δικά μου μάτια η σπίθα και τους βλέπω όλους με μια βεβιασμένη χαρούμενη συμμετοχή, αν μεγαλώνω και μου φαίνονται εμένα κάπως λίγο αδιάφορα ή τελικά η κρίση έχει ευνουχίσει τους περισσότερους, κάτι που δεν μπορώ να καταλάβω κινούμενη σε πολύ στενό οικογενειακό κύκλο που σίγουρα εμάς μας έχει επηρεάσει.

Καλό Καλοκαίρι σε όλους.

Boo


10 Πράγματα που μου λείπουν

Είμαι 30 και κάτι, έχω παιδί και ζω στην εποχή της οικονομικής κρίσης.

Και που και που με πιάνει το παράπονο, για αυτά που είχα λίγα, ΠΟΛΥ λίγα χρόνια πριν και τώρα μου λείπουν.

30CRISIS

1. Το βηχαλάκι στο λαιμό μετά από πολλά πολλά γέλια.

2. Να μην υπολογίζω τα λεφτά στο σούπερ μάρκετ και τελικά να έχω ξεχάσει να πάρω αυτό που ήθελα αρχικά.

3. Να μη σχεδιάζω τις βόλτες με βασικό κριτήριο τη βενζίνη.

4. Να αγοράζω το αγαπημένο μου άρωμα 3 φορές το χρόνο.

5. Να μη με οδηγούν τα πόδια μου πρώτα στο παιδικό τμήμα στα καταστήματα.

6. Να βάζω να δω DVD στις 11μμ.

7. Να παραγγέλνω σουβλάκια στις 11.30μμ.

8. Να γκρινιάζω μόνο εγώ στο σπίτι (και να με ανέχονται).

9. Να μη χρειάζεται να με φυγαδεύσω στο μπάνιο για να έχω ησυχία.

10. Να μην έχω 10 πράγματα να μου λείπουν.

Αχ και να ήταν μόνο αυτά…

Eva