Ξεσκόνισμα, το μάταιο

skonh

Οι δουλειές το σπιτιού. Μεγάλο θέμα. Δε γνωρίζω ούτε μία γυναίκα που να ανυπομονεί να τις κάνει. Είναι αναγκαίο και καθημερινό κακό. Όσες φορές και να τις τελειώσεις, την επόμενη πρέπει να ξαναρχίσεις και να κάνεις τα ίδια. Δωρεάν και εθελοντικά. Το μόνο θετικό, είναι η «μία ώρα» που θα χαρείς το καθαρό και συγυρισμένο σπίτι σου, μέχρι να ξαναπέσει  η «μπόμπα».

Μεγαλώνοντας, έχω βρεθεί και εγώ σε αυτές τις γελοίες συζητήσεις που κορόιδευα μικρή τη μάνα μου, δηλαδή ποια μου αρέσει και ποια όχι. Για λίγο όμως, μόλις το συνειδητοποιώ αλλάζω θέμα. Όταν δεν το συζητάω όμως και το σκέφτομαι μόνη μου διαπιστώνω ότι η μόνη δουλειά που δε μπορώ με τίποτα να κάνω είναι το ξεσκόνισμα. ΤΟ ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ. Όποτε μπορώ παρακαλώ τον άνδρα μου να βοηθήσει ή με βαριά καρδιά κάνω όσα βλέπει η πεθερά. Χρόνια τώρα. Προσπαθώ να έχω ελάχιστα πράγματα για να μη χρειάζεται πολλά να σηκώνουμε στο ξεσκόνισμα. Τα κάνα-δυο βάζα που σηκώνω σπάνια, μου φαίνονται βαριά σα μενίρ.

Γιατί όμως; Ξέρω χρόνια ότι σιχαίνομαι το ξεσκόνισμα. Τώρα τελευταία όμως με βασανίζει το γιατί ειδικά το ξεσκόνισμα. Και πριν από λίγο καιρό με χτύπησε. Το ξεσκόνισμα είναι μάταιο και άδικο.

Πλύσιμο των πιάτων: Μέσα στα διάφορα σκεύη, έφαγα το φαγητό μου, ήπια το νερό μου. Τα γεύτηκα, τα χάρηκα. Πλύσιμο-άπλωμα-σιδέρωμα ρούχων: Τα φόρεσα, τα μύρισα καθαρά, έζησα μέσα σε αυτά, έφτιαξα αναμνήσεις, έχουν την εικόνα μου οι γύρω μου μέσα τους. Συγύρισμα δωματίων: Στα κρεβάτια μας κοιμηθήκαμε, ονειρευτήκαμε. Τα παιχνίδια του γιου μου έπαιξε, γέλασε. Και τόσα άλλα.

Το ξεσκόνισμα; Τι ακριβώς μου πρόσφερε αυτή η σκόνη που καλύπτει να πάντα; Όλοι αυτοί οι κόκκοι που αιωρούνται στον αέρα και μετά πέφτουν σε όλες τις επιφάνειες του σπιτιού μου; Είναι πάντα εκεί. Ένας πόλεμος μαζί της είναι σίγουρα χαμένος.

Η σκόνη είναι σαν το χρόνο. Ό,τι και να κάνεις έρχεται, κάθεται καθημερινά για να σου θυμίζει ότι άλλη μια μέρα πέρασε και έκατσε πάνω σου. Σε βάρυνε. Δεν πρέπει να επαναπαύεσαι, πρέπει συνέχεια να είσαι σε κίνηση, να φροντίζεις τον εαυτό σου και τους γύρω σου γιατί δε θα σου χαριστεί. Αν την αφήσεις, θα κάτσει πάνω στα πάντα και θα τα θολώσει, θα τα μολύνει, θα τα ασχημήνει. Θα τα κάνει να μοιάζουν παλιά και γερασμένα.

Γι’ αυτό πρέπει να είσαι κάθε μέρα σε εγρήγορση. Να μην αφήσεις να σου θυμίζει πως ο χρόνος περνά. Εκείνη ήταν και θα είναι για πάντα εδώ. Εσύ είσαι απλά ένα έπιπλο στο διάβα της. Ένα από τα χιλιάδες που ξαπόστασε. Θέλει και σένα να σε κατακτήσει και όσο το δυνατό πιο γρήγορα να σε αντικαταστήσει.

Όχι δε θα σου κάνω το χατίρι, σκόνη. Θα κάνω πως δεν υπάρχεις. Δε σε βλέπω. Και με κάθε ευκαιρία θα βάζω κάποιον άλλο να σε πετάει. Κάποιον που δεν έχει καταλάβει το παιχνίδι σου και δεν ξέρει, δεν τον νοιάζει. Όσο κι αν ξέρουμε και οι δυο πως στο τέλος θα με νικήσεις μία φορά, όλες οι υπόλοιπες καθημερινές νίκες θα είναι δικές μου.

Γιατί, σκόνη, δεν είσαι σαν το χρόνο. Είσαι ο χρόνος.

Eva

 

Advertisements

Υπομονή,υπάρχουν και χειρότερα…

Boo&Eva road

Σάββατο μεσημέρι. Κοιμίζω το μικρό και ετοιμάζομαι να βγω για τα βασικά ψώνια του σπιτιού. Στο μάρκετ. Δε θα φανταζόμουν ποτέ πριν από 4-5 χρόνια ότι θα ήταν συνήθως η μοναδική έξοδος της εβδομάδας μου. Φοράω ό,τι πιο πρόχειρο βρω και τυχαίνει να μου κάνει ακόμα, άμα έχει και κουκούλα ακόμα καλύτερα. Χτενίζω τα μαλλιά μου βιαστικά και φεύγω.

Με σκυμμένο το κεφάλι, προσπαθώ να γίνω αόρατη, να κάνω τη δουλειά μου και να γυρίσω γρήγορα. Δε θέλω να με δει άνθρωπος, δε θέλω να δω άνθρωπο. Αισθάνομαι να ζω τη ζωή μου μέσα από ένα σκοτεινό κουτί με μία τρύπα στο ύψος των ματιών μου. Για να παρατηρώ τις στιγμές μου, για να παρακολουθώ τη ζωή μου. Απλώς παρατηρητής.

Και κάπου εκεί ο παλιός μου εαυτός με κοιτά ειρωνικά και απορεί. «Καλά δε μπορείς  να ασχοληθείς λίγο με τον εαυτό σου; Τι χάλια είναι αυτά; Δεν ξέρω τι έχεις να πεις, αλλά ότι και να πεις είναι δικαιολογίες»…

Πως έχεις γίνει έτσι; Πόσα κιλά έχεις πάρει πια; Ξέρεις κάτι παλιέ μου εαυτέ, δε με νοιάζει… Δε με νοιάζει τίποτα… Δεν βρίσκω πουθενά ενδιαφέρον. Μόνο η γεύση μου έχει απομείνει. Μέσα στη μέρα θα γευτώ κάτι νόστιμο και θα νιώσω όμορφα. Είναι οι μόνες στιγμές χαράς.

Γιατί δε βάφεσαι λίγο; Φτιάξε τα μαλλιά σου! Ξέρεις παλιέ μου εαυτέ, δε μπορώ να το κάνω αυτό. Γιατί θα πρέπει να κοιταχτώ στον καθρέφτη για να το κάνω. Και αυτόν το άνθρωπο που βλέπω, δεν τον αναγνωρίζω και αυτό που βλέπω το σιχαίνομαι. Δεν αντέχω να κοιτάω το είδωλό μου.

Πρόσεξε λίγο τα ρούχα σου. Φτιάξου, πέτα τα παλιά. Γιατί να το κάνω αυτό παλιέ μου εαυτέ; Γιατί να σουλουπωθώ; Οι τέσσερις τοίχοι που με κοιτάνε όλη τη μέρα, δεν ενδιαφέρονται καθόλου για το τι φοράω και αν είναι στοιχειωδώς αποδεκτό.

Χαμογέλα! Δε μπορώ…

Σύνελθε! Δε θέλω…

Υπομονή,υπάρχουν και χειρότερα… Όχι, όχι και εσύ παλιέ μου εαυτέ! Μη μου λες υπομονή! Μη μου λες υπάρχουν και χειρότερα. Για εμένα αυτά είναι τα χειρότερα και υπομονή δεν υπάρχει πια. Ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων «Υπομονή,υπάρχουν και χειρότερα…», που δεν έχουν δικαίωμα να γκρινιάζουν και τα προβλήματά τους είναι ψιλά γράμματα, γιατί δεν έχουν φτάσει στον πάτο. Τον κοιτάνε στα 5 εκατοστά ψηλότερα. Και οι περισσότεροι γύρω τους είναι στην ίδια κατηγορία με αυτούς. Ποιος να ακούσει ποιον; Ποιος να παρηγορήσει ποιον;

Eva