Τα καλύτερά μου χρόνια στη λεκάνη

H_lekani

Όσο μεγαλώνω όλο και περισσότερο συνειδητοποιώ πως τα καλύτερά μου χρόνια πέρασαν. Και δεν το ήξερα τότε, δεν το καταλάβαινα. Δεν τα αξιοποιούσα στο έπακρο, είναι άδικο. Δεν υπάρχει κανείς να στα υπογραμμίσει στα sos, για να μπορέσεις να τα ρουφήξεις ή να τα παρατείνεις όσο περισσότερο μπορείς. Δε με καταλαβαίνω γιατί βιαζόμουν να «αλλάξω πίστα»…

Αναρωτιέμαι καμιά φορά να φταίω μόνο εγώ ή και η κοινωνία μας. Αναρωτιέμαι αν από την ώρα που γεννιόμασταν δεν μας υποδείκνυε κανείς τι και πότε πρέπει να το κάνουμε, είναι σίγουρο ότι θα υπήρχε μόνο αναρχία ή θα ήμασταν απλά ελεύθεροι; Από την ώρα που παίρνουμε την πρώτη ανάσα μας σε τούτο τον κόσμο αρχίζουν οι υποχρεώσεις. Να μιλήσει γρήγορα το μωρό,να περπατήσει γρήγορα το μωρό, πρώτος στο σχολείο, στα αγγλικά, σχολές, εύρεση καλής δουλειάς, οικογένεια, παιδί κι άλλο παιδί, να είναι πρώτα τα παιδιά σου στο σχολείο, στις σχολές, να καλοπαντρευτούν και ο φαύλος κύκλος δε σταματάει ποτέ! Γιατί;;; Γιατί όλα αυτά; Γιατί βιαζόμαστε και δε χαιρόμαστε τίποτα, γιατί δε το συνειδητοποίησα τα τελευταία χρόνια και όχι νωρίτερα. Είναι νωρίς ή αργά;

Τα δικά μου καλύτερά μου χρόνια ήταν όταν καθημερινά καθάριζα αυτή τη λεκάνη. Για έξι χρόνια κάθε πρωί καθάριζα ή εγώ ή η Βοο αυτή τη λεκάνη. Όποια πήγαινε πρώτη στο γραφείο καθάριζε με χλωρίνες αυτή τη λεκάνη και αν προλάβαινε έφτιαχνε καφέ και για τις δύο. Και πότε δε προσπάθησε η μία να λουφάρει για να την κάνει η άλλη. Έχετε ή είχατε πολλούς συναδέλφους που δε θα κοίταζε να σας φορτώσει τέτοια αγγαρεία; Να την κάνει μόνος και να σας φτιάχνει και καφέ μετά;

Κι όμως τότε ήταν τα καλύτερά μας χρόνια. Έτσι ξεκινούσε η μέρα, μετά εργασία και κουβέντα και εργασία και εργασία και κουβέντα πάλι και ενώ δουλεύαμε απέναντι κοιτάζοντας η μία την άλλη κουβεντιάζαμε και κάναμε όνειρα και λύναμε ανούσια προβλήματα και γελάγαμε. Γελάγαμε πολύ! Τις περισσότερες μέρες είχαμε γδαρμένο λαιμό από το «βηχαλάκι του πολύ γέλιου.»

Μέχρι να έρθει η ώρα να σχολάσουμε, να πάρουμε το ίδιο λεωφορείο, μετά οι 2 ή οι 4 καφεδάκι ή ποτάκι στο Γκάζι (τη χτίσαμε τότε τη γειτονιά) ή καμιά ταινία στο σπίτι με τελευταίας τεχνολογίας ηχοσυστήματα(προ κρίσης) να κατεβάζουμε τις πιο κακογραμμένες πειρατικές ταινίες, τα μεσάνυχτα σουβλάκι από τον Κάνδαυλο. Και τόσα άλλα και γέλια γέλια πολλά. Μερικές φορές νομίζω πως ο άνθρωπος έρχεται στη γη με περιορισμένο αριθμό γέλιων και εμείς τα εξαντλήσαμε όλα τότε και δεν έμεινε τίποτα πια.

Ξέραμε τότε πως περνάγαμε καλά αλλά δεν είχαμε καταλάβει πως εκείνα ήταν τα καλύτερά μας χρόνια. Και ότι οι κλισέ ατάκες τύπου: «Χαρείτε τα νιάτα σας»  δεν είναι απλά κλισέ αλλά και αληθινές. Γιατί θα με ρωτούσε κάποιος, σε πήραν τα χρόνια; Όχι δεν πιστεύω ότι με πήραν, αλλά έχασα κάτι που δε θα επιστέψει ποτέ, ακόμα και εάν ξαναέκανα τα ίδια πράγματα τώρα. Την ξεγνοιασιά μου.

Δεν ξέρω τι μου επιφυλάσσει το μέλλον και ζηλεύω όλες εκείνες που περνούν ξέγνοιαστα τα «νιάτα» τους, αλλά και εκείνες σε ανάλογη φάση με εμένα που παρουσιάζουν ότι η ζωή τους είναι το ίδιο ξέγνοιαστη με τις πρώτες (και ελπίζω να είναι).

Όμως εγώ κάθε μέρα θα συνεχίζω να αναπολώ εκείνο το «βηχαλάκι του γέλιου».

Eva

Advertisements

Μικροί -Μεγάλοι ΜικροΜέγαλοι

Εικόνα

Από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου παρατηρούσα πολύ τους ανθρώπους και η αλήθεια είναι ότι από το σπίτι μας είχαν περάσει πολλοί. Λίγο το μεγάλο σόι εκατέρωθεν λίγο η επιμονή του πατέρα μου να φιλοξενεί όποιον τύχαινε να είναι μαζί του την ώρα του φαγητού, ώ ναι κάθε μέρα στις 3 το μεσημέρι καθόμασταν όλοι μαζί και τρώγαμε όχι πάντοτε ευχάριστα άλλοτε με τις εντάσεις μας μιας και το μεσογειακό ταμπεραμέντο ξεχείλιζε και άλλοτε με τις πλάκες μας και τα καλοκαιρινά μπουγέλα που κατέληγαν από τα ποτηριά του νερού τα δυο τελευταία γεγονότα πάντα άκρως οικογενειακώς!

Μιλάω σε χρόνο παρελθοντικό γιατί τώρα έχω το δικό μου σπίτι την δική μου οικογένεια και για κανέναν άλλο λόγο.

Λοιπόν καθόμουν πάντα και παρακολουθούσα τις συζητήσεις, τις κινήσεις και ότι έκρινα αστείο φυσικά μετά το αναπαριστούσα.

Μεγαλώνοντας αυτή η συνήθεια δεν σταμάτησε παρατηρούσα τον κόσμο παντού και οχι μόνο, τα αναμμένα φώτα μέσα στα σπίτια, τα φώτα της πόλης από ψηλά τους ανθρώπους παντού και όλους συνδυασμένα με μια μελαγχολία με ένα δέος γι αυτό το άγνωστο.

Αναρωτιόμουν και ακόμη δηλαδή τι να συμβαίνει μέσα στα σπίτια όχι από κουτσομπολιό αλλά με δέος γι αυτό το άγνωστο γι αυτό που βιώνεις εσύ εγώ και δεν ξέρεις ότι θα συμβεί.

Αυτό που ξεκινάς μικρό ανθρωπάκι και στη πορεία σου συναντάς και γράφεις την δική σου ιστορία αντιμετωπίζεις τους δικούς σου φόβους τις δικές σου προκλήσεις-προσκλήσεις, που κάνεις πράγματα και ντρέπεσαι αργότερα για μια λάθος συμπεριφορά για μια λάθος αντίδραση για μια λάθος εικόνα που άφησες σε κάποιους που πέρασαν από την ζωή σου.

Άλλο κεφάλαιο αυτό οι άνθρωποι οι κολλητοί οι παρέες τα σόγια που χάνονται στην πορεία και μετά δεν ξαναδένονται ποτέ!

Οι σχέσεις προδιαγεγραμμένες Α Β Γ λίγο πολύ όλες καταλήγουν στα ίδια.

Να επανέλθω γιατί παρέκκλινα!

Πάντα λοιπόν αναρωτιόμουν πως να νιώθουν αυτοί οι μεγάλοι, αναρωτιόμουν γιατί δεν παίζουν γιατί είναι μονίμως αγχωμένοι πως τα βάζουν όλα σε σειρά τι πρέπει να κάνουν και πως.

Πως τα ξέρουν όλα αυτά.

Έβλεπα και ακόμη βλέπω ηλικιωμένους και αναρωτιέμαι και συλλογίζομαι πως ήταν και αυτοί παιδιά πως και αυτούς τους μάλωσε η μάνα τους και αυτοί έπαιζαν ξέγνοιαστοι και τώρα πια πως να νιώθουν τι να σκέφτονται τι να περιμένουν?

Έχουν βαρεθεί τα βλέπουν όλα μάταια αδιάφορα βαρετά?

Βλέπω και τα παιδιά στα 17 τους και στα 20 και στα 25 και θυμάμαι πως ένιωθα και γω.

Αυτό το πετάρισμα στο στομάχι την αγωνία να δω αυτόν που μου άρεσε, την αλλόκοτη συμπεριφορά όταν τελικά τον έβλεπα

Την αγωνία για τις κρυφές μετακινήσεις με τα μηχανάκια που ήταν άκρως απαγορευτικές!

Αυτή την κάψα της εφηβείας τις αγωνίες καταλαβαίνω και ξέρω πως νιώθουν αυτή την μετάβαση από παιδί σε έφηβο και μετά σε ενήλικο.

Και φτάνω εδώ στο τώρα που αναρωτιέμαι πως να νιώθουν οι συνομήλικοι μου αυτοί οι ίδιοι που ήμασταν μαζί παιδιά και παίζαμε και ήμασταν ξέγνοιαστοι και χορεύαμε στα πάρτι και πηγαίναμε βόλτα με τα μηχανάκια και νιώθαμε αυτή την αίσθηση της ελευθερίας.

Τους βλέπω όλους λίγο πολύ γκριζαρισμένους λίγο πολύ σπασμένους λίγο πολύ προβληματισμένους…

Και καταλαβαίνω πως δεν μεγαλώνουμε ΠΟΤΕ απλά αλλάζουν τα παιχνίδια μας αλλά κατά βάθος θέλουμε όλοι τα ίδια παλιά μας ξέγνοιαστα παιχνίδια.

Παιδιά εγκλωβισμένα σε ένα σώμα που δεν μας αντιπροσωπεύει που μεγαλώνει δυσανάλογα με την ψυχή μας.

Μικρά παιδιά εγκλωβισμένα σε σώματα Μεγάλα.

Boo

 


40 minus …

67c7e7b772d9760e68647989b27d8b20

Πραγματικά όταν είσαι παιδί φαντάζουν όλα μακρινά, δεν αναρωτιέσαι για το αύριο ζεις για το σήμερα το τώρα να τρέξεις να κάνεις την σκανταλιά να διεκδικήσεις να γνωρίσεις να ζήσεις εμπειρίες.

Οι μεγάλοι φαντάζουν εξωγήινοι απόκοσμοι τους παρατηρείς και νομίζεις ότι δεν θα έρθεις ποτέ στην θέση τους, οι συζητήσεις ακαταλαβίστικες παρατηρείς τα πάντα κινήσεις ντύσιμο αρώματα άλλους τους θαυμάζεις και άλλοι σου είναι αδιάφοροι από εκεί που βρίσκεσαι και τους κοιτάς από χαμηλά με αυτά τα δυο μικρά μάτια που βγάζουν φωτιές να καταγράψεις τα πάντα παίρνεις μια γωνία ψωμί με φέτα και ντομάτα και τρέχεις ξανά στις κούνιες, δεν μπορείς να καθυστερήσεις σε περιμένουν οι φίλοι σου να παίξετε κρυφτό.

Ανάμεσα στα πακοτίνια την Μανίνα και τις βιντεοταινίες μεγαλώνεις και συ.

Τα 90΄s είναι η εποχή σου εφηβεία clubbing και επαγγελματικός προσανατολισμός.

Όνειρα που μισοχτίστηκαν, γκρεμίστηκαν δεν στέριωσαν.

Όνειρα που ξαναχτίστηκαν ή έγιναν από την αρχή.

00’s διασκέδαση υποχρεώσεις προσωπικές αναζητήσεις.

Καθημερινότητα με γέλιο αισιοδοξία. Εργασία και χαρά μαζί με την Eva.

Στάθηκα τυχερή και βρήκα το άλλο μισό την κολλητή μου την αδελφή μου και προχωράμε μαζί.

Καθημερινές ανοησίες πειράγματα προβληματισμοί συμπαράσταση σε χωρισμούς και σχέσεις.

ΓΕΛΙΟ ΓΕΛΙΟ ΓΕΛΙΟ.

Βραδιές Σαββάτου στο Γκάζι με σουβλάκια από τον Κάνδαυλο,  ursus caipirinha, ταινίες,  διπλοκουμπαριές.

Δημιουργίες ζωής μια μικρή ύπαρξη που μου ταράζει τα νερά πατάω πόδι και διεκδικώ δεν επιτρέπω.

Με βάζω πίσω, πολύ πίσω αφήνω ρελαντί και προχωράω αργά μέχρι να σταθεί στα ποδαράκια του αυτό μικρό ανθρωπάκι αλλά και τότε την πίσω θέση θα κρατήσω.

Και έρχομαι λίγο πριν τα δεύτερα 20 μου, λίγο πριν τα πρώτα μου 40 να αναρωτηθώ πως έφτασα ως εδώ?

Τώρα το παιδί μου θα με κοιτά από χαμηλά θα παίρνει τη γωνία με το ψωμί την ντομάτα και την φέτα και θα τρέχει να βρεί τους φίλους της να παίξει κρυφτό.

Γύρισα σελίδα και δεν το κατάλαβα, τώρα στο repeat δεν είναι τα κορίτσια που ρωτούσαν «σειιιιιιςςς παραγγείλατε»?

Και δεν είμαι εγώ που περιμένω να παραγγείλω δυο τυροκούλουρα και freddo για μένα και την Eva.

Δεν βιάζομαι να γυρίσω στο γραφείο στην Ιπποκράτους.

Τώρα με ρωτάνε στον πληθυντικό και όλα έχουν αλλάξει.

Boo

 

 

 


Στιγμές και Στίγματα

Εικόνα

Στιγμές που ζεις σαν παιδί, έντονα άλλοτε ευχάριστα και άλλοτε όχι, αλλά δεν φαντάζεσαι ότι θα σε ακολουθούν σχεδόν εφιαλτικά σε όλη σου την ζωή.

Μια κούκλα που μου είχε αγοράσει η μαμά από τον «κυρ Θόδωρα»  τον ψιλικατζή στα 5 μου χρόνια και ενώ ήταν κοριτσάκι διαπίστωσα ότι είχε πουλάκι και την κούρεψα.

Το εικοσάρικο που έβρισκα κάθε πρωί δίπλα στο έτοιμο γάλα για να πάρω κουλουράκι από το κυλικείο ενώ η μητέρα μου είχε ήδη φύγει για δουλειά.

Το Snoopy που ζωγράφιζα σε τετράδιο αντιγραφής γράφοντας πρώτα το 25 στο πάτωμα μιας βιοτεχνίας που δούλευε η μαμά μου.

Ψωμί με λάδι και ζάχαρη.

Ένας θερινός κινηματογράφος που μπορούσαμε να δούμε κρυφά την μεγάλη του οθόνη από το μπαλκονάκι της κουζίνας τρωγοντας ψωμί με λάδι και ζάχαρη.

Ένα χαστούκι πάνω στην σκάλα σαν ανταπόδοση για ένα παιδικό τσακωμό αντίδραση ενός ενήλικα που υπερασπίστηκε το δικό του παιδί.

Ένα σχόλιο που εξέλαβα ειρωνικά υποτιμητικά, ένα σχόλιο που με έκανε να νιώσω άβολα Μεγάλη εβδομάδα, που θυμάμαι κάθε Πάσχα από τα 8 μου και μετά.

– Boo κοινόνισες?

– Όχι θα πάω την Κυριακή.

– Μα την Κυριακή είναι του Πάσχα δεν θα φας την Ανάσταση μαγειρίτσα? (γελώντας)

Ένας κακός βαθμός Γ’ σε διαγώνισμα αριθμητικής στο δημοτικό και καμία ουσιαστική αντίδραση.

Ένα 100 άρικο δρχ που είχα βρει στο χιόνι από τις λίγες φορές που το είχε στρώσει στην Αθήνα.

Η πρώτη φορά που έκανα ποδήλατο χωρίς βοηθητικές, όταν κατέβηκα ένα απόγευμα από το σπίτι και πήρα το bmx του αδελφού μου και για να σταματήσω πήδηξα από το ποδήλατο!

Ένα βράδυ δροσερό νωρίς του Ιούνη στο μπαλκόνι όταν τελείωναν τα σχολεία τρίτη γυμνασίου με τις λεμονιές να μυρίζουν και εγώ να μελαγχολώ ακούγοντας scorpions still loving you από κάποιο πάρτι που γινόταν σε διπλανό σπίτι.

Κάτι τέλειωνε κάτι θα άρχιζε. Θυμάμαι να νιώθω ένα δέος για το τι μου επιφυλάσσει το μέλλον.

Και μεγαλώνοντας στην εφηβεία ενώ ετοιμαζόμουν μετά από επιμονή των γονιών μου να  με πάρει μαζί ο αδελφός μου φυσικά φέρνοντας αντίρρηση σε μια από τις εξόδους του  έμεινα σύξυλη αφού είχα ετοιμαστεί!

Λίγα από τα πολλά τα πολύ παλιά που συχνά πυκνά μου έρχονται στο νου αν και φαίνονται αστεία και παιδιάστικα είναι από αυτά που με ακολουθούν είτε γιατί ένιωσα άβολα είτε γιατί εντυπωσιάστηκα είτε γιατί χάρηκα.

Boo