Η όψη της αγάπης

papakia

Όταν κοιτάει κάποιος την παραπάνω φωτογραφία, βλέπει κάτι απλό. Δύο λούτρινα παπάκια. Ένα παλιό και ένα καινούριο. Ένα ταλαιπωρημένο, βρωμιάρικο, τραχύ και ένα αφράτο, καθαρό, μαλακό. Είναι ξεκάθαρο το ποιο θα διάλεγες για να κρατήσεις και να παίξεις. Και εγώ το ίδιο θα διάλεγα, δε θα πω ψέματα. Αλήθεια όμως ξέρεις ποια είναι η ιστορία του καθενός;

Αυτά είναι δύο λούτρινα παπάκια που αγοράστηκαν την ίδια μέρα πριν από χρόνια. Και είναι αλήθεια πως όταν αγοράστηκαν ήταν ακριβώς ίδια. Όπως το δεξί. Καινούρια, μαλακά και δελεαστικά. Τα διάλεξε ο μικρός όταν ήταν περίπου ενός. Το ένα το φέραμε σπίτι μας και το άλλο το πήγαμε στο σπίτι της γιαγιάς.

Το αριστερό παπάκι είναι το πιο αγαπημένο του παιχνίδι. Το έχει δίπλα του όλη τη μέρα και τη νύχτα κοιμάται δίπλα. Έχει πάει μαζί του βόλτες, διακοπές, επισκέψεις. Είναι ένα παιχνίδι που δε μοιράζεται και φυσικά δεν αντικαθίσταται. Αν ξεφυλλίσει κάποιος τις φωτογραφίες μας, στις περισσότερες είναι κάπου εκεί γύρω.

Έχει γελάσει μαζί του, έχει κλάψει μαζί του, του έχει πει τα παράπονά του. Παίζουνε, το πετάει ψηλά ή το κάνει μαξιλάρι. Το αγκαλιάζει, το σφίγγει, το πατάει. Το έχει χιλιοζωγραφίσει, έχει βάλει και εμάς να το ζωγραφίσουμε. Του τραγουδάει, του βάζει γυαλιά, καπέλα, ρούχα…

Το αγαπάει τόσο μα τόσο πολύ…

Το δεξί παπάκι πήγε στο σπίτι της γιαγιάς. Έπαιζε μαζί του σπάνια. Και φυσικά κανείς άλλος δεν ασχολιόταν μαζί του. Βρισκόταν άλλοτε σε κάποιο καλάθι ανάμεσα σε άλλα παιχνίδια ή ακουμπισμένο σε κάποιο καναπέ κάνοντας το στολίδι. Θεατής στο θρόνο του. Αδιάφορο και αόρατο.

Δεν έχει αγκαλιαστεί, δεν έχει αγαπηθεί…

Μεγαλώνοντας ο μικρός όταν άρχισε να μιλάει, αποφάσισε να ονομάσει το παπάκι που έχουμε σπίτι «μαμά παπάκι». Και ενώ αρχικά δεν έδωσα σημασία, περνώντας ο καιρός κατάλαβα πως με ταύτιζε με εκείνο το παπάκι. Και η αλήθεια είναι πως και εγώ νιώθω όπως εκείνο. Έχω την ίδια κουρασμένη όψη, αισθάνομαι το ίδιο εξαντλημένη και στραγγισμένη ψυχολογικά από τότε που ήρθε ο μικρός στη ζωή μας. Δεν υπάρχει μέρα που να μη μου δείχνει την αγάπη του και εγώ σε εκείνον. Δεν υπάρχει μέρα που δε θα παίξουμε, θα γελάσουμε ή θα κλάψουμε. Είμαι πάντα εκεί όταν με χρειάζεται και τον αγαπάω πολύ.

Και έχω τόσο μα τόσο πολύ αγαπηθεί και εγώ από εκείνον.

Αν δεν υπήρχε ο μικρός πιθανότατα να έμοιαζα περισσότερο στο άλλο παπάκι. Φρέσκια, ξεκούραστη και πιο ποθητή. Θα είχα περισσότερο χρόνο για εμένα. Θα με ένοιαζε μόνο ότι αφορούσε εμένα, θα είχα λιγότερες έγνοιες. Θα κοιμόμουν καλύτερα, θα διασκέδαζα, ίσως θα ταξίδευα περισσότερο.

Όμως δε θα είχα αγαπηθεί έτσι απόλυτα και ανιδιοτελώς.

Κι ας είναι η όψη μου ταλαιπωρημένη, αυτή είναι η όψη της αγάπης. Της δικής μας τουλάχιστον.

Eva


Diy Glove Box

01

Οι τελευταίες δύο εβδομάδες στο νηπιαγωγείου του μικρού μου είναι αφιερωμένες στο διάστημα. Τα παιδάκια μαθαίνουν τους πλανήτες, το διάστημα, τη αστροναυτική. Οι εργασίες τους είναι ποικίλες και διαφορετικές. Πέρα από το συνηθισμένες ζωγραφιές, μιας και έχουν μια καταπληκτική νηπιαγωγό. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό όταν το πεντάχρονο πιτσιρίκι σου μέσα σε μία εβδομάδα απαριθμεί και αναγνωρίζει όλους τους πλανήτες που ο ίδιος έχεις ξεχάσει εδώ και δεκαετίες.

Παρατήρησα ότι ένα μεγάλο κομμάτι από τις εργασίες τους αφορούσε τους αστροναύτες, τα διαστημόπλοια και το φεγγάρι. Αποφάσισα να αναλάβω και εγώ δράση, καθώς και κάπου είχε πάρει το μάτι πως να φτιάξεις  Glove Box. Και τελικά ήταν εύκολο, όχι όσο το είχα φανταστεί στην αρχή γιατί δεν είχα όλες τις πληροφορίες, αλλά σε γενικές γραμμές εύκολο.

Το concept ήταν να φτιάξουμε ένα κουτί όπου μέσα θα έχει πέτρες και υλικά που μάζεψαν οι αστροναύτες από το φεγγάρι και επειδή είναι άγνωστα και ίσως επικίνδυνα, τα εξετάζουν σε ένα κουτί κλειστό με τα γάντια.

Τα βασικά υλικά που θα χρειαστείτε είναι μία κούτα, κοπίδι, γάντια μακρυά κήπου, κολλητική ταινία και μεμβράνη.

Παίρνετε μια κούτα, μεσαίου μεγέθους κατά προτίμηση και με το κοπίδι κόβετε τέσσερις κύκλους δυο ζευγάρια αντικριστά για να χωρέσουν τα γάντια. Μπορεί να σκεφτείτε ότι επειδή τα παιδιά έχουν μικρά χεράκια ότι ας είναι μικροί και οι κύκλοι και τα γάντια. Εγώ τουλάχιστον έτσι την πάτησα. Τα κοινά γάντια κουζίνας είναι μικρά στους βραχίονες τους, ούτε μπαίνουν, ούτε βγαίνουν και επιπλέον είναι κοντά και δεν παρέχουν ελευθερία κινήσεων. Γι αυτό προτιμήστε μακρυά γάντια κήπου όπου συνεπάγεται μεγαλύτερες τρύπες. Εμείς για οδηγό στο μέγεθος της τρύπας χρησιμοποιήσαμε το άσπρο καπάκι της nutella.  Κολλάμε το τελείωμα των γαντιών από την εξωτερική πλευρά της κούτας. Βάζουμε και λίγη ταινία στον πάτο της κούτας για να μη τρέχουν τα υλικά (είχα βάλει και άμμο μέσα) και από πάνω απλά καλύπτουμε με μια μεμβράνη.

03

Μέσα στην κούτα μπορείτε να αφήσετε τη φαντασία σας ελεύθερη και να βάλετε ότι θέλετε και ότι ενθουσιάζει τα παιδιά σας. Αυτά είναι τα δικά μου υλικά, όλα αγορασμένα από το  Jumbo  με πολύ λίγα χρήματα.

02

Επιπλέον είχα μαζέψει και κάποιες πετρούλες λίγο μεγαλύτερες, τις οποίες τις έβαψα και τους έριξα χρυσόσκονη που περίσσεψε από τις γιορτές.

04

Τέλος εκτυπώσαμε στον εκτυπωτή διάφορα logo και τα κολλήσαμε με κόλλα για εφέ.

Η αλήθεια είναι ότι οι φωτογραφίες μου το αδικούν πάρα πολύ. Ήταν πολύ εντυπωσιακό από κοντά και τα παιδιά στο νηπιαγωγείο ξετρελάθηκαν. Και εγώ ξετρελάθηκα όταν ο μικρός μου εκείνο το πρωί μπήκε στην αίθουσα και είπε πως έφερε πέτρες από το φεγγάρι και χρυσόσκονη από τα αστέρια που τα μάζεψαν οι αστροναύτες.

05

Eva


Άλλος για το πάρτι μου…

CAM01467

Ήταν ημέρα Τετάρτη. Από τις 6 στο πόδι. Παιδικό σταθμό, δουλειές, κούνιες, ομαδικό μάθημα ο μικρός, ώσπου το απόγευμα με βρίσκει πτώμα και στο σώμα, αλλά κυρίως το μυαλό μου μοιάζει με κουβάρι και πονάει κάθε σκέψη. Μέχρι να κοιμηθεί ο μικρός θέλουμε 2-3 ώρες και εγώ είμαι διαλυμένη. Έτσι είχα μια ιδέα με έκανε να χαμογελάσω. Ας πάμε σε ένα παιδότοπο. Θα παίξει κι αυτός θα χαλαρώσω και εγώ λιγάκι αφού δε θα έχω τόσο μεγάλο άγχος μη τον χάσω από τα μάτια μου. Έχουμε καταλήξει στις μέρες μας να αισθάνονται τα παιδιά ελεύθερα μόνο όταν είναι μαντρωμένα και κλειδαμπαρωμένα. Φρίκη. Παίρνω και το βιβλίο μου μαζί να το συνεχίζω χαλαρά. Άλλωστε είναι Τετάρτη απόγευμα. Θα έχει ησυχία.

Φτάνουμε και καθώς ανεβαίνουμε τα σκαλιά ακούω φωνές κι άλλες φωνές να δυναμώνουν και να γίνονται διαπεραστικές. Ανοίγουμε την πόρτα. Ααααααγγγγγγγκκχρρρρρρρ…. Όχι, έχει πάρτι. Μα είναι Τετάρτη. Όχι όχι όχι δε μπορεί… Μεσοβδόμαδα;;; Δεν έχουν σχολείο;; Γιατί;;; Μα έφερα και το βιβλίο μου… Ήμουν σίγουρη πως θα είχα κάποιες στιγμές ηρεμίας. Κάθομαι, ο μικρός μπαίνει. Το πάρτι αποτελείται από καμιά 20αρια κοριτσάκια 6-7 χρόνων και κάτι παιδάκια ακόμα. Δεν είχα ποτέ συνειδητοποιήσει πόσο τσιρίζουν τα κοριτσάκια σε αυτή την ηλικία. Αισθάνομαι το δωμάτιο να στενεύει επικίνδυνα και δεν έχει καθόλου αέρα. Αισθάνομαι σα να είμαι ακίνητη και όλα γύρω μου γυρίζουν σε τρελούς ρυθμούς. Δε μου φταίει κανείς, εγώ διάλεξα να πάω, αλλά μου φταίνε όλοι τελικά. Για ακόμα μια φορά συλλογίζομαι το πόσο πολύ σιχαίνομαι τα πάρτι στους παιδότοπους. Και όχι μόνο γιατί με ενοχλεί η φασαρία.

Δεν έχουμε κάνει πάρτι σε παιδότοπο. Δεν έχει τύχει. Ίσως αν μου το ζητήσει ο μικρός να το κάνουμε στο μέλλον. Αλλά και τότε θα είναι με βαριά καρδιά. Καταρχήν, δεν το σηκώνει η τσέπη μου. Είναι πανάκριβα. Μου φαίνονται σα μια άνοστη κονσέρβα που ανοίγεται ξανά και ξανά. Έχει και σύνθημα. Αμέ… «Τα παιδάκια από τα πάρτι του Νικόλα/Σπύρου/Νίκης κλπ να έρθουν εδώ!» Τα βάζουν όλα στη σειρά με τα ίδια καπελάκια για να τα πάνε να κόψουν την τούρτα, ή να τους βάψουν το πρόσωπο ή να χορέψουν. Σαν προβατάκια τα σέρνουν από και από κει και τους κουνούν το δάχτυλο στο πρόσωπο λέγοντάς τους: «Τώρα θα περάσεις πολύ καλά». Με το ζόρι. Στραβομουτσουνιασμένοι υπάλληλοι με χιλιοφορεμένες αποκριάτικες στολές υπόσχονται τρελά γλέντια και χωρίζουν και όσα μαλώνουν. Διασκεδαστής (παύλα) παιδαγωγός (παύλα) δεσμοφύλακας για 30 ευρώ την ώρα. Σε όλα τα πάρτι με το ίδιο τραγούδι έρχεται η τούρτα, τα ίδια 5 τραγούδια χορεύουν τα παιδάκια, στα ίδια καρεκλάκια κάθονται για να φάνε τα ίδια μπαγιάτικα τυροπιτάκια. Άλλα παιδάκια που δεν είναι από το πάρτι να κοιτάνε σαν τα μαϊμουδάκια κρεμασμένα κι να κλαψουρίζουν γιατί τα διώχνουν όταν πάνε να χορέψουν και εκείνα ή γιατί δε θα φάνε κι αυτά τούρτα.

-«Περάσατε καλά;»-«Ναι, βέβαια όλα ήταν τέλεια». Μα πραγματικά, κατάλαβε κανείς καμία διαφορά από το προηγούμενο πάρτι σε παιδότοπο που είχε πάει; Δεν έχει απολύτως τίποτα προσωπικό. Το τιμούμενο πρόσωπο περνάει σε δεύτερο ρόλο, άντε το πολύ-πολύ να έχει κανένα πιο ψηλό καπελάκι. Τα παιδάκια παίζουν όπως θα έπαιζαν στο μέρος μια οποιαδήποτε άλλη ημέρα. Και τα γενέθλια του κάθε πιτσιρίκου περνάνε στα ψιλά γράμματα. Ποιος ο λόγος τελικά που επιλέγουν όλο και περισσότεροι τους παιδότοπους για να γιορτάσουν; Για μένα είναι το προφανές. Και δεν έχει σχέση με τα παιδιά, αλλά πάλι με εμάς τους γονείς. Δε θέλουμε βαβούρα στο σπίτι. Έχει πολύ προετοιμασία και πολύ συγύρισμα μετά. Είναι πολλά τα άτομα και δε χωράνε; Είναι όμως απαραίτητο να είναι όλοι καλεσμένοι τελικά; Άνθρωποι που δε θες στο σπίτι σου αλλά τους μοσχοπληρώνεις εκτός;

Και πάλι βλέπω να χάνεται λίγη από τη μαγεία που είχα εγώ στα παιδικά μου χρόνια. Όταν σχεδόν κάθε Σάββατο είχε πάρτι στο σπίτι του κάποιος από τους συμμαθητές μου. Και αναφέρομαι σε μικρή ηλικία. Του δημοτικού. Περιμέναμε να δούμε που είναι το σπίτι του. Αν μέναμε κοντά. Να δούμε το δωμάτιό του, τα πράγματά του, τα παιχνίδια του. Κάποιος μεγαλύτερος αδερφός θα είχε φτιάξει κασέτα με τραγούδια που έπαιζε ξανά και ξανά. Η μαμά στο τέλος είχε φτιάξει γλυκό ταψιού με ζελέ, κρέμα και μπισκότα που ήταν «της μόδας». Και καθένα από εκείνα τα πάρτι είναι μια διαφορετική ανάμνηση, με άλλα χρώματα, άλλους ήχους και άλλες μυρωδιές.

Τα παιδιά μας φτιάχνουν δικές τους αναμνήσεις και δε σημαίνει πως θα είναι χειρότερες από τις δικές μας. Φυσικά και δε μπορώ να γνωρίζω τι θα αποτυπωθεί στο δικό τους μυαλουδάκι και θα αναπολούν μεγαλώνοντας. Ίσως εκείνα θα λένε: «θυμάστε τότε που είμασταν μικροί και κάναμε τα πάρτι μας στους παιδότοπους»…

Eva


Γιορτή της Μητέρας ’14

Διαβάζοντας ξανά την περσινή ανάρτηση για τη Γιορτή της Μητέρας συνειδητοποίησα ότι σκεφτόμουν ακριβώς το ίδιο:

«Δεν είμαι σίγουρη που απευθύνομαι με αυτή την ανάρτηση. Γιατί για να είναι έκπληξη θα πρέπει να έχει διαβαστεί από κάποιο παιδί, αρκετά μεγάλο, που γνωρίζει και να εκτυπώνει(και να διαβάζει αυτό το μπλογκ, πράγμα απίθανο). Μάλλον, λοιπόν απευθύνεται σε μπαμπάδες που μπορεί να το διαβάσουν. Αλλά και εμείς οι γυναίκες έχουμε τον τρόπο μας. Κάπως μπορεί να το πλασάρουμε.»

Τα ίδια ακριβώς σκεφτόμουν και δεν ήθελα να φτιάξω τίποτα. (Πάλι). Αλλά μετά έπεσε πάνω σε αυτή την ιδέα και με έπεισε γιατί είναι κάτι που μπορούμε να το δώσουμε μόνες μας στα μικρά μας. Ή να κάνετε αυτό που έκανα εγώ. Αφού ρώτησα το δικό μου και μου μισο-απάντησε τις μισές ερωτήσεις …

Giorti mamas Φίλιππος

 

… πήρα τηλέφωνο τη μικρή της Boo, που είναι λίγο μεγαλύτερη. Την ρώτησα να είχε λίγο χρόνο για κάποιες ερωτήσεις και μου απάντησε σε όλες πρόθυμα. Η συνομιλία μας ήταν μυστική.

Βοο, ορίστε οι απαντήσεις:

Giorti mamas Ανόνι

Αν θέλετε κι εσείς να μάθετε τι πιστεύουν τα μικρά σας για εσάς…

… αποθηκεύστε, τυπώστε και δώστε να σας απαντήσουν ή ρωτήστε τα!

Giorti mamas

www.handmadebymamy.gr 

Eva


Πρωτοβάθμια εκπαίδευση !

bookaievaΌταν το Μάιο ετοίμαζα τα χαρτιά για να κάνω την αίτηση της μικρής για το προνήπιο από την μια μεριά χαιρόμουν και καμάρωνα, σκεφτόμουν πως θα ήταν με όλες αυτές τις αλλαγές που μας περίμεναν,  από την άλλη ανησυχούσα που δεν θα ήμουν δίπλα της να προλαβαίνω κάθε τι και στεναγχωριόμουν που τα χουζούρια μας και η ανεμελιά μας θα άρχιζαν σιγά σιγά να αποκτούν πρόγραμμα. Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του σαν να τελείωσε ένα μεγάααααλο διάλειμμα. Όλα πρωτόγνωρα για την Ανδρονίκη μου και για μένα αφού θα γυρίσω και εγώ στο σχολείο αλλά αυτή την φορά διαφορετικά με άλλες ευθύνες και άλλη ιδιότητα. Τελικά η σχολική χρονιά για εμάς μετατέθηκε ένα χρόνο αργότερα εφ΄’οσον δεν πληρούσαμε τις προϋποθέσεις για το προνήπιο και έτσι η δική μας καθημερινή ρουτίνα συνεχίζεται, ακόμη ένας χρόνος αγκαλίτσες και χουζούρη αλλά και τσακωμοί και γκρίνιες.

Λέων με ωροσκόπο Σκορπιό, αυτό μου είχε πει η Eva όταν είχαμε μιλήσει στο τηλέφωνο λίγες ώρες μετά από την γέννηση της μικρής μου Ανδρονίκης…

Τα παραπάνω τα είχα γράψει 9 Νοεμβρίου 2013 και εκκρεμούσε ήθελα να το εμπλουτίσω με πιο πολλές σκέψεις, τώρα το ξανάδιαβάζω και μου φαίνεται ότι μόλις ξεκίνησα να το γράφω τα ίδια συναισθήματα ένα χρόνο μετά.

Πάλι τα ίδια θα έγραφα και πάλι θα το άφηνα να εκκρεμεί…

Ίσως να θέλω να παρατείνω για λίγο ακόμη τον χρόνο, ίσως να θέλω να τον κρατήσω για λίγο ακόμη εδώ, γιατί όσο και αν περνάω καθημερινά πολλές ώρες με το παιδί μου,

Νιώθω πως ποτέ δεν είναι αρκετό, αν και καταλαβαίνω πως για το καλό και των δυο πρέπει να προχωρήσουμε 🙂

Έφτασε πάλι ο καιρός αυτή την φορά θα καταθέσουμε τα χαρτιά μας για νήπιο,πρωτοβάθμια εκπαίδευση πια!!!

Πρωτοβάθμια εκπαίδευση ουαου!!!!!

Τώρα ξέρω καταλαβαίνω ότι είναι και η μικρή πιο σίγουρη πιο έτοιμη λίιιιιγο πιο «ώριμη».

Το μικρό μου ανθρωπάκι θα ξεκινήσει επισήμως να γράφει την δική του πορεία θα αποκτήσει φίλους  και άλλες  εμπειρίες που ανυπομονώ να τις μοιραστεί μαζί μου.

Όσο για μένα αν και το συναίσθημα το ολιγόωρου αποχωρισμού που είναι αναπόφευκτο και δεδομένο έχει κάπως ωριμάσει έχω δουλειά με τις ανησυχίες μου, πρέπει να τις χαλιναγωγήσω!

Απο Δευτέρα ξεκινάμε να ενημερωνόμαστε σε ποιο νήπιο ανήκουμε και τι χαρτιά χρειάζεται να καταθέσουμε.

Καλή μας πρόοδο λοιπόν!

Boo