Προειδοποίηση με αποδεικτικά!!!!

Image

Μια βόλτα στο διαδίκτυο σε πλημμυρίζει με εικόνες και ιδέες για πειράγματα στα μικρά, μιας και η δική μας εποχή της αθωότητας έχει περάσει ανεπιστρεπτεί είναι αυτό που μας γεμίζει ενέργεια και μας δανείζει λίγο από την μαγεία των παιδιών.

Και τελικά ίσως τα ίδια τα παιδιά να είναι τα Χριστούγεννα.

Μια τέτοια ιδέα ήταν τα αποτυπώματα του Άγιου Βασίλη δίπλα στο δέντρο που βρήκα στο blog AmericKim’s Home μου άρεσε σαν ιδέα και θα την υλοποιήσω αλλά πρώτα θέλω να κάνω μια προετοιμασία, πριν δει η μικρή το αποτύπωμα του Άγιου Βασίλη δίπλα στο δώρο της θα συμπληρώσω το post με την προειδοποίηση αφήνοντας μικρά αποτυπώματα από το Ξωτικό!

Αν έχετε όρεξη και εσείς για πειράγματα μην διστάσετε μου πήρε μόνο 10 λεπτά με απλά υλικά!

Υλικά:

Ένα σφουγγάρι

ένα μαρκαδόρο

ένα ψαλίδι

προαιρετικά ένα κομμάτι ξύλο και θερμοκολλητικό πιστόλι

Δείτε τον τρόπο…

Image

Εκτέλεση:

Σχεδιάζετε τις πατούσες επάνω στο σφουγγάρι μην ανησυχείτε αν δεν είστε καλοί στο σχέδιο σας έχω ετοιμάσει πατρονάκι και κόβετε τις πατούσες στο περίγραμμα.

handmadebymamyelfsfootprints

Αν θέλετε κολλάτε τις πατούσες επάνω σε δυο διαφορετικά μικρά κομμάτια ξύλου και έχετε μια πιο ολοκληρωμένη σφραγίδα.

Αν πάλι δεν επιλέξετε να το ολοκληρώσετε με αυτό τον τρόπο μια χαρά λειτουργούν και σκέτες.

Επάνω στο μπουφέ

Image

ή στον καναπέ

Image

Λοιπόν τι λέτε?… καλά πειράγματα και καλές γιορτές  = D

χο χο χο

Boo

p.s. Αν δεν θέλετε να πειράξετε κατ’ αυτόν τον τρόπο τα μικρά σας μπορείτε να συνοδεύσετε τις πατούσες του Άγιου Βασίλη, έτσι και αλλιώς ποτέ δεν μοιράζει τα δώρα χωρίς τους βοηθούς του 😉

Advertisements

Ξανάρθες ξημερώματα

boo&eva feet

 

Όχι όχι, μη μου τραβάς την κουβέρτα, είναι ζεστά, είναι ωραία. Κλωτσιά. Οκ, θα το προσπεράσω. Μου βάζει τα γυαλιά, τα καρφώνει πρώτα στο μάτι, τα ψευτοακουμπάει τώρα, πέφτουν. Εντάξει, σηκώνομαι. Που είναι τα γυαλιά; Α, να τα, στο τσακ να τα πατήσω. Για να δω την ώρα… 05:11. Πφφφφ……

Στέκομαι όρθια, κλειστά τα μάτια. Με τραβάει, θέλει αγκαλιά. Αααααα……. Καθε μέρα και πιο βαρύς. Το πρωτόκολλο θέλει να πηγαίνουμε αγκαλιά μέχρι την κουζίνα. Τρεις. Εγώ, ο μικρός και το παπί μαζί. Ανοίγω το ψυγείο. Ευτυχώς, έχω ετοιμάσει το γάλα από το βράδυ. Μόνο ταχυδακτυλουργός ετοιμάζει γάλα με παιδί αγκαλιά. Να το ζεστάνουμε λίγο, θες; Όοοχιιιιιι…….. Καλά, καλά, καλά. Μας παίρνει ο καιρός ακόμα. Γι αυτό έχω χαμηλώσει και το ψυγείο. Άντε…

Τελειώνει το γάλα, ώρα για αγκαλίτσες. Εγώ αγκαλιάζω το μικρό, ο μικρός το παπί του. Και οι τρεις μια μεγάλη αγκαλιά. Κάνα δυο φιλάκια, κάνα δυο χαδάκια, τέρμα. Όρθιος, πετάγεται στο ημίφως και με κοιτάει; Και τώρα τι; με ρωτάει. Και τώρα, τι; τον ρωτάω. Κοιτάω την ώρα. 05:27. Πφφφφ…..

Είδε τον Τόμας το τρενάκι. Πάει να το τσουλήσει. Όχι μικρέ, είναι πρωί ακόμα. Ήδη μας την ψιλοείπε η από κάτω προχθές. Έχει ένα μικρό χαλάκι, εκεί τσούλα το. Το ακουμπάει επάνω, μια δυο τρεις πάλι κάτω. Καλά δεν υπάρχει περίπτωση, ποιος έχει βάλει 3χρονο να παίξει στο χαλάκι;

Ωωωχ, τι βρήκε τώρα; Το παιχνίδι Angry Birds, όχι την εφαρμογή. Το άλλο που παίρνεις από το παιχνιδάδικο, που είναι σαν το Jenga. Τα στήνει, βάζει το πουλί στην σφεντόνα. Αστοχεί! Ναι! Δεν πτοείται. Ποιος χρειάζετααι στη σφεντόνα. Μια χαρά τα διαλύει και με το χέρι. Τα άτιμα κάνουν σα να σπάει καθρέφτης. Θα τον σφάξω τον πατέρα σου. Παίξατε εχθές, δε μπορούσε να τα μαζέψει; Αισθάνομαι καμιά φορά πως όλοι οι υπόλοιποι υπάρχουν μόνο για να με δυσκολεύουν! Τα μαζεύω, γκρίνια.

Πατάω την τηλεόραση. Μπανάνες με πιτζάμες. Ποτέ μέχρι σήμερα δεν αγάπησα τόσο τις μπανάνες. Χαζεύει για 10 λεπτά. Μόμο, μόμοοο! Ναι, μικρέ θα βάλω Nickelodeon. Κλαίει, ούτε αυτό δεν έχει τέτοια ώρα κινούμενα σχέδια. Δεν είμαι διευθυντής προγράμματος. Μα γιατί δε βλέπεις τις μπανάνες;

Ήρθε η ώρα. Θέλει να βγει στο μπαλκόνι. Κάθε πρωί χαιρετάμε όλα τα πουλάκια. Είναι πολύ πρωί, αγόρι μου. Δεν έχει ξημερώσει ακόμα. Ρολό, ρολόοοο… Σηκώνω το ρολό, κλαίει. Γιατί δεν έχει ξημερώσει ακόμα. Μα τι να κάνω; Να ξημερώσω τη μέρα νωρίτερα;

Δεν πτοείται, φέρνει το φακό. Προφανώς είναι ζήτημα ζωής και θανάτου το να βγούμε στο μπαλκόνι. Ελπίζω να κοιμούνται οι γείτονες και να μη βλέπουν ένα φακό να πηγαινοέρχεται στο μπαλκόνι. Όχι δεν είμαστε κλέφτες. Άυπνη μάνα είμαι και η αιτία της αϋπνίας μου.

Του δίνω το tablet. Αυτό θα τον απασχολήσει λίγο και θα τον κρατήσει ήσυχο. Να φάω τα cornflakes μου. Χμ… Τέλειωσαν. Τυρί να φτιάξω τοστ; Τελείωσε. Λίγο μέλι βλέπω. Δεν υπάρχει περίπτωση να κάτσω να αλείψω τώρα τίποτα! Την τύχη μου.

Αρχίζει να ξημερώνει επιτέλους και εσύ ξανάρθες ξημερώματα…

Eva

 


Carnival is in town

Έφτασαν τα 3α γενέθλια του Φίλιππου. Και πέρασαν.

Κάναμε το πάρτι μας, σβήσαμε τα κεράκια, πήραμε τα δώρα μας. Περάσαμε όμορφα και φέτος.

Το θέμα του πάρτι ήταν Carnival is in town ή Circus is in town. Λίγο και από τα δύο. Είναι ένα θέμα με πολλές επιλογές, που όσες φορές και να το διαλέξουν πάντα είναι ξεχωριστό και διαφορετικό.

Η οργάνωση ανέλαβε εξ ολοκλήρου Handmade by mamy.

Οι προσκλήσεις ήταν Circus Tent. Έξω κρέμονταν εισιτήρια ισάριθμα με τα άτομα που αφορούσε το κάλεσμα.

Boo&Eva001

Boo&Eva002

Τα χρώματα που επιλέξαμε ήταν κόκκινο, άσπρο, μαύρο.

Boo&Eva003 Boo&Eva004 Boo&Eva005

Οι καλεσμένοι μπορούσαν να διασκεδάζουν με το παιχνίδι με τους κρίκους. Οι επιδέξιοι έπαιρναν δωράκι. Εντάξει, σε όλους δώσαμε…

Boo&Eva007 Boo&Eva008 Boo&Eva009

Όποιος ήθελε να μάθει τη μοίρα, μπορούσε να σκάσει ένα μπαλόνι. Τα χαρτάκια της Handmade by mamy ήξεραν τα πάντα.

Boo&Eva021 Boo&Eva022

Οι πινακίδες βοηθούσαν όποιον έχανε το δρόμο του.

Boo&Eva010

Μία χάρτινη κατασκευή από την ΙΚΕΑ μετατράπηκε σε περίπτερο με εισιτήρια, βραχιολάκια και άλλα δωράκια.

Boo&Eva011 Boo&Eva012 Boo&Eva013 Boo&Eva014 Boo&Eva015

Τα δωράκια για τα παιδάκια ήταν βαζάκια με άγρια ζώα. Μέσα είχαν σαπουνόφουσκες και ένα παιχνίδι από τα παλιά. Fortune Teller.

Boo&Eva017 Boo&Eva018 Boo&Eva019 Boo&Eva020

Η πινιάτα ήταν και αυτή Circus Tent. Φυσικά από  Handmade by mamy . Τα σακουλάκια μας υπενθύμιζαν να είμαστε ψύχραιμοι και να τη σπάσουμε. Αλλά ποτέ κανείς δεν είναι ψύχραιμος όταν πέφτουν βροχή τα γλυκίσματα. Κάποια σακουλάκια φούσκωσαν πολύ!

Boo&Eva023 Boo&Eva024

Είμαστε τυχεροί γιατί και η τούρτα μας ήταν  Handmade by mamy. Όαση από ζαχαρόπαστα. 

Boo&Eva025

Ο μικρός μου έγινε 3. Ανυπομονώ να δω τι μας επιφυλάσσει ο επόμενος χρόνος. Όσο για το επόμενος πάρτι; Κάτι έχω στο νου…

Boo&Eva026

Handmade by mamy, στο site, στο facebook.

Eva


Οι φυλές των παιδικών χαρών

Boo&Eva

Πριν 3 χρόνια ανακάλυψα ένα νέο κόσμο. Αυτόν της παιδικής χαράς. Έναν κόσμο με δικούς του άγραφους κανόνες, που αποτελείται από πολλές φυλές. Όσοι τις επισκεπτόμαστε ανήκουμε σε μία ή και σε δύο. Ίσως κάποια στιγμή μεταπηδήσουμε από τη μια στη άλλη. Αλλά σίγουρα πιστεύουμε ότι δεν εντασσόμαστε σε καμία, γιατί απλά είμαστε «νορμάλ» και αυτό από μόνο του δεν είναι κατηγορία.

Οι παρακάτω φυλές είναι αυτές που πάντα με εκπλήσσουν και τις έχω ξεχωρίσει τα χρόνια που πέρασαν.

Οι τρομοκρατιμένοι

Η παιδική χαρά για εκείνους είναι πεδίο μάχης γεμάτο νάρκες. Το τέκνο τους κινδυνεύει από παντού. Βρίσκονται πάντα σε απόσταση αναπνοής για να το πιάσουν σε περίπτωση που στραβοπατήσει. Ανεβαίνουν μαζί του πάνω σε τσουλήθρες, σε σχοινιά, η κούνια δε κινείται σε γωνία μεγαλύτερη τον 10 μοιρών. Τρέχουν πίσω από ποδήλατα, προλαβαίνουν οποιαδήποτε κούνια στοχεύει στο κεφάλι του παιδιού. Όταν η απόσταση μεταξύ γονέα και μικρού ξεπεράσει τα 4 μέτρα, τον έχει λούσει κρύος ιδρώτας. Δεν υπάρχει χρόνος ούτε για μια γουλιά νερό και φυσικά δεν κάθονται ποτέ! Όλοι όσοι βρίσκονται στον περιβάλλοντα χώρο είναι εν δυνάμει απαγωγείς. Παιδική χαρά = άγχος.

Οι αδιάφοροι

Τι κάνουν οι τρομοκρατιμένοι; Ακριβώς το αντίθετο! Κάθονται στο παγκάκι-πεζούλι-γρασίδι σε ομάδες των 3 ατόμων και πάνω. Καφές στο χέρι και κουβέντα. Σπάνια ή και καθόλου εμφανίζονται παιδιά τριγύρω τους. Σπάνια ή και καθόλου βλέπεις το βλέμμα τους να ψάχνει στο πλήθος για τα μικρά. Μα τελικά έχουν έρθει με παιδιά; Κάποια στιγμή, κάποιος τους ρωτά αν είναι δικό τους το μικρό που κλαίει, ώστε χωρίς να γυρίσουν το κεφάλι από την παρέα, να πάνε και να το κουβαλήσουν δυο μέτρα για να σταματήσει. Όταν έρχεται η ώρα να φύγουν, φωνάζουν κάποιο όνομα καμιά δεκαριά φορές. Ένα τσούρμο παιδιά τους ακολουθεί. Λογικά κάποιο θα είναι το δικό τους.

Οι κατασκηνωτές

Οι συγκεκριμένοι ξεκινούν νωρίς το απόγευμα. 2-3 μαμάδες με 5-7 παιδιά. Στα χέρια κρατούν Jumbo-σακούλες, τις μεγάλες. Υποθέτει κανείς πως είχαν πάει για ψώνια πριν. Λάθος! Μέσα από τις σακούλες βγαίνουν μπάλες, κουβαδάκια, κούκλες, φούσκες, πατίνια, αυτοκίνητα και αυτοκινητάκια. Πάντα υπάρχει και μια μικρότερη σακούλα με γαριδάκια, πατατάκια, χυμούς και ότι άλλο μπορεί να επιθυμήσουν τα μικρά. Ο χώρος αποκτά το δικό τους χαρακτήρα, μπορεί να νιώσει άσχημα κανείς ότι έχει μπει στο σπίτι τους. Συνήθως κάνουν και την ανάλογη φασαρία και πάντα αφήνουν ένα ενθύμιο για τους επόμενους.  Το μαύρο σκοτάδι τους βρίσκει να μαζεύουν και να γυρίζουν στο σπίτι τους λερωμένοι από την κορφή ως τα νύχια.

Οι τσαμπουκαλεμένοι

Αυτοί έρχονται φτιαγμένοι. Θα φροντίσουν το παιδί τους να περάσει στην παιδική χαρά τέλεια και ανενόχλητο πάση θυσία. Πρώτη στάση οι κούνιες. Τι κι αν είναι πιασμένες. Θα εντοπίσουν τον αδύναμο και θα τον ρωτήσουν αν τελειώνει γιατί θέλει και το σπλάχνο τους να κάνει. Είναι σίγουροι ότι όλοι οι άλλοι κάνουν με τις ώρες. Συνέχεια έχει η τσουλήθρα. Είτε θα ζητήσουν να εκκενωθεί είτε θα κάνουν παρατήρηση σε όποιο παιδί τολμήσει να προσπεράσει, ταράξει ή ίσως απλά ακουμπήσει το δικό τους. Αν έχουν φέρει μπάλα, συμπεριφέρονται στο παιδί σα να ήταν ο Μέσι, τα υπόλοιπα μπορούν να του φέρνουν αν θέλουν τη μπάλα και την εναποθέσουν στα πόδια του ή να κάτσουν τέρμα. Και φυσικά αν θελήσει να κάνει ποδήλατο, πρέπει όλοι να κάνουν στη μπάντα γρήγορα και να μην το ακολουθεί κανένα. Συνήθως, κάτι θα συμβεί που θα τους βγάλει εκτός εαυτού και θα πάρουν το παιδί παραμάσχαλα και θα φύγουν.

Οι σεφ

Προφανώς το πρόβλημα ξεκινά γιατί το παιδί τους είναι λιγόφαγο ή εκλεκτικό. Έχουν δοκιμάσει τα πάντα για να φάει εντός σπιτιού και ήρθε η ώρα να αλλάξουν σκηνικό και τακτική μήπως και τους κάνει τη χάρη και βάλει κάτι στο στόμα του. Τα πιο μικρά τα καθίζουν στην κούνια, τα ζαλίζουν με ένα ελαφρύ κούνημα και τα ταΐζουν με το κουταλάκι το πολυπόθητο γιαούρτι αχλάδι βερίκοκο. Τα λίγο μεγαλύτερα τρέχουν μπροστά, πιο πίσω τους ένα μπολ με φρούτα και ακόμα πιο πίσω ένας καταϊδρωμένος γονιός. Τα μεγάλα έχουν κερδίσει τη μάχη πριν από καιρό και κρατούν θριαμβευτικά ένα λαδερό σουβλάκι από το σουβλατζίδικο της γειτονιάς.

Οι τέλειοι

Γονείς ντυμένοι στην τρίχα, παιδιά ντυμένα στην τρίχα που δε λερώνονται καθώς παίζουν. Τα μικρά πάντα υπάκουα στις οδηγίες των τέλειων γονιών. Αφού φάνε,κοιμηθούν, πλυθούν και ντυθούν μόνα τους, κερδίζουν τη βόλτα τους στην παιδική χαρά. Όλη η οικογένεια είναι ευγενική με τους υπόλοιπους, τα παιδιά συστήνονται μόνα τους και ενσωματώνονται αμέσως σε κάποια παρέα, ενώ οι γονείς πιάνουν ψιλή κουβέντα με όποιον σταθεί δίπλα τους. Το θέμα της κουβέντας είναι ένα και μοναδικό. Το πόσο τυχεροί είναι που έχουν μια υπέροχη οικογένεια και τόσο καλά παιδιά. Είναι πραγματικά ευτυχισμένοι. Οι συγκρίσεις δεν λείπουν αλλά είναι καμουφλαρισμένες με ερωτήσεις ενδιαφέροντος, όπως «εσένα τι ώρα κοιμούνται; είχαν πρόβλημα στο φαγητό; πότε μίλησε; πότε περπάτησε;… Όταν έχει έρθει η ώρα να φύγουν, φωνάζουν μια φορά τα παιδιά, καληνυχτίζουν όλη την παιδική χαρά και πάνε σπίτι για το βραδινό μπάνιο και τον προγραμματισμένο ύπνο.

Οι «μένουμε πάντα παιδιά»

Είναι αδύνατον να μη τους παρατηρήσει κανείς. Φωνάζουν, γελούν, χειροκροτούν περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο παιδί στο χώρο. Είναι πάνω σε τσουλήθρες ή κάνουν κούνια. Γύρω τους έχουν ένα τσούρμο και με αρχηγούς τους ίδιους οργανώνουν το κυνήγι του χαμένου θησαυρού ή παίζουν πειρατικές ξιφομαχίες με τους ίδιους καπετάνιους. Είναι οι φωνακλάδες διαιτητές στο ποδόσφαιρο που έχουν στήσει οι μικροί ή ο κακοί λύκοι που κυνηγούν καμιά 15αρια παιδιά που τσιρίζουν. Στριμώχνονται σε μικρά ποδήλατα και ασφυκτιούν κάτω από τα παιδιά που τους έχουν πλακώσει. Αποφασίζουν να φύγουν μόλις τους εγκαταλείπουν οι δυνάμεις τους. Αν και δεν είναι σίγουρο.

Οι «μη μου τους κύκλους τάραττε»

Είναι προστατευτικοί και κτητικοί. Δεν πρέπει κανείς να φέρει αντίρρηση στο παιδί τους ή να του χαλάσει το χατίρι. Το μικρό κυκλοφορεί σα να ανήκει στη βασιλική οικογένεια και οι υπόλοιποι κοινοί θνητοί πρέπει να το ικανοποιούν πάση θυσία. Φροντίζουν οι γονείς του γι αυτό. Με κάθε ευκαιρία θα προτρέψουν τα άλλα παιδιά να κάνουν αυτό που θέλει ο θησαυρός τους, ενώ θα επιπλήξουν έντονα οποιοδήποτε τολμήσει και αντιμιλήσει. Μα πάνω από όλα κανείς, μα κανείς δεν επιτρέπεται να αγγίξει τα παιχνίδια του παιδιού τους. Δεν έχει σημασία που αυτά τα επιδεικνύουν στα μούτρα των άλλων και τα προκαλούν να ζηλέψουν. Φεύγουν όταν καταλάβει το μικρό ότι κανένας άλλος δε του δίνει σημασία και έμεινε μόνο του.

Οι παππουδογιαγιάδες

Όταν φτάνουν στην παιδική χαρά είναι ήδη κουρασμένοι. Εξαντλήθηκαν όση ώρα προσπαθούσαν να φτάσουν το μικρό που έτρεχε στο δρόμο ή από το σπρώξιμο του καροτσιού. Βασικό τους όπλο η φωνή. «Σιγά, μη, όχι, έλα εδώ, πρόσεχε» όλα τα φωνάζουν από μακρυά. Όταν βρουν τα σκούρα ζητούν βοήθεια από κάποιο νεότερο να επιβληθεί. Η απειλή που κυριαρχεί είναι «δε σε ξαναφέρνω εγώ εδώ, να έρχεσαι με τη μάνα σου και τον πατέρα σου», αν και κανείς δεν τους έχει δει τους συγκεκριμένους. Όταν αρχίσει να σκοτεινιάζει και δε βλέπουν, θα θελήσουν να φύγουν. Όταν τάξουν παγωτό, θα φύγουν.

***

Το σωστό είναι να εξομολογηθώ και εγώ σε ποια φυλή ανήκω. Δυστυχώς με βαριά καρδιά και ελαφριά ντροπή οφείλω να ομολογήσω ότι ανήκω στους τρομοκρατημένους. Οχι στους βαριά τρομοκρατημένους, αλλά αγχώνομαι πολύ. Λάθος, σωστό δεν ξέρω. Έτσι νιώθω.

Περαστικά μας…

Eva


Η ταυτότητά μου…

Image

Σήμερα ήταν καθοριστική ημέρα για τον τρόπο που βλέπω και αντιμετωπίζω την ταυτότητά μου, αφού η ιδιότητα της απέκτησε σημαντικό χαρακτήρα.

Η μικρή μου Ανδρονίκη 4 ετών και 6 ημερών πλέον σωστή δεσποινίδα έπαιζε με την τσάντα μου βγάζει την ταυτότητά μου από το πορτοφόλι μου και μου λέει με πονηρό γελάκι, εφ’οσον ξέρει ότι είναι σημαντική και δεν πρέπει να την χάσουμε…

– κοίτα…

– η ταυτότητά μου, της λέω, την κοίταζε,

-τι γράφει? την ρωτάω

-μμμ για να δω…Μαμά Α Ε, μου απαντάει.

Φυσικά δεν έχω λόγια, όλη μέρα γυρίζει στο μυαλό μου αυτή η σημαντική μου ιδιότητα και ένα καμάρι και ένα μειδίαμα με  διακατέχει. Ναι η ιδιότητά μου άλλαξε και κάθε φορά που θα αναρωτιέμαι για το παρελθόν το παρόν και το μέλλον, η απάντηση θα είναι αυτή η πολύ σημαντική ΜΑΜΑ ΑΕ!

Boo