Άνδρος σε αγάπησα-με

 

Η περσινή μας πετυχημένη απόπειρα να πάμε διακοπές στην Κύθνο για πρώτη φορά όλοι μαζί, μετά από τον ερχομό των παιδιών μας με τους κουμπάρους μας (με τους οποίους η σχέση είναι κάτι πολύ παραπάνω, αν και πριν δεν είχαμε πάει ποτέ μαζί !!!!) είχαμε ήδη κανονίσει την φετινή μας απόδραση.

Η αρχική μας σκέψη ήταν για Σύρο μιας και είχε ειπωθεί πριν καλά καλά τελειώσουν οι διακοπές μας στην Κύθνο. Κάτι τα ναύλα κάτι οι ημερομηνίες επιλέξαμε προορισμό κοντινότερο.

Τυχερό νησί η Άνδρος, τυχεροί και εμείς.

Διαλέξαμε ένα κατάλυμα στην καλύτερη μεριά του νησιού κατά την γνώμη μας, στον Φελλό που βρίσκεται στο Βορειοδυτικό τμήμα του νησιού, λίγο βορειότερα από το λιμάνι του Γαυρίου, από το οποίο απέχει 5 χιλιόμετρα και μόλις 7 λεπτά από το λιμάνι  του Γαυρίου αλλά σε μια ήσυχη περιοχή που περιβάλλεται από βουνά και ηρεμία κάτι που πραγματικά είχαμε ανάγκη.

Andros 1

Στον ορίζοντα διακρίνεται η παραλία του Φελλού 700 μέτρα μόλις από τα δωμάτιά μας.

Μόλις φτάσαμε εννοείται το πρώτο που κάναμε (αφού ξεφορτώσαμε τα πράγματα) ήταν να επισκεφτούμε την παραλία του Φελλού την οποία πραγματικά ερωτεύτηκα.

Δεν ξέρω αν παίζει ρόλο ότι ήταν η πρώτη που επισκεφτήκαμε αλλά πραγματικά καμία εικόνα δεν μπορεί να περιγράψει την ομορφιά της.

Η πρώτη επαφή με τα κρυστάλλινα, κάτι παραπάνω από δροσερά νερά της τα οποία σε κάνουν να νιώθεις ζωντανός δεν ήταν το μόνο που με γοήτευσε αλλά το γεγονός ότι στην πρώτη βουτιά αντίκρισα μια θάλασσα γεμάτη χρυσόσκονη!!!! Ναι, ναι πραγματικά λες και ήταν πασπαλισμένη με χρυσόσκονη και δεν τελειώνει εδώ ο ενθουσιασμός μου επειδή σηκώνοντας το κεφάλι μου να δω στο βάθος το βυθό κάτι που συνήθως κάνω τα καλοκαίρια θαυμάζοντας την απεραντοσύνη αυτού του κόσμου που μας φιλοξενεί, τα ψαράκια πηγαινοέρχονταν μπροστά στα μάτια μου! ναι έχω δει και αλλού ψαράκια αλλά όχι στο ίδιο επίπεδο με τα μάτια μου,αλλά με τα πόδια μου! Η παραλία δεν είναι οργανωμένη αλλά αυτό πιστεύω ότι ενισχύει την γοητεία της, το βάθος ποικίλλει και είναι χωρισμένη η μίση σε βότσαλα και η άλλη μισή σε αμμουδιά! λες και ένα χέρι τράβηξε μια γραμμή και τα έκανε νοικοκυρεμένα μισά μισά.

Φυσικά εγώ λάτρεψα την μεριά με το βότσαλο εκεί περισυνέλεξα μια μεγάλη πέτρα που μου θύμισε λαξευμένο καράβι άλλα και την καλύτερη καρδούλα που βρήκαμε με την Ανδρονίκη μου, μιας και έχουμε μπει σε μια διάθεση κάθε καλοκαίρι να βρίσκουμε μια καρδούλα από βότσαλο και ψάχνουμε μανιωδώς μέχρι να το πετύχουμε. Αυτό προέκυψε απο μια καρδούλα χαλικάκι που είχε βρει η Ανδρονίκη στις κούνιες όταν ήταν περίπου 4 και μου την είχε δώσει φυσικά και το έχω ακόμη!

Απο τότε έχουμε το νού μας!

Η αριστερή καρδούλα ήταν η πρώτη που βρήκα αλλα υπήρχε μια επιμονή λες και ένιωυα οτι θα εβρισκα την πιο όμορφη λαξευμένη απο την ίδια την φύση καρδούλα, δεν είναι πραγματικά μοναδική?

Όταν μετά από ώρες, κουρασμένοι και πεινασμένοι πια από το ταξίδι και τις βουτιές και τον ενθουσιασμό αποφασίσαμε να μαζευτούμε σιγά σιγά προς τα δωμάτια ώστε να πάμε για φαγητό στο δρόμο προς τα δωμάτια εντοπίσαμε την μια και μοναδική ταβέρνα που υπάρχει σε αυτό το σημείο «Το στέκι του Ανδρέα» μια οικογενειακή παραδοσιακή ταβέρνα με πολύ φιλική διάθεση και πραγματικά σπιτικό φαγητό αν κρίνω από τον κοκκινιστό κόκκορα με τα  χοντρά μακαρόνια και το μπόλικο τριμμένο τυρί!!!

Πιο δίπλα υπήρχε ένας περιφραγμένος χώρος που φιλοξενούσε κατσίκες και ένα πόνυ γεγονός που ενθουσίασε τον μικρό μου Μόγλη!

Το άλλο μικρό ταρζανάκι μας δεν έχασε ευκαιρία εναπόθεσε όλη την κούραση και αποκοιμήθηκε στην πιο γλυκιά αγκαλιά του κόσμου και την δροσιά που προσέφεραν τα πλατάνια, δε νομίζω ότι θα έβρισκε καλύτερο σημείο για να αναπληρώσει τις δυνάμεις του!

Η μέρα μας έκλεισε με μια μικρή βόλτα στο λιμάνι του Γαυρίου.

Οι επόμενες μέρες μας αφιερώθηκαν σε εξερεύνηση, φτάσαμε μέχρι τη Σάριζα ψάχνοντας τον καταρράκτη μάταια όμως,

Andros 5

Ανάβαση προς εντοπισμό καταρράκτη!!!

 

αλλά ξαποστάσαμε πίνοντας νερό από την πηγή.

Andros 4

«τι? αυτός είναι ο καταρράκτης? αυτος είναι για μωρά»!!!

Κατηφορίζοντας η επόμενη στάση ήταν στην Χώρα γραφική όπως περιμένει κανείς άλλωστε με την θάλασσα να ξεπροβάλει σε κάθε ευκαιρία ανάμεσα απο τα σοκάκια.

Ένα μεγαλοπρεπές άγαλμα, το άγαλμα του Αφανούς Ναύτη έργο του γλύπτη Μιχάλη Τόμπρου δεσπόζει  στην πλατεία της Ρίβας όπου καταλήγει ο κεντρικός δρόμος της Χώρας.

bb1

Στα πόδια του αφανούς ναύτη, τα ερείπια απο το περίφημο κάστρο της η επιβλητική αψίδα φαίνεται χιλιόμετρα μακρυά καθως διακρινόταν κατα την επιστροφή μας απο την Σάριζα πολύ πριν φτάσουμε κοντά και η αλήθεια είναι οτι είναι ενα εντυπωσιακό αξιοθέατοkastro_xoras

Τα ερείπια απο το περίφημο κάστρο της, το οποίο ήταν η οχυρωμένη κατοικία του Ενετού ηγεμόνα Μαρίνου Δάνδολου, όταν κατέκτησε το νησί. Χτίστηκε το 1207.

Ο περίπατός μας στη χώρα τελείωσε παίρνοντας λάφυρο μονο ενα βαζάκι κρίταμο απο ενα μαγαζάκι με τοπικά προιόντα στο οποίο λάτρεψα το όνομα «Ροδοζάχαρη» τόσο που το έψαξα μόλις επιστρέψαμε.

Οι επόμενες μέρες κύλησαν λιγότερο τουριστικά, με εξαίρεση μια απογευματινή βόλτα στο Μπατσί για το οποίο δεν έχω και πολλά να πω μιας και δεν με ενθουσίασε καθόλου, πολύ στημένο, πολυ τουριστικό για τα γούστα μου.

Έτσι λοιπόν με περισσότερη ξεκούραση και βουτιές και ευτράπελα στην παραλία Χρυσή άμμος με τα μεγάλα αγόρια να ρωτούν για μαθήματα surf  και ‘Αγιος Πέτρος στην οποία περάσαμε τις τελευταίες μέρες αγκαλιά με τις ξαπλώστρες μας στο beach bar kaliva το οποίο μας ταίριαξε περισσότερο σαν ιδιοσυγκρασία με την ωραία μουσική του και την φοβερή εξυπηρέτηση του. Ακόμη λέμε για την «καφετιέρα» η οποία ήταν μια φοβερά συμπαθητική και stylish κοπέλα την οποία άνετα θα είχα για κολλητή!

bb

 

be

Μία απο τις εναλλακτικές της εικόνες.

 

‘Έμειναν αρκετά σημεία ανεξερεύνητα αλλά δυσπρόσιτα και άλλα με πιο εύκολη πρόσβαση αλλά ποιος ξέρει? ίσως του χρόνου μας δοθεί η ευκαιρία για μια ακόμη επιδρομή να εξερευνήσουμε αυτά που δεν καταφέραμε με την πρώτη!!!

Θα κλείσω το άρθρο μου έχοντας την αίσθηση της αρμύρας, του παγωμένου γεμάτο χρυσόσκονη νερού στην παραλία του Φελλού, γιατί ναι ο έρωτας με την πρώτη ματιά δύσκολα ξεπερνιέται!

και του χρόνου μας.

Boo

Advertisements

Τα καλύτερά μου χρόνια στη λεκάνη

H_lekani

Όσο μεγαλώνω όλο και περισσότερο συνειδητοποιώ πως τα καλύτερά μου χρόνια πέρασαν. Και δεν το ήξερα τότε, δεν το καταλάβαινα. Δεν τα αξιοποιούσα στο έπακρο, είναι άδικο. Δεν υπάρχει κανείς να στα υπογραμμίσει στα sos, για να μπορέσεις να τα ρουφήξεις ή να τα παρατείνεις όσο περισσότερο μπορείς. Δε με καταλαβαίνω γιατί βιαζόμουν να «αλλάξω πίστα»…

Αναρωτιέμαι καμιά φορά να φταίω μόνο εγώ ή και η κοινωνία μας. Αναρωτιέμαι αν από την ώρα που γεννιόμασταν δεν μας υποδείκνυε κανείς τι και πότε πρέπει να το κάνουμε, είναι σίγουρο ότι θα υπήρχε μόνο αναρχία ή θα ήμασταν απλά ελεύθεροι; Από την ώρα που παίρνουμε την πρώτη ανάσα μας σε τούτο τον κόσμο αρχίζουν οι υποχρεώσεις. Να μιλήσει γρήγορα το μωρό,να περπατήσει γρήγορα το μωρό, πρώτος στο σχολείο, στα αγγλικά, σχολές, εύρεση καλής δουλειάς, οικογένεια, παιδί κι άλλο παιδί, να είναι πρώτα τα παιδιά σου στο σχολείο, στις σχολές, να καλοπαντρευτούν και ο φαύλος κύκλος δε σταματάει ποτέ! Γιατί;;; Γιατί όλα αυτά; Γιατί βιαζόμαστε και δε χαιρόμαστε τίποτα, γιατί δε το συνειδητοποίησα τα τελευταία χρόνια και όχι νωρίτερα. Είναι νωρίς ή αργά;

Τα δικά μου καλύτερά μου χρόνια ήταν όταν καθημερινά καθάριζα αυτή τη λεκάνη. Για έξι χρόνια κάθε πρωί καθάριζα ή εγώ ή η Βοο αυτή τη λεκάνη. Όποια πήγαινε πρώτη στο γραφείο καθάριζε με χλωρίνες αυτή τη λεκάνη και αν προλάβαινε έφτιαχνε καφέ και για τις δύο. Και πότε δε προσπάθησε η μία να λουφάρει για να την κάνει η άλλη. Έχετε ή είχατε πολλούς συναδέλφους που δε θα κοίταζε να σας φορτώσει τέτοια αγγαρεία; Να την κάνει μόνος και να σας φτιάχνει και καφέ μετά;

Κι όμως τότε ήταν τα καλύτερά μας χρόνια. Έτσι ξεκινούσε η μέρα, μετά εργασία και κουβέντα και εργασία και εργασία και κουβέντα πάλι και ενώ δουλεύαμε απέναντι κοιτάζοντας η μία την άλλη κουβεντιάζαμε και κάναμε όνειρα και λύναμε ανούσια προβλήματα και γελάγαμε. Γελάγαμε πολύ! Τις περισσότερες μέρες είχαμε γδαρμένο λαιμό από το «βηχαλάκι του πολύ γέλιου.»

Μέχρι να έρθει η ώρα να σχολάσουμε, να πάρουμε το ίδιο λεωφορείο, μετά οι 2 ή οι 4 καφεδάκι ή ποτάκι στο Γκάζι (τη χτίσαμε τότε τη γειτονιά) ή καμιά ταινία στο σπίτι με τελευταίας τεχνολογίας ηχοσυστήματα(προ κρίσης) να κατεβάζουμε τις πιο κακογραμμένες πειρατικές ταινίες, τα μεσάνυχτα σουβλάκι από τον Κάνδαυλο. Και τόσα άλλα και γέλια γέλια πολλά. Μερικές φορές νομίζω πως ο άνθρωπος έρχεται στη γη με περιορισμένο αριθμό γέλιων και εμείς τα εξαντλήσαμε όλα τότε και δεν έμεινε τίποτα πια.

Ξέραμε τότε πως περνάγαμε καλά αλλά δεν είχαμε καταλάβει πως εκείνα ήταν τα καλύτερά μας χρόνια. Και ότι οι κλισέ ατάκες τύπου: «Χαρείτε τα νιάτα σας»  δεν είναι απλά κλισέ αλλά και αληθινές. Γιατί θα με ρωτούσε κάποιος, σε πήραν τα χρόνια; Όχι δεν πιστεύω ότι με πήραν, αλλά έχασα κάτι που δε θα επιστέψει ποτέ, ακόμα και εάν ξαναέκανα τα ίδια πράγματα τώρα. Την ξεγνοιασιά μου.

Δεν ξέρω τι μου επιφυλάσσει το μέλλον και ζηλεύω όλες εκείνες που περνούν ξέγνοιαστα τα «νιάτα» τους, αλλά και εκείνες σε ανάλογη φάση με εμένα που παρουσιάζουν ότι η ζωή τους είναι το ίδιο ξέγνοιαστη με τις πρώτες (και ελπίζω να είναι).

Όμως εγώ κάθε μέρα θα συνεχίζω να αναπολώ εκείνο το «βηχαλάκι του γέλιου».

Eva


Κουνου-Πακιστάν…

Εικόνα

 Πολλές φορές πέφτει στην αντίληψή μου κάποιος χαρακτηρισμός ή κάποιο άρθρο ή κάποια δογματική άποψη που αναφέρεται στους μετανάστες, στο κράτος που υποθάλπει την κατάσταση και δεν ενεργεί καταλλήλως κτλ κτλ.

Ξεκαθαρίζω ότι προτιμούσα την χώρα μου όπως ήταν 35 χρόνια πριν με τον γνωστό παρατσούκλι «ψαροκώσταινα» της Ευρώπης ακόμη και αν τότε δεν καταλάβαινα το υπονοούμενο! Προτιμούσα που ακόμη και η Αθήνα με τα σημερινά δεδομένα ήταν χωριό!

Δεν συναντούσες αλλοδαπούς ήταν σπάνιο και τώρα έτσι όπως μου έρχονται αναμνήσεις θυμάμαι οταν ανέφεραν κάποιο γεγονός τελείωναν την πρόταση με το «θα δεις και δω Σικάγο θα γίνουμε»!!! πόσο εντυπωσιακά ακαταλαβίστικα ακούγονταν τότε σε ένα παιδί.

Και όμως ήρθε η στιγμή που το παιδί αυτό μεγάλωσε και ζει σε μια πόλη σαν το Σικάγο!!!

Σε μια χώρα πολυπληθισμιακή και πολυεθνική. Μια βόλτα στο κέντρο που αγαπώ ιδιαιτέρως αρκεί για να καταλάβεις το μέγεθος.

Δεν μπορώ να παραβλέψω το γεγονός ότι το παιδί μου στις κούνιες παίζει με παιδάκια διαφόρων εθνικοτήτων και είναι κάτι που δεν μπορώ κατά συνείδηση και δεν θέλω να απαγορεύσω, εκεί είναι που η διαδικασία επεξεργασίας συνθηκών ξεκινά τα συν και τα πλην.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που έχουν μετοίκηση στην χώρα μου για κάποιο λόγο είχαν κάπου ένα σπίτι, μια οικογένεια, που μπορεί να τους περιμένει που θα αγωνιά για την τύχη τους που θα θλίβεται για την απουσία τους.

Και ΝΑΙ πολλές φορές ακούμε για κάποιο γεγονός που θέλει έναν από αυτούς κακοποιό στοιχείο αλλά θα προκύψει και κάποιο άλλο που θα είναι συμπατριώτης μου το κακοποιό στοιχείο.

Και ΝΑΙ μπορεί να έχουν μια χ-ψ συμπεριφορά αλλά ίσως πράττουν ότι εισπράττουν.

Και ΝΑΙ δεν συμφωνώ με το τζαμί στο κέντρο της πόλης αλλά σκέπτομαι ότι και εμείς οι Έλληνες χτίσαμε Εκκλησίες σε άλλες χώρες.

Με ενοχλεί που δεν μπορώ να εκμεταλλευτώ την περιουσία μου και που έχουν εκμηδενίσει την αξία της, που δεν μπορώ να την αξιοποιήσω και γω η ίδια.

Και ΝΑΙ με ενοχλεί που έχω γίνει μετανάστης στην ίδια μου την χώρα.

Και ΝΑΙ με ενοχλεί το θράσος πολλών αλλοδαπών στα φανάρια όσο και η αναισθησία πολλών ομοεθνών μου στα μαγαζιά.

Όπου και αν βρεθείς βλέπεις Πακιστανούς στα βενζινάδικα στις λαϊκές ακόμη και σε σούπερ μάρκετ Κινέζοι με μαγαζιά Αλβανοί με σπίτια. Ποιος όμως τους καλοδέχτηκε και τους προτίμησε σαν εργατικά χέρια προκειμένου να εκμεταλλευτεί τα μειωμένα μεροκάματά τους? Αυτοί οι ίδιοι που τους βρίζουν και δεν τους θέλουν εδώ!

Αν είχα την δυνατότητα θα επέστρεφα την Ελλάδα πολλά χρόνια πίσω τότε που  ήταν ψαροκώσταινα τότε που στο Μεταξουργείο στην οδό Μαραθώνος ηταν μόνο καμιά δεκαριά αυτοκίνητα και στη πολυκατοικία ήταν όλοι νοικοκυραίοι! Τότε που δεν φοβόσουν να πας μέχρι το περίπτερο!

Θεωρώ τον εαυτό μου ρατσίστρια κατ’ έπιλογήν.

Με ενοχλεί εξίσου το γεγονός ότι ημεδαποί υποβαθμίζουν την χώρα μου και θεωρούν την μετανάστευσή τους υπέρτατο γεγονός όσο και η άποψη των αλλοδαπών ότι εδώ που ήρθαν δεν βρήκαν την γη της επαγγελίας που περίμεναν και που στην πραγματικότητα εμείς μπορεί να βρισκόμαστε σε δυσκολότερη θέση.

Με ενοχλεί εξίσου το να προσπαθώ να να αλλάξω τη νοοτροπία του Ισλαμικού κράτους όσο και το γεγονός οτι προσπαθούν να αλλάξουν την δική μου νοοτροπία.

Με ενοχλεί το γεγονός της εκδίωξης των αλλοδαπών όσο με ενοχλεί και ο δικός μας διωγμός.

Με ενοχλεί που μέσα σε όλα αυτά που μας χειραγωγούν έχουμε ξεχάσει ότι είμαστε όλοι άνθρωποι.

Με ενοχλεί όμως περισσότερο που έχουν εκμηδενίσει την δική μου ύπαρξη και αξία.

Boo

Ο τίτλος είναι εμπνευσμένος από το πρώτο μας καλοκαιρινό βιβλίο που διαβάζουμε του Ευγένιου Τριβιζά «Η Μυρτω και το κουνουπάκι»


Σύννεφα

0514ec320087ee6e6c7543aa9acd3e67

 

Σύννεφα

αυτα τα ονειροπαρμένα

που τα κοιτω να τρέχουν και νιωθω πως ζω

που τα κοιτω στον ουρανό και νιωθω πόσο μικροί είμαστε

που τα κοιτω και χάνομαι

που τα κοιτώ και ταξιδεύω

που τα κοιτω και βαθιανασάινω

που τα κοιτώ λευκα και γκρί και χρωματιστά

που τα κοιτω και ήρεμα και μανιασμένα

που τα κοιτω να αγκαλιάζουν το βουνό αλλωτε να το σκεπάζουν

και άλλωτε να το προσπερνουν χαϊδεύοντας το

η ανάποδη μου θάλασσα

με τα κύμματα τα αφρισμένα

Σύννεφα αυτα τα λατρεμένα μου.

 

Boo


Μικροί -Μεγάλοι ΜικροΜέγαλοι

Εικόνα

Από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου παρατηρούσα πολύ τους ανθρώπους και η αλήθεια είναι ότι από το σπίτι μας είχαν περάσει πολλοί. Λίγο το μεγάλο σόι εκατέρωθεν λίγο η επιμονή του πατέρα μου να φιλοξενεί όποιον τύχαινε να είναι μαζί του την ώρα του φαγητού, ώ ναι κάθε μέρα στις 3 το μεσημέρι καθόμασταν όλοι μαζί και τρώγαμε όχι πάντοτε ευχάριστα άλλοτε με τις εντάσεις μας μιας και το μεσογειακό ταμπεραμέντο ξεχείλιζε και άλλοτε με τις πλάκες μας και τα καλοκαιρινά μπουγέλα που κατέληγαν από τα ποτηριά του νερού τα δυο τελευταία γεγονότα πάντα άκρως οικογενειακώς!

Μιλάω σε χρόνο παρελθοντικό γιατί τώρα έχω το δικό μου σπίτι την δική μου οικογένεια και για κανέναν άλλο λόγο.

Λοιπόν καθόμουν πάντα και παρακολουθούσα τις συζητήσεις, τις κινήσεις και ότι έκρινα αστείο φυσικά μετά το αναπαριστούσα.

Μεγαλώνοντας αυτή η συνήθεια δεν σταμάτησε παρατηρούσα τον κόσμο παντού και οχι μόνο, τα αναμμένα φώτα μέσα στα σπίτια, τα φώτα της πόλης από ψηλά τους ανθρώπους παντού και όλους συνδυασμένα με μια μελαγχολία με ένα δέος γι αυτό το άγνωστο.

Αναρωτιόμουν και ακόμη δηλαδή τι να συμβαίνει μέσα στα σπίτια όχι από κουτσομπολιό αλλά με δέος γι αυτό το άγνωστο γι αυτό που βιώνεις εσύ εγώ και δεν ξέρεις ότι θα συμβεί.

Αυτό που ξεκινάς μικρό ανθρωπάκι και στη πορεία σου συναντάς και γράφεις την δική σου ιστορία αντιμετωπίζεις τους δικούς σου φόβους τις δικές σου προκλήσεις-προσκλήσεις, που κάνεις πράγματα και ντρέπεσαι αργότερα για μια λάθος συμπεριφορά για μια λάθος αντίδραση για μια λάθος εικόνα που άφησες σε κάποιους που πέρασαν από την ζωή σου.

Άλλο κεφάλαιο αυτό οι άνθρωποι οι κολλητοί οι παρέες τα σόγια που χάνονται στην πορεία και μετά δεν ξαναδένονται ποτέ!

Οι σχέσεις προδιαγεγραμμένες Α Β Γ λίγο πολύ όλες καταλήγουν στα ίδια.

Να επανέλθω γιατί παρέκκλινα!

Πάντα λοιπόν αναρωτιόμουν πως να νιώθουν αυτοί οι μεγάλοι, αναρωτιόμουν γιατί δεν παίζουν γιατί είναι μονίμως αγχωμένοι πως τα βάζουν όλα σε σειρά τι πρέπει να κάνουν και πως.

Πως τα ξέρουν όλα αυτά.

Έβλεπα και ακόμη βλέπω ηλικιωμένους και αναρωτιέμαι και συλλογίζομαι πως ήταν και αυτοί παιδιά πως και αυτούς τους μάλωσε η μάνα τους και αυτοί έπαιζαν ξέγνοιαστοι και τώρα πια πως να νιώθουν τι να σκέφτονται τι να περιμένουν?

Έχουν βαρεθεί τα βλέπουν όλα μάταια αδιάφορα βαρετά?

Βλέπω και τα παιδιά στα 17 τους και στα 20 και στα 25 και θυμάμαι πως ένιωθα και γω.

Αυτό το πετάρισμα στο στομάχι την αγωνία να δω αυτόν που μου άρεσε, την αλλόκοτη συμπεριφορά όταν τελικά τον έβλεπα

Την αγωνία για τις κρυφές μετακινήσεις με τα μηχανάκια που ήταν άκρως απαγορευτικές!

Αυτή την κάψα της εφηβείας τις αγωνίες καταλαβαίνω και ξέρω πως νιώθουν αυτή την μετάβαση από παιδί σε έφηβο και μετά σε ενήλικο.

Και φτάνω εδώ στο τώρα που αναρωτιέμαι πως να νιώθουν οι συνομήλικοι μου αυτοί οι ίδιοι που ήμασταν μαζί παιδιά και παίζαμε και ήμασταν ξέγνοιαστοι και χορεύαμε στα πάρτι και πηγαίναμε βόλτα με τα μηχανάκια και νιώθαμε αυτή την αίσθηση της ελευθερίας.

Τους βλέπω όλους λίγο πολύ γκριζαρισμένους λίγο πολύ σπασμένους λίγο πολύ προβληματισμένους…

Και καταλαβαίνω πως δεν μεγαλώνουμε ΠΟΤΕ απλά αλλάζουν τα παιχνίδια μας αλλά κατά βάθος θέλουμε όλοι τα ίδια παλιά μας ξέγνοιαστα παιχνίδια.

Παιδιά εγκλωβισμένα σε ένα σώμα που δεν μας αντιπροσωπεύει που μεγαλώνει δυσανάλογα με την ψυχή μας.

Μικρά παιδιά εγκλωβισμένα σε σώματα Μεγάλα.

Boo