Τα καλύτερά μου χρόνια στη λεκάνη

H_lekani

Όσο μεγαλώνω όλο και περισσότερο συνειδητοποιώ πως τα καλύτερά μου χρόνια πέρασαν. Και δεν το ήξερα τότε, δεν το καταλάβαινα. Δεν τα αξιοποιούσα στο έπακρο, είναι άδικο. Δεν υπάρχει κανείς να στα υπογραμμίσει στα sos, για να μπορέσεις να τα ρουφήξεις ή να τα παρατείνεις όσο περισσότερο μπορείς. Δε με καταλαβαίνω γιατί βιαζόμουν να «αλλάξω πίστα»…

Αναρωτιέμαι καμιά φορά να φταίω μόνο εγώ ή και η κοινωνία μας. Αναρωτιέμαι αν από την ώρα που γεννιόμασταν δεν μας υποδείκνυε κανείς τι και πότε πρέπει να το κάνουμε, είναι σίγουρο ότι θα υπήρχε μόνο αναρχία ή θα ήμασταν απλά ελεύθεροι; Από την ώρα που παίρνουμε την πρώτη ανάσα μας σε τούτο τον κόσμο αρχίζουν οι υποχρεώσεις. Να μιλήσει γρήγορα το μωρό,να περπατήσει γρήγορα το μωρό, πρώτος στο σχολείο, στα αγγλικά, σχολές, εύρεση καλής δουλειάς, οικογένεια, παιδί κι άλλο παιδί, να είναι πρώτα τα παιδιά σου στο σχολείο, στις σχολές, να καλοπαντρευτούν και ο φαύλος κύκλος δε σταματάει ποτέ! Γιατί;;; Γιατί όλα αυτά; Γιατί βιαζόμαστε και δε χαιρόμαστε τίποτα, γιατί δε το συνειδητοποίησα τα τελευταία χρόνια και όχι νωρίτερα. Είναι νωρίς ή αργά;

Τα δικά μου καλύτερά μου χρόνια ήταν όταν καθημερινά καθάριζα αυτή τη λεκάνη. Για έξι χρόνια κάθε πρωί καθάριζα ή εγώ ή η Βοο αυτή τη λεκάνη. Όποια πήγαινε πρώτη στο γραφείο καθάριζε με χλωρίνες αυτή τη λεκάνη και αν προλάβαινε έφτιαχνε καφέ και για τις δύο. Και πότε δε προσπάθησε η μία να λουφάρει για να την κάνει η άλλη. Έχετε ή είχατε πολλούς συναδέλφους που δε θα κοίταζε να σας φορτώσει τέτοια αγγαρεία; Να την κάνει μόνος και να σας φτιάχνει και καφέ μετά;

Κι όμως τότε ήταν τα καλύτερά μας χρόνια. Έτσι ξεκινούσε η μέρα, μετά εργασία και κουβέντα και εργασία και εργασία και κουβέντα πάλι και ενώ δουλεύαμε απέναντι κοιτάζοντας η μία την άλλη κουβεντιάζαμε και κάναμε όνειρα και λύναμε ανούσια προβλήματα και γελάγαμε. Γελάγαμε πολύ! Τις περισσότερες μέρες είχαμε γδαρμένο λαιμό από το «βηχαλάκι του πολύ γέλιου.»

Μέχρι να έρθει η ώρα να σχολάσουμε, να πάρουμε το ίδιο λεωφορείο, μετά οι 2 ή οι 4 καφεδάκι ή ποτάκι στο Γκάζι (τη χτίσαμε τότε τη γειτονιά) ή καμιά ταινία στο σπίτι με τελευταίας τεχνολογίας ηχοσυστήματα(προ κρίσης) να κατεβάζουμε τις πιο κακογραμμένες πειρατικές ταινίες, τα μεσάνυχτα σουβλάκι από τον Κάνδαυλο. Και τόσα άλλα και γέλια γέλια πολλά. Μερικές φορές νομίζω πως ο άνθρωπος έρχεται στη γη με περιορισμένο αριθμό γέλιων και εμείς τα εξαντλήσαμε όλα τότε και δεν έμεινε τίποτα πια.

Ξέραμε τότε πως περνάγαμε καλά αλλά δεν είχαμε καταλάβει πως εκείνα ήταν τα καλύτερά μας χρόνια. Και ότι οι κλισέ ατάκες τύπου: «Χαρείτε τα νιάτα σας»  δεν είναι απλά κλισέ αλλά και αληθινές. Γιατί θα με ρωτούσε κάποιος, σε πήραν τα χρόνια; Όχι δεν πιστεύω ότι με πήραν, αλλά έχασα κάτι που δε θα επιστέψει ποτέ, ακόμα και εάν ξαναέκανα τα ίδια πράγματα τώρα. Την ξεγνοιασιά μου.

Δεν ξέρω τι μου επιφυλάσσει το μέλλον και ζηλεύω όλες εκείνες που περνούν ξέγνοιαστα τα «νιάτα» τους, αλλά και εκείνες σε ανάλογη φάση με εμένα που παρουσιάζουν ότι η ζωή τους είναι το ίδιο ξέγνοιαστη με τις πρώτες (και ελπίζω να είναι).

Όμως εγώ κάθε μέρα θα συνεχίζω να αναπολώ εκείνο το «βηχαλάκι του γέλιου».

Eva


Μικροί -Μεγάλοι ΜικροΜέγαλοι

Εικόνα

Από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου παρατηρούσα πολύ τους ανθρώπους και η αλήθεια είναι ότι από το σπίτι μας είχαν περάσει πολλοί. Λίγο το μεγάλο σόι εκατέρωθεν λίγο η επιμονή του πατέρα μου να φιλοξενεί όποιον τύχαινε να είναι μαζί του την ώρα του φαγητού, ώ ναι κάθε μέρα στις 3 το μεσημέρι καθόμασταν όλοι μαζί και τρώγαμε όχι πάντοτε ευχάριστα άλλοτε με τις εντάσεις μας μιας και το μεσογειακό ταμπεραμέντο ξεχείλιζε και άλλοτε με τις πλάκες μας και τα καλοκαιρινά μπουγέλα που κατέληγαν από τα ποτηριά του νερού τα δυο τελευταία γεγονότα πάντα άκρως οικογενειακώς!

Μιλάω σε χρόνο παρελθοντικό γιατί τώρα έχω το δικό μου σπίτι την δική μου οικογένεια και για κανέναν άλλο λόγο.

Λοιπόν καθόμουν πάντα και παρακολουθούσα τις συζητήσεις, τις κινήσεις και ότι έκρινα αστείο φυσικά μετά το αναπαριστούσα.

Μεγαλώνοντας αυτή η συνήθεια δεν σταμάτησε παρατηρούσα τον κόσμο παντού και οχι μόνο, τα αναμμένα φώτα μέσα στα σπίτια, τα φώτα της πόλης από ψηλά τους ανθρώπους παντού και όλους συνδυασμένα με μια μελαγχολία με ένα δέος γι αυτό το άγνωστο.

Αναρωτιόμουν και ακόμη δηλαδή τι να συμβαίνει μέσα στα σπίτια όχι από κουτσομπολιό αλλά με δέος γι αυτό το άγνωστο γι αυτό που βιώνεις εσύ εγώ και δεν ξέρεις ότι θα συμβεί.

Αυτό που ξεκινάς μικρό ανθρωπάκι και στη πορεία σου συναντάς και γράφεις την δική σου ιστορία αντιμετωπίζεις τους δικούς σου φόβους τις δικές σου προκλήσεις-προσκλήσεις, που κάνεις πράγματα και ντρέπεσαι αργότερα για μια λάθος συμπεριφορά για μια λάθος αντίδραση για μια λάθος εικόνα που άφησες σε κάποιους που πέρασαν από την ζωή σου.

Άλλο κεφάλαιο αυτό οι άνθρωποι οι κολλητοί οι παρέες τα σόγια που χάνονται στην πορεία και μετά δεν ξαναδένονται ποτέ!

Οι σχέσεις προδιαγεγραμμένες Α Β Γ λίγο πολύ όλες καταλήγουν στα ίδια.

Να επανέλθω γιατί παρέκκλινα!

Πάντα λοιπόν αναρωτιόμουν πως να νιώθουν αυτοί οι μεγάλοι, αναρωτιόμουν γιατί δεν παίζουν γιατί είναι μονίμως αγχωμένοι πως τα βάζουν όλα σε σειρά τι πρέπει να κάνουν και πως.

Πως τα ξέρουν όλα αυτά.

Έβλεπα και ακόμη βλέπω ηλικιωμένους και αναρωτιέμαι και συλλογίζομαι πως ήταν και αυτοί παιδιά πως και αυτούς τους μάλωσε η μάνα τους και αυτοί έπαιζαν ξέγνοιαστοι και τώρα πια πως να νιώθουν τι να σκέφτονται τι να περιμένουν?

Έχουν βαρεθεί τα βλέπουν όλα μάταια αδιάφορα βαρετά?

Βλέπω και τα παιδιά στα 17 τους και στα 20 και στα 25 και θυμάμαι πως ένιωθα και γω.

Αυτό το πετάρισμα στο στομάχι την αγωνία να δω αυτόν που μου άρεσε, την αλλόκοτη συμπεριφορά όταν τελικά τον έβλεπα

Την αγωνία για τις κρυφές μετακινήσεις με τα μηχανάκια που ήταν άκρως απαγορευτικές!

Αυτή την κάψα της εφηβείας τις αγωνίες καταλαβαίνω και ξέρω πως νιώθουν αυτή την μετάβαση από παιδί σε έφηβο και μετά σε ενήλικο.

Και φτάνω εδώ στο τώρα που αναρωτιέμαι πως να νιώθουν οι συνομήλικοι μου αυτοί οι ίδιοι που ήμασταν μαζί παιδιά και παίζαμε και ήμασταν ξέγνοιαστοι και χορεύαμε στα πάρτι και πηγαίναμε βόλτα με τα μηχανάκια και νιώθαμε αυτή την αίσθηση της ελευθερίας.

Τους βλέπω όλους λίγο πολύ γκριζαρισμένους λίγο πολύ σπασμένους λίγο πολύ προβληματισμένους…

Και καταλαβαίνω πως δεν μεγαλώνουμε ΠΟΤΕ απλά αλλάζουν τα παιχνίδια μας αλλά κατά βάθος θέλουμε όλοι τα ίδια παλιά μας ξέγνοιαστα παιχνίδια.

Παιδιά εγκλωβισμένα σε ένα σώμα που δεν μας αντιπροσωπεύει που μεγαλώνει δυσανάλογα με την ψυχή μας.

Μικρά παιδιά εγκλωβισμένα σε σώματα Μεγάλα.

Boo

 


Ξεσκόνισμα, το μάταιο

skonh

Οι δουλειές το σπιτιού. Μεγάλο θέμα. Δε γνωρίζω ούτε μία γυναίκα που να ανυπομονεί να τις κάνει. Είναι αναγκαίο και καθημερινό κακό. Όσες φορές και να τις τελειώσεις, την επόμενη πρέπει να ξαναρχίσεις και να κάνεις τα ίδια. Δωρεάν και εθελοντικά. Το μόνο θετικό, είναι η «μία ώρα» που θα χαρείς το καθαρό και συγυρισμένο σπίτι σου, μέχρι να ξαναπέσει  η «μπόμπα».

Μεγαλώνοντας, έχω βρεθεί και εγώ σε αυτές τις γελοίες συζητήσεις που κορόιδευα μικρή τη μάνα μου, δηλαδή ποια μου αρέσει και ποια όχι. Για λίγο όμως, μόλις το συνειδητοποιώ αλλάζω θέμα. Όταν δεν το συζητάω όμως και το σκέφτομαι μόνη μου διαπιστώνω ότι η μόνη δουλειά που δε μπορώ με τίποτα να κάνω είναι το ξεσκόνισμα. ΤΟ ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ. Όποτε μπορώ παρακαλώ τον άνδρα μου να βοηθήσει ή με βαριά καρδιά κάνω όσα βλέπει η πεθερά. Χρόνια τώρα. Προσπαθώ να έχω ελάχιστα πράγματα για να μη χρειάζεται πολλά να σηκώνουμε στο ξεσκόνισμα. Τα κάνα-δυο βάζα που σηκώνω σπάνια, μου φαίνονται βαριά σα μενίρ.

Γιατί όμως; Ξέρω χρόνια ότι σιχαίνομαι το ξεσκόνισμα. Τώρα τελευταία όμως με βασανίζει το γιατί ειδικά το ξεσκόνισμα. Και πριν από λίγο καιρό με χτύπησε. Το ξεσκόνισμα είναι μάταιο και άδικο.

Πλύσιμο των πιάτων: Μέσα στα διάφορα σκεύη, έφαγα το φαγητό μου, ήπια το νερό μου. Τα γεύτηκα, τα χάρηκα. Πλύσιμο-άπλωμα-σιδέρωμα ρούχων: Τα φόρεσα, τα μύρισα καθαρά, έζησα μέσα σε αυτά, έφτιαξα αναμνήσεις, έχουν την εικόνα μου οι γύρω μου μέσα τους. Συγύρισμα δωματίων: Στα κρεβάτια μας κοιμηθήκαμε, ονειρευτήκαμε. Τα παιχνίδια του γιου μου έπαιξε, γέλασε. Και τόσα άλλα.

Το ξεσκόνισμα; Τι ακριβώς μου πρόσφερε αυτή η σκόνη που καλύπτει να πάντα; Όλοι αυτοί οι κόκκοι που αιωρούνται στον αέρα και μετά πέφτουν σε όλες τις επιφάνειες του σπιτιού μου; Είναι πάντα εκεί. Ένας πόλεμος μαζί της είναι σίγουρα χαμένος.

Η σκόνη είναι σαν το χρόνο. Ό,τι και να κάνεις έρχεται, κάθεται καθημερινά για να σου θυμίζει ότι άλλη μια μέρα πέρασε και έκατσε πάνω σου. Σε βάρυνε. Δεν πρέπει να επαναπαύεσαι, πρέπει συνέχεια να είσαι σε κίνηση, να φροντίζεις τον εαυτό σου και τους γύρω σου γιατί δε θα σου χαριστεί. Αν την αφήσεις, θα κάτσει πάνω στα πάντα και θα τα θολώσει, θα τα μολύνει, θα τα ασχημήνει. Θα τα κάνει να μοιάζουν παλιά και γερασμένα.

Γι’ αυτό πρέπει να είσαι κάθε μέρα σε εγρήγορση. Να μην αφήσεις να σου θυμίζει πως ο χρόνος περνά. Εκείνη ήταν και θα είναι για πάντα εδώ. Εσύ είσαι απλά ένα έπιπλο στο διάβα της. Ένα από τα χιλιάδες που ξαπόστασε. Θέλει και σένα να σε κατακτήσει και όσο το δυνατό πιο γρήγορα να σε αντικαταστήσει.

Όχι δε θα σου κάνω το χατίρι, σκόνη. Θα κάνω πως δεν υπάρχεις. Δε σε βλέπω. Και με κάθε ευκαιρία θα βάζω κάποιον άλλο να σε πετάει. Κάποιον που δεν έχει καταλάβει το παιχνίδι σου και δεν ξέρει, δεν τον νοιάζει. Όσο κι αν ξέρουμε και οι δυο πως στο τέλος θα με νικήσεις μία φορά, όλες οι υπόλοιπες καθημερινές νίκες θα είναι δικές μου.

Γιατί, σκόνη, δεν είσαι σαν το χρόνο. Είσαι ο χρόνος.

Eva