Ζήτω το Έθνος!

bookaieva

Παραμονή της 25ης Μαρτίου 2015 Εθνική εορτή. Τώρα πια η μικρή για δεύτερη φορά θα βιώσει κάπως διαφορετικά την Εθνική εορτή, αφού μέρες πριν προετοιμάζονται στο νήπιο μαθαίνουν τραγούδια και κάνουν διάφορες σχετικές δραστηριότητες. Μια πρώτη μικρή επαφή μέσα από τα μικρά σχολικά θρανία για μια μεγάλη ιστορία που μας κληροδοτήθηκε. Και αυτή την φορά όπως και την 28η Οκτωβρίου έχουν προετοιμαστεί τα παιδάκια να μας παρουσιάσουν, τα ποιήματά τους και κάποια τραγούδια κλείνοντας με τον Εθνικό μας ύμνο.

Όπως σε όλα τα σχολεία έτσι και στο δικό μας υπάρχουν παιδάκια που οι γονείς τους «κατάγονται» από άλλες χώρες και αυτομάτως άσχετα αν τα παιδιά γεννήθηκαν και μεγαλώνουν εδώ μπαίνουν σε μια κατηγορία «αλλοδαπών». Δεν μου αρέσει καμία από τις χαρακτηριστικές λέξεις που χρησιμοποίησα γιατί πάνω απ’όλα και πέρα από ταμπέλες θεωρώ ότι όλοι είμαστε άνθρωποι που έχουν ίδιες ανάγκες, όνειρα, προσδοκίες και επιθυμίες και κάποτε ήμασταν όλοι παιδιά με ελπίδα για ένα όμορφο μέλλον.

Παρατηρώντας αυτές τις μικρές ψυχούλες να απαγγέλλουν με καμάρι τα τετράστιχα τους να τραγουδούν με όλη τους την δύναμη τα τραγούδια που αναφέρονται σε Ήρωες του ΄21 να κρατάνε ψηλά την σημαία της πατρίδας «ΜΟΥ» αναρωτιέμαι σε τι διαφέρουν από το δικό μου παιδί? «Κατάγονται» από άλλη χώρα αλλά γεννήθηκαν στον δικό μου τόπο, «κατάγονται» από άλλη χώρα άλλα μιλάνε την δική μου γλώσσα, «κατάγονται» από άλλη χώρα άλλα να έχουν γεννηθεί και μεγαλώνουν με την δική μου ιστορία, διαμορφώνονται με τα ιδανικά της πατρίδας μου.

Όση ώρα κράτησε η γιορτή παρατηρούσα τα παιδάκια και αναρωτιόμουν : Δεν είναι μεγάλη αδικία να «κατάγονται» από άλλη χώρα αλλά να μην χρησιμοποιούν την «μητρική» τους γλώσσα? Δεν είναι αδικία να «κατάγονται» από άλλη χώρα αλλά να συμμετέχουν στα δικά μας κοινά? Δεν είναι αδικία να ενστερνίζονται τη δική μας ιστορία τα δικά μας ήθη και έθιμα την δική μας παράδοση αλλά να μην ανήκουν πουθενά? Και όχι δεν το παίζω αλτρουίστρια! Είμαι ρατσίστρια σε κάθε έναν που δεν σέβεται την ατομικότητα τις ανάγκες και τις επιθυμίες, σε κάθε έναν που καταπατά τα ανθρώπινα δικαιώματά μας. Είμαι ρατσίστρια απέναντι σε κάθε έναν που ξεχωρίζει τους ανθρώπους από το χρώμα και την προφορά είμαι ρατσίστρια απέναντι σε κάθε αδικία.

Δεν μπορώ όμως να ξεχωρίσω τα παιδιά, δεν καθοδήγησα ποτέ (και δεν θα το κάνω) το παιδί μου, να επιλέξει τις φιλίες τις σύμφωνα με την χώρα προέλευσης η το χρώμα του δέρματος. Μαθαίνω όμως το παιδί μου να επιλέγει αυτούς που την σέβονται και τη νοιάζονται που δεν την εκμεταλλεύονται σε αυτό ναι θα την μάθω να είναι ρατσίστρια.

Ζήτω λοιπόν το Έθνος και Χρόνια πολλά.

Boo

Advertisements

Happy Birthday

sisters

Έχω καιρό να εκφραστώ γράφοντας, πολλές φορές συζητάμε ότι μας προβληματίζει το αναλύουμε όσο προλαβαίνουμε στο τηλέφωνο καθημερινά και κλείνουμε με την φράση «θα τα πούμε φιλάκια».

Χρόνια τώρα μοιραζόμαστε την καθημερινότητά μας τα μισά από αυτά μαζί καθημερινά μαζί στην διαδρομή, στην δουλειά με τρέλες βόλτες ξεγνοιασιά αστεία προβλήματα που φάνταζαν πελώρια με ώρες συζήτησης και ανάλυσης. Γέλιο Γέλιο Γέλιο και κλάμα χαχαχα.

bff

Σημαντικές στιγμές μαζί γάμοι γέννες βαπτίσεις, όλα τα ορόσημα στην ζωή μας μαζί.

Τα υπόλοιπα τηλεφωνικά, με άγχος αγωνία και προβληματισμούς που πολλές φορές δεν έχουν απαντήσεις, συναντήσεις σπάνιες μιας και πλέον δεν εξαρτάται αποκλειστικά από εμάς και είναι άλλες οι προτεραιότητες αλλά ΟΧΙ εμείς.

Όλα αυτά τα μικρά και μεγάλα που μοιραζόμαστε όλα αυτά μικρά και μεγάλα, αλλά που λέμε και άλλα που δεν χρειάζεται να ειπωθούν αλλά τα μοιραζόμαστε σιωπηλά.

Για όλα αυτά και πολλά πολλά ακόμη που μοιραστήκαμε και που θα μοιραστούμε θέλω να σου ξαναπώ ότι σε αγαπώ και ένα μεγάλο ευχαριστώ που ήρθες και έμεινες.

old

Χρόνια μας πολλά. ❤ ❤ ❤

Boo


Τσα…!

summer-xmas

Να ΄μαστε και εμείς. Για τους περισσότερους οι διακοπές του καλοκαιριού κρατάνε 3 μήνες, για εμάς κράτησαν πολύ παραπάνω. Υπήρχουν πολλές σκέψεις, πολλά πράγματα που θα θέλαμε να μοιραστούμε, οι συζητήσεις μας κρατάνε ώρες, αλλά όταν έρχεται η ώρα να τα ντύσουμε σε λέξεις και προτάσεις στο γραπτό λόγο, όλα σβήνουν.

Και περνούσαν οι μέρες, οι μήνες και έτσι το τελευταίο μας ποστ από την καρδιά του καλοκαιριού, βρίσκει το επόμενό μας προ των πυλών των Χριστουγέννων. Αχ, να ΄ναι καλά αυτή η εποχή του χρόνου. Για ένα ανεξήγητο λόγο, μας γεμίζει χαρά και ελπίδα. Δε μπορώ να φανταστώ πόσο μουντά θα ήταν αν έλειπε.

Φέτος νομίζω πως η διάθεση είναι διαφορετική. Είμαστε μέσα στην καρδιά της οικονομικής κρίσης και έχουμε περάσει τις τελευταίες 4-5 χρονιές μίζερα και νιώθοντας ενοχές όποτε χαμογελούσαμε ή περνάγαμε καλά. Αλλά νομίζω πως φτάνει. Όσο κλάψαμε τη μακαρίτισσα τη χαμένα μας «χλιδή» την κλάψαμε. Φέτος θα περάσουμε καλά, χωρίς ενοχές, έστω και αν το μόνο που θα κάνουμε θα είναι να είμαστε με τις πυτζάμες στον καναπέ. Έχουμε αποφασίσει να είμαστε χαμογελαστοί και αγαπημένοι.

Λοιπόν…

Restart…


Κουνου-Πακιστάν…

Εικόνα

 Πολλές φορές πέφτει στην αντίληψή μου κάποιος χαρακτηρισμός ή κάποιο άρθρο ή κάποια δογματική άποψη που αναφέρεται στους μετανάστες, στο κράτος που υποθάλπει την κατάσταση και δεν ενεργεί καταλλήλως κτλ κτλ.

Ξεκαθαρίζω ότι προτιμούσα την χώρα μου όπως ήταν 35 χρόνια πριν με τον γνωστό παρατσούκλι «ψαροκώσταινα» της Ευρώπης ακόμη και αν τότε δεν καταλάβαινα το υπονοούμενο! Προτιμούσα που ακόμη και η Αθήνα με τα σημερινά δεδομένα ήταν χωριό!

Δεν συναντούσες αλλοδαπούς ήταν σπάνιο και τώρα έτσι όπως μου έρχονται αναμνήσεις θυμάμαι οταν ανέφεραν κάποιο γεγονός τελείωναν την πρόταση με το «θα δεις και δω Σικάγο θα γίνουμε»!!! πόσο εντυπωσιακά ακαταλαβίστικα ακούγονταν τότε σε ένα παιδί.

Και όμως ήρθε η στιγμή που το παιδί αυτό μεγάλωσε και ζει σε μια πόλη σαν το Σικάγο!!!

Σε μια χώρα πολυπληθισμιακή και πολυεθνική. Μια βόλτα στο κέντρο που αγαπώ ιδιαιτέρως αρκεί για να καταλάβεις το μέγεθος.

Δεν μπορώ να παραβλέψω το γεγονός ότι το παιδί μου στις κούνιες παίζει με παιδάκια διαφόρων εθνικοτήτων και είναι κάτι που δεν μπορώ κατά συνείδηση και δεν θέλω να απαγορεύσω, εκεί είναι που η διαδικασία επεξεργασίας συνθηκών ξεκινά τα συν και τα πλην.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που έχουν μετοίκηση στην χώρα μου για κάποιο λόγο είχαν κάπου ένα σπίτι, μια οικογένεια, που μπορεί να τους περιμένει που θα αγωνιά για την τύχη τους που θα θλίβεται για την απουσία τους.

Και ΝΑΙ πολλές φορές ακούμε για κάποιο γεγονός που θέλει έναν από αυτούς κακοποιό στοιχείο αλλά θα προκύψει και κάποιο άλλο που θα είναι συμπατριώτης μου το κακοποιό στοιχείο.

Και ΝΑΙ μπορεί να έχουν μια χ-ψ συμπεριφορά αλλά ίσως πράττουν ότι εισπράττουν.

Και ΝΑΙ δεν συμφωνώ με το τζαμί στο κέντρο της πόλης αλλά σκέπτομαι ότι και εμείς οι Έλληνες χτίσαμε Εκκλησίες σε άλλες χώρες.

Με ενοχλεί που δεν μπορώ να εκμεταλλευτώ την περιουσία μου και που έχουν εκμηδενίσει την αξία της, που δεν μπορώ να την αξιοποιήσω και γω η ίδια.

Και ΝΑΙ με ενοχλεί που έχω γίνει μετανάστης στην ίδια μου την χώρα.

Και ΝΑΙ με ενοχλεί το θράσος πολλών αλλοδαπών στα φανάρια όσο και η αναισθησία πολλών ομοεθνών μου στα μαγαζιά.

Όπου και αν βρεθείς βλέπεις Πακιστανούς στα βενζινάδικα στις λαϊκές ακόμη και σε σούπερ μάρκετ Κινέζοι με μαγαζιά Αλβανοί με σπίτια. Ποιος όμως τους καλοδέχτηκε και τους προτίμησε σαν εργατικά χέρια προκειμένου να εκμεταλλευτεί τα μειωμένα μεροκάματά τους? Αυτοί οι ίδιοι που τους βρίζουν και δεν τους θέλουν εδώ!

Αν είχα την δυνατότητα θα επέστρεφα την Ελλάδα πολλά χρόνια πίσω τότε που  ήταν ψαροκώσταινα τότε που στο Μεταξουργείο στην οδό Μαραθώνος ηταν μόνο καμιά δεκαριά αυτοκίνητα και στη πολυκατοικία ήταν όλοι νοικοκυραίοι! Τότε που δεν φοβόσουν να πας μέχρι το περίπτερο!

Θεωρώ τον εαυτό μου ρατσίστρια κατ’ έπιλογήν.

Με ενοχλεί εξίσου το γεγονός ότι ημεδαποί υποβαθμίζουν την χώρα μου και θεωρούν την μετανάστευσή τους υπέρτατο γεγονός όσο και η άποψη των αλλοδαπών ότι εδώ που ήρθαν δεν βρήκαν την γη της επαγγελίας που περίμεναν και που στην πραγματικότητα εμείς μπορεί να βρισκόμαστε σε δυσκολότερη θέση.

Με ενοχλεί εξίσου το να προσπαθώ να να αλλάξω τη νοοτροπία του Ισλαμικού κράτους όσο και το γεγονός οτι προσπαθούν να αλλάξουν την δική μου νοοτροπία.

Με ενοχλεί το γεγονός της εκδίωξης των αλλοδαπών όσο με ενοχλεί και ο δικός μας διωγμός.

Με ενοχλεί που μέσα σε όλα αυτά που μας χειραγωγούν έχουμε ξεχάσει ότι είμαστε όλοι άνθρωποι.

Με ενοχλεί όμως περισσότερο που έχουν εκμηδενίσει την δική μου ύπαρξη και αξία.

Boo

Ο τίτλος είναι εμπνευσμένος από το πρώτο μας καλοκαιρινό βιβλίο που διαβάζουμε του Ευγένιου Τριβιζά «Η Μυρτω και το κουνουπάκι»


Σύννεφα

0514ec320087ee6e6c7543aa9acd3e67

 

Σύννεφα

αυτα τα ονειροπαρμένα

που τα κοιτω να τρέχουν και νιωθω πως ζω

που τα κοιτω στον ουρανό και νιωθω πόσο μικροί είμαστε

που τα κοιτω και χάνομαι

που τα κοιτώ και ταξιδεύω

που τα κοιτω και βαθιανασάινω

που τα κοιτώ λευκα και γκρί και χρωματιστά

που τα κοιτω και ήρεμα και μανιασμένα

που τα κοιτω να αγκαλιάζουν το βουνό αλλωτε να το σκεπάζουν

και άλλωτε να το προσπερνουν χαϊδεύοντας το

η ανάποδη μου θάλασσα

με τα κύμματα τα αφρισμένα

Σύννεφα αυτα τα λατρεμένα μου.

 

Boo