PASSWORD LOG

12625865_10208396380089555_478377315_n

Τώρα που ακόμα ο χρόνος είναι φρέσκος και εμείς ορεξάτοι είναι και η ώρα να οργανωθούμε. Τι λέτε;

Φαίνεται πως οι περισσότερες ιστοσελίδες απαιτούν να δημιουργήσετε λογαριασμό. Μιας και ζούμε σε αυτήν την ψηφιακή εποχή, όλοι μας πρέπει να θυμόμαστε 10ψήφιους-20ψήφιους κωδικούς πρόσβασης; Mission Imposible.

Ένας τρόπος είναι να φτιάξουμε ένα ψηφιακό αρχείο. Αλλά γιατί να μη χρησιμοποιήσουμε και τους παλιούς παραδοσιακούς μας τρόπους, σε μια κομψότερη έκδοση; Ακόμα πιο χρήσιμο αν έχετε έφηβους, να μοιράζεστε τους κωδικούς ώστε να υπάρχει ένα άγρυπνο μάτι πάνω τους για το που πατούν στον κυβερνοχώρο.

Θα σας συμβούλευα ωστόσο να μην αφήνετε και κοινή θέα κωδικούς τραπεζών και γενικότερα ότι έχει σχέση με χρήματα. Οι «καιροί» που ζούμε είναι δύσκολοι και πονηροί.

Σας έχουμε φτιάξει 5 αρχεία καταγραφής κωδικών πρόσβασης. Τα 4 είναι πιο ιδιαίτερα και το τελευταίο πιο χρηστικό. Η διαδικασία είναι γνωστή. Αποθηκεύστε, τυπώστε και γράψτε.

Passwords 1

Passwords 2

Passwords 3Passwords 4Passwords 5

Eva

Advertisements

Τι είπατε, τι είπατε;

Καμιά 30αριά χρόνια πριν...

Καμιά 30αριά χρόνια πριν…

Όσες είμαστε μητέρες λίγο πολύ όλες έχουμε δεχθεί σχόλια από αγνώστους στο δρόμο που αφορούν τα μικρά μας. Άλλες απαντήσαμε, άλλες όχι, άλλες νευριάσαμε, άλλες γελάσαμε και άλλες απλά αδιαφορήσαμε. Υπάρχει μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων, μεγαλύτερες ηλικίας συνήθως, που το μόνο που θέλουν είναι να κάνουν υποδείξεις ή συμβουλές με βάση τα δικά τους δεδομένα.

Ευτυχώς είμαι από εκείνες που ποτέ δεν έδινα βάση σε αυτά που άκουγα και είτε αδιαφορούσα εντελώς σαν να μην άκουσα τίποτα ή προέτρεπα όποιον ασχολείτο μαζί μου με αυτό το σκοπό, να συνεχίζει το δρόμο του και να μην ασχολείται μαζί μας. Δεν υπήρχε καμία περίπτωση να δικαιολογήσω το παιδί μου ή εμένα, για το πως μεγαλώνει ή το μεγαλώνω σε άσχετους που δε μας γνωρίζουν.  Δεν μας ξέρουν, δεν τους ενδιαφέρει και να κοιτάνε τη δουλειά τους.

Το τελευταίο διάστημα και καθώς το παιδί μεγαλώνει και εγώ αποκτώ πιο γερά βήματα σα μητέρα, ανακάλυψα ένα πολύ διασκεδαστικό τρόπο να αντιμετωπίζω ενοχλητικούς αγνώστους που θέλουν να με φιλέψουν την υπόδειξή τους. Ο τρόπο αυτό ονομάζεται «τρελίτσα».  Πραγματικά, από δω και μπρος θα απαντάω ότι μου έρχεται στο κεφάλι πρώτο. Μου βγήκε αυθόρμητα μια δυο φορές και είχε πολύ καλά αποτελέσματα. Ούτε συνέχισαν τη συζήτηση και εγώ ένιωσα καλά δεν «το άφησα να πέσει κάτω». Να, κάποιες περιπτώσεις το τελευταίο καιρό και οι απαντήσεις που ΚΑΜΙΑ σχέση δεν έχουν με την πραγματικότητα. ΚΑΜΙΑ όμως.

65αρης συντηρητικός κύριος στην αποβάθρα του μετρό, περνάει από μπροστά μια, δυο, τρεις μας κοίταζε ξανά και ξανά από πάνω έως κάτω. Ώσπου τελικά κάνει την ερώτηση που είχε στο μυαλό του για τον 5χρονο γιο μου.

-Το γυμνάζετε;

Δεν απαντάω.

-Το γυμνάζετε;

Το παιδί εννοεί. Δεν απαντάω ξανά, αλλά επιμένει.

-Το γυνάζετε;

-Ναι, του λέω. Πάει χορό.

-Τι χορό; γουρλώνει μάτια.

-Λάτιν.

Κυρία της ίδιας ηλικίας στην ουρά στο σούπερ μάρκετ, κοιτάει το μικρό να στριφογυρίζει, να πηγαινοέρχεται και να τραγουδάει, ότι κάνει δηλαδή ένα παιδάκι στην ηλικία του. Ακούω από πίσω τσ τσ τσ και τσ τσ τσ. Τελικά ρωτάει:

-Πάντα έτσι ζωηρός είναι;

-Όχι μόνο σήμερα, της λέω.

-Γιατί;

-Γιατί ήπιε το πρωί τον καφέ μου.

(Φυσικά ΠΟΤΕ δε συνέβει, δεν έχει δοκιμάσει καν καφέ).

Ανυπομονώ λοιπόν, για την επόμενη φορά που κάποιος άγνωστος θα θέλει να με σχολιάσει και ανυπομονώ να δω τι άκυρο θα μου έρθει στο μυαλό να του πω. Η ζωή έχει σοβαρέψει επικίνδυνα και όλα τα παίρνουμε τοις μετρητοίς. Ας το ρίξουμε λίγο στην «τρελίτσα» μπας και βγάλουμε και τη σημερινή μέρα.

Eva


Διαβάσαμε το 2015 και σας προτείνουμε (;)…

Books 2015

Με τη Βοο, εκτός από αυτό το  blog, τις αναμνήσεις μας, τις λύπες και τις χαρές μας, κάτι ακόμα που μοιραζόμαστε είναι βιβλία. Εκεί κοντά στη μέση της άνοιξης αρχίζει η δίψα μας για διάβασμα που κορυφώνεται μέσα στο καλοκαίρι, ενώ τον υπόλοιπο χρόνο κυκλοφορούμε από καναπέ σε καναπέ με κάνα δυο μισοτελειωμένα. Τα παρακάτω που θα σας παρουσιάσουμε είναι αυτά που διαβάσαμε το 2015 και και σας προτείνουμε (;)… Θα σας πούμε απλά ποια μας άρεσαν και ποια όχι πολύ. Θα διαπιστώσετε πως τα περισσότερα κινούνται μεταξύ θρίλερ, μυστηρίου, αστυνομικό, αυτά μας «τραβάνε» με εξαιρέσεις…

01

Η εξαφάνιση

by Chevy Stevens
Την ηµέρα που την απήγαγαν, η Aνν Ο’ Σάλιβαν, µία τριανταδυάχρονη µεσίτρια ακινήτων, είχε τρεις στόχους. Να πουλήσει ένα σπίτι, να βγάλει από το µυαλό της τον πρόσφατο καβγά που είχε µε τη µητέρα της και να φτάσει έγκαιρα στο ραντεβού που είχε κανονίσει µε το αγόρι της.
Η επίδειξη του σπιτιού δεν έχει πολύ κόσµο, αλλά εκεί που ετοιµάζεται να τα µαζέψει και να φύγει, καταφτάνει ο τελευταίος της επισκέπτης µε ένα βαν κι η Aνν σκέφτεται ότι ίσως τελικά σήµερα να είναι η τυχερή της µέρα.
Έκανε πολύ µεγάλο λάθος…
Τελικά, η αλήθεια δεν είναι πάντα λυτρωτική…
~~~ΝΑΙ ΜΑΣ ΑΡΕΣΕ!!!~~~
*
*
*
02

Αιχμηρά αντικείμενα

by Gillian Flynn
Αιχμηρά αντικείμενα, κοφτερές λέξεις, ιλιγγιώδης ρυθμός. Η πρωτοεμφανιζόμενη Τζίλιαν Φλιν στήνει ένα εντυπωσιακό ψυχολογικό θρίλερ που της χάρισε τα βραβεία CWA Ian Fleming Steel Dagger και CWA New Blood Fiction Dagger καθώς και διθυραμβικές κριτικές. Εθιστικό ως την τελευταία του σελίδα, παγιδεύει τον αναγνώστη μέσα στο λαβύρινθο των σχέσεων μιας οικογένειας καθώς και το πλέγμα των δεσμών μεταξύ των κατοίκων μιας αμερικανικής επαρχιακής πόλης. Η πρωταγωνίστριά του Καμίλ Πρίκερ, δημοσιογράφος, επιστρέφει ύστερα από χρόνια στη γενέτειρά της με αφορμή τους φόνους δύο νεαρών κοριτσιών την εξιχνίαση των οποίων καλείται να καλύψει για λογαριασμό της εφημερίδας της. Η επιστροφή της θα την αναγκάσει να έρθει ξανά σε επαφή με την οικογένειά της από την οποία έχει αποξενωθεί και θα ξαναξυπνήσει τις μνήμες της οικογενειακής τραγωδίας που βαραίνουν το παρελθόν της. Παράλληλα η αστυνομική έρευνα που διενεργείται μοιάζει αδιέξοδη και η μόνη λύση για να λυθεί το παζλ των φόνων είναι η κατάδυση της Καμίλ στην προσωπική της κόλαση.
~~~Χμ…Έτσι κι έτσι~~~
*
*
*
03

Το κορίτσι που εξαφανίστηκε

by Gillian Flynn
Πόσο καλά πιστεύεις πως γνωρίζεις αυτόν που αγαπάς;
Αυτό πρέπει να αναρωτήθηκε ο Νικ Νταν το πρωινό της πέμπτης επετείου του γάμου του διαπιστώνοντας ότι η σύζυγός του Έιμι έχει εξαφανιστεί.
Η αστυνομία αμέσως υποψιάζεται τον Νικ. Οι φίλοι της αποκαλύπτουν ότι η Έιμι φοβόταν τον Νικ και ότι του κρατούσε μυστικά. Αυτός παίρνει όρκο πως τα πράγματα δεν ήταν έτσι. Ωστόσο, η έρευνα στον υπολογιστή του δείχνει ότι ο Νικ αναζητούσε περίεργες πληροφορίες στο διαδίκτυο σχετικά με θανάτους από ασφυξία ή πνιγμό, με απομακρυσμένες δασώδεις περιοχές, ή με το πού μπορεί κανείς να προμηθευτεί αρσενικό.
Παρά τα ενοχοποιητικά αυτά στοιχεία, ο Νικ επιμένει στην αθωότητά του, μολονότι υπάρχουν και κάποιες επίμονες κλήσεις στο κινητό του που περιπλέκουν τα πράγματα.
Τι έχει λοιπόν συμβεί στην όμορφη σύζυγο του Νικ;
Το βιβλίο μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Αμερικανό σκηνοθέτη Ντέιβιντ Φίντσερ με πρωταγωνιστή τον βραβευμένο με Όσκαρ Μπεν Άφλεκ. Το σενάριο της ταινίας υπογράφει η ίδια η συγγραφέας του βιβλίου.
~~~Είμαστε από εκείνους που πρώτα διάβασαν το βιβλίο και μετά είδαν την ταινία. Και εσείς αυτό να κάνετε. Μας άρεσε.~~~
*
*
*
04

Το κορίτσι του τρένου

by Paula Hawkins
ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΤΑ ΙΔΙΑ
Η Ρέιτσελ παίρνει το ίδιο τρένο κάθε πρωί. Ξέρει ότι θα σταματήσει στον ίδιο σηματοδότη, την ίδια ώρα, και θα αντικρίσει τα ίδια σπίτια δίπλα στις ράγες. Αρχίζει, μάλιστα, να νιώθει οικεία με το ζευγάρι που ζει σ’ ένα από αυτά. «Τζες» και «Τζέισον» τους αποκαλεί. Η ζωή τους, στα δικά της μάτια, είναι τέλεια. Μακάρι να μπορούσε και η Ρέιτσελ να είναι τόσο ευτυχισμένη.ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ
Και μια μέρα βλέπει κάτι που τη σοκάρει. Κρατάει μόλις μία στιγμή μέχρι να ξεκινήσει και πάλι το τρένο, αλλά είναι αρκετό. Κι αυτό αλλάζει τα πάντα. Τώρα η Ρέιτσελ έχει την ευκαιρία να γίνει μέρος της ζωής που παρακολουθούσε από μακριά. Τώρα ήρθε η ώρα να το καταλάβουν κι εκείνοι: είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα κορίτσι του τρένου…
~~~Ωωωω… Ναι, μας άρεσε!~~~
*
*
*
05

Το στίγμα

by Chevy Stevens
Δεν καταλαβαίνεις πώς είναι να είσαι υιοθετημένος, να ξέρεις πως η μητέρα σου σε έκανε πέρα σαν σκουπίδι, μόνο και μόνο για να σε αρνηθεί ξανά τόσα χρόνια μετά. Περίμενα τόσα χρόνια για να τη γνωρίσω και τώρα…»
Η Σάρα Γκάλαχερ δεν έπαψε ποτέ να βασανίζεται από αναπάντητα ερωτήματα… Τι οδήγησε τους βιολογικούς γονείς της στην απόφασή τους να τη δώσουν για υιοθεσία; Ποιοι φόβοι, ποιες φοβίες, πώς μπόρεσαν να την εγκαταλείψουν; Γιατί δεν την αναζήτησαν ποτέ; Σκέψεις, αμφιβολίες και ατελείωτα γιατί…
Κάποιες φορές είναι καλύτερο κάποια μυστικά να μην αποκαλύπτονται ποτέ…
Η Σάρα αποφασίζει να κάνει το μεγάλο βήμα. Μετά από πολύμηνη έρευνα, φτάνει στα ίχνη της μητέρας της. Τρόμος έκδηλος στα μάτια της και η ανατριχιαστική ανακάλυψη της αλήθειας: η μητέρα της είναι το μοναδικό επιζών θύμα ενός κατά συρροή δολοφόνου, ασύλληπτου εδώ και δεκαετίες. Η Απόλυτη Ανατροπή…
Όσο φρικτό κι αν είναι το παρελθόν του πατέρα της, μεγαλύτερος είναι ο τρόμος μήπως ο πατέρας της ανακαλύψει την ύπαρξή της…
Μήπως τελικά έχει το φόνο στο αίμα της;
Το στίγμα θα την ακολουθεί για μια ζωή
«Το Στίγμα» καταγράφει με συγκλονιστικό τρόπο τον πολύπλοκο αγώνα μιας γυναίκας να γνωρίσει και να κατανοήσει τον ίδιο της τον εαυτό, τις ρίζες της και την οικογένειά της. Όλα αυτά όμως, μόνο αν καταφέρει να επιζήσει…
~~~Στη μία άρεσε πολύ, στην άλλη λίγο~~~
*
*
*
06

Γκιακ

by Δημοσθένης Παπαμάρκος
Οι ήρωες αυτών των διηγημάτων, στρατιώτες που πολέμησαν στη μικρασιατική εκστρατεία, έρχονται αντιμέτωποι με τους ρόλους που τους επιβάλλουν οι παραδοσιακοί κανόνες και το βίωμα του πολέμου. Συγκρούονται, υποτάσσονται, ζουν εν κρυπτώ ή φεύγουν. Το γκιακ είναι το αίμα, ο συγγενικός δεσμός και ο νόμος του αίματος που σκιάζει τις ζωές τους. Με έναν τραχύ προφορικό λόγο, οι ιστορίες του αφηγούνται την απώλεια προσανατολισμού, την αδυναμία τους να συμβιβάσουν τους κώδικες της παράδοσης με τα συναισθήματα και τη συνείδησή τους.
~~~Καλό, πολύ ιδιαίτερο~~~
*
*
*
07

Εξοχικό με πισίνα

by Herman Koch
Η ιστορία ξεκινά το περασμένο καλοκαίρι, όταν ο δόκτωρ Μαρκ Σλόσερ, η σύζυγος και οι δυο πανέμορφες έφηβες κόρες τους φιλοξενούνται για μια εβδομάδα στο εξοχικό με πισίνα του σταρ της υποκριτικής Ραλφ Μέγιερ. Στην αρχή όλα είναι τέλεια, γύρω από την πισίνα ο Ραλφ, οι δυο του γιοι, η πανέμορφη σύζυγός του Γιούντιτ και οι φίλοι τους απολαμβάνουν τον μεσογειακό ήλιο, ενώ το κρασί ρέει άφθονο. Μια πράξη βίας όμως θα διαταράξει την ειδυλλιακή ατμόσφαιρα και η σκοτεινή πλευρά των πραγμάτων θα αποκαλυφθεί. Κανείς δεν μπορεί να εμπιστευτεί κανέναν πλέον. Οι ιδανικές διακοπές μετατρέπονται σε εφιάλτη.
Λίγους μήνες αργότερα, ο Ραλφ Μέγιερ πεθαίνει. Ιατρικό λάθος ή εγκληματική αμέλεια του γιατρού των πλούσιων και διάσημων Μαρκ Σλόσερ; Μήπως τα γεγονότα του καλοκαιριού κρύβουν την απάντηση γι’ αυτή την τραγωδία;
~~~Ναι, ας άρεσε αρκετά!~~~
*
*
*

08

Το δείπνο

by Herman Koch

Μια ζεστή καλοκαιρινή βραδιά στο Άμστερνταμ δύο παντρεμένα ζευγάρια βγαίνουν για φαγητό σε ένα μοδάτο εστιατόριο. Συζητάνε για διάφορα τετριμμένα ζητήματα, τη δουλειά, τις διακοπές, τις πρόσφατες ταινίες, αλλά όλες αυτές οι αερολογίες είναι μια απόπειρα για να συγκαλύψουν την ένταση που επικρατεί μεταξύ τους.
Οι δεκαπεντάχρονοι γιοι τους έχουν διαπράξει μαζί ένα έγκλημα το οποίο έχει καταγραφεί από κάμερα. Οι εικόνες έχουν μεταδοθεί από την τηλεόραση αλλά τα δυο αγόρια δεν έχουν ταυτοποιηθεί ακόμη. Ωστόσο η σύλληψή τους επίκειται.
Καθώς το δείπνο φτάνει στη γαστριμαργική του κορύφωση, τα προσωπεία της πολιτισμένης συμπεριφοράς πέφτουν. Τα μαχαίρια βγαίνουν. Ως πού είναι διατεθειμένοι να φτάσουν για να προστατεύσουν τα παιδιά τους;

~~~Χμ, βαρεθήκαμε, σόρρυ~~~
*
*
*

09

Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΚΕΡΑΣΙΩΝ

by Barreau Nicolas

«Πέρυσι τον Νοέμβριο ένα βιβλίο μου έσωσε τη ζωή.
Ξέρω πως τώρα ακούγεται απίστευτο.
Κάποιοι ίσως θεωρήσουν υπερβολικό αυτό που λέω
ή και μελοδραματικό. Κι όμως, έτσι ακριβώς συνέβη.
Δεν είναι πως σημάδεψε κάποιος την καρδιά μου
κι η σφαίρα πήγε και καρφώθηκε με τρόπο θαυματουργό στις σελίδες
ενός χοντρού, δερματόδετου αντιτύπου των ποιημάτων του Μποντλέρ,
όπως βλέπουμε να γίνεται κάποιες φορές στις ταινίες.
Η δική μου ζωή δεν είναι τόσο συναρπαστική.
Όχι, η χαζή μου η καρδιά είχε πληγωθεί ήδη
από πιο πριν. Μια μέρα που φαινόταν ίδια με όλες τις άλλες.»

~~~Όχι, δε μας άρεσε καθόλου~~~
*
*
*
10

Η γκαρσονιέρα

by Grémillon Hélène

Το μυθιστόρημα είναι εμπνευσμένο από μια αληθινή ιστορία. Τα γεγονότα διαδραματίζονται στην Αργεντινή, στο Μπουένος Άιρες. Είμαστε στον Αύγουστο του 1987. Είναι χειμώνας. Οι εποχές δεν είναι οι ίδιες παντού. Οι άνθρωποι είναι.
~~~Ιδιαίτερο, ναι, γιατί όχι;~~~
*
*
*
*
Αυτά τα βιβλία μας κράτησαν συντροφιά το 2015 και οι επίσημες περιγραφές τους. Δεν είμαι σίγουρη αν ξέχασα κάποιο. Αυτή ήταν αποκλειστικά η δική μας άποψη και αίσθηση που μας άφησε το καθένα από τα παραπάνω βιβλία και σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί κριτική.
Καλή ανάγνωση.
Eva

Άλλος για το πάρτι μου…

CAM01467

Ήταν ημέρα Τετάρτη. Από τις 6 στο πόδι. Παιδικό σταθμό, δουλειές, κούνιες, ομαδικό μάθημα ο μικρός, ώσπου το απόγευμα με βρίσκει πτώμα και στο σώμα, αλλά κυρίως το μυαλό μου μοιάζει με κουβάρι και πονάει κάθε σκέψη. Μέχρι να κοιμηθεί ο μικρός θέλουμε 2-3 ώρες και εγώ είμαι διαλυμένη. Έτσι είχα μια ιδέα με έκανε να χαμογελάσω. Ας πάμε σε ένα παιδότοπο. Θα παίξει κι αυτός θα χαλαρώσω και εγώ λιγάκι αφού δε θα έχω τόσο μεγάλο άγχος μη τον χάσω από τα μάτια μου. Έχουμε καταλήξει στις μέρες μας να αισθάνονται τα παιδιά ελεύθερα μόνο όταν είναι μαντρωμένα και κλειδαμπαρωμένα. Φρίκη. Παίρνω και το βιβλίο μου μαζί να το συνεχίζω χαλαρά. Άλλωστε είναι Τετάρτη απόγευμα. Θα έχει ησυχία.

Φτάνουμε και καθώς ανεβαίνουμε τα σκαλιά ακούω φωνές κι άλλες φωνές να δυναμώνουν και να γίνονται διαπεραστικές. Ανοίγουμε την πόρτα. Ααααααγγγγγγγκκχρρρρρρρ…. Όχι, έχει πάρτι. Μα είναι Τετάρτη. Όχι όχι όχι δε μπορεί… Μεσοβδόμαδα;;; Δεν έχουν σχολείο;; Γιατί;;; Μα έφερα και το βιβλίο μου… Ήμουν σίγουρη πως θα είχα κάποιες στιγμές ηρεμίας. Κάθομαι, ο μικρός μπαίνει. Το πάρτι αποτελείται από καμιά 20αρια κοριτσάκια 6-7 χρόνων και κάτι παιδάκια ακόμα. Δεν είχα ποτέ συνειδητοποιήσει πόσο τσιρίζουν τα κοριτσάκια σε αυτή την ηλικία. Αισθάνομαι το δωμάτιο να στενεύει επικίνδυνα και δεν έχει καθόλου αέρα. Αισθάνομαι σα να είμαι ακίνητη και όλα γύρω μου γυρίζουν σε τρελούς ρυθμούς. Δε μου φταίει κανείς, εγώ διάλεξα να πάω, αλλά μου φταίνε όλοι τελικά. Για ακόμα μια φορά συλλογίζομαι το πόσο πολύ σιχαίνομαι τα πάρτι στους παιδότοπους. Και όχι μόνο γιατί με ενοχλεί η φασαρία.

Δεν έχουμε κάνει πάρτι σε παιδότοπο. Δεν έχει τύχει. Ίσως αν μου το ζητήσει ο μικρός να το κάνουμε στο μέλλον. Αλλά και τότε θα είναι με βαριά καρδιά. Καταρχήν, δεν το σηκώνει η τσέπη μου. Είναι πανάκριβα. Μου φαίνονται σα μια άνοστη κονσέρβα που ανοίγεται ξανά και ξανά. Έχει και σύνθημα. Αμέ… «Τα παιδάκια από τα πάρτι του Νικόλα/Σπύρου/Νίκης κλπ να έρθουν εδώ!» Τα βάζουν όλα στη σειρά με τα ίδια καπελάκια για να τα πάνε να κόψουν την τούρτα, ή να τους βάψουν το πρόσωπο ή να χορέψουν. Σαν προβατάκια τα σέρνουν από και από κει και τους κουνούν το δάχτυλο στο πρόσωπο λέγοντάς τους: «Τώρα θα περάσεις πολύ καλά». Με το ζόρι. Στραβομουτσουνιασμένοι υπάλληλοι με χιλιοφορεμένες αποκριάτικες στολές υπόσχονται τρελά γλέντια και χωρίζουν και όσα μαλώνουν. Διασκεδαστής (παύλα) παιδαγωγός (παύλα) δεσμοφύλακας για 30 ευρώ την ώρα. Σε όλα τα πάρτι με το ίδιο τραγούδι έρχεται η τούρτα, τα ίδια 5 τραγούδια χορεύουν τα παιδάκια, στα ίδια καρεκλάκια κάθονται για να φάνε τα ίδια μπαγιάτικα τυροπιτάκια. Άλλα παιδάκια που δεν είναι από το πάρτι να κοιτάνε σαν τα μαϊμουδάκια κρεμασμένα κι να κλαψουρίζουν γιατί τα διώχνουν όταν πάνε να χορέψουν και εκείνα ή γιατί δε θα φάνε κι αυτά τούρτα.

-«Περάσατε καλά;»-«Ναι, βέβαια όλα ήταν τέλεια». Μα πραγματικά, κατάλαβε κανείς καμία διαφορά από το προηγούμενο πάρτι σε παιδότοπο που είχε πάει; Δεν έχει απολύτως τίποτα προσωπικό. Το τιμούμενο πρόσωπο περνάει σε δεύτερο ρόλο, άντε το πολύ-πολύ να έχει κανένα πιο ψηλό καπελάκι. Τα παιδάκια παίζουν όπως θα έπαιζαν στο μέρος μια οποιαδήποτε άλλη ημέρα. Και τα γενέθλια του κάθε πιτσιρίκου περνάνε στα ψιλά γράμματα. Ποιος ο λόγος τελικά που επιλέγουν όλο και περισσότεροι τους παιδότοπους για να γιορτάσουν; Για μένα είναι το προφανές. Και δεν έχει σχέση με τα παιδιά, αλλά πάλι με εμάς τους γονείς. Δε θέλουμε βαβούρα στο σπίτι. Έχει πολύ προετοιμασία και πολύ συγύρισμα μετά. Είναι πολλά τα άτομα και δε χωράνε; Είναι όμως απαραίτητο να είναι όλοι καλεσμένοι τελικά; Άνθρωποι που δε θες στο σπίτι σου αλλά τους μοσχοπληρώνεις εκτός;

Και πάλι βλέπω να χάνεται λίγη από τη μαγεία που είχα εγώ στα παιδικά μου χρόνια. Όταν σχεδόν κάθε Σάββατο είχε πάρτι στο σπίτι του κάποιος από τους συμμαθητές μου. Και αναφέρομαι σε μικρή ηλικία. Του δημοτικού. Περιμέναμε να δούμε που είναι το σπίτι του. Αν μέναμε κοντά. Να δούμε το δωμάτιό του, τα πράγματά του, τα παιχνίδια του. Κάποιος μεγαλύτερος αδερφός θα είχε φτιάξει κασέτα με τραγούδια που έπαιζε ξανά και ξανά. Η μαμά στο τέλος είχε φτιάξει γλυκό ταψιού με ζελέ, κρέμα και μπισκότα που ήταν «της μόδας». Και καθένα από εκείνα τα πάρτι είναι μια διαφορετική ανάμνηση, με άλλα χρώματα, άλλους ήχους και άλλες μυρωδιές.

Τα παιδιά μας φτιάχνουν δικές τους αναμνήσεις και δε σημαίνει πως θα είναι χειρότερες από τις δικές μας. Φυσικά και δε μπορώ να γνωρίζω τι θα αποτυπωθεί στο δικό τους μυαλουδάκι και θα αναπολούν μεγαλώνοντας. Ίσως εκείνα θα λένε: «θυμάστε τότε που είμασταν μικροί και κάναμε τα πάρτι μας στους παιδότοπους»…

Eva


Σταμάτα να σκέφτεσαι… Νυστάζω…

moon bed

Ήρθε η στιγμή που ξαπλώνεις επιτέλους στο κρεββάτι με σκοπό να κοιμηθείς. Το σώμα σου έχει παραδοθεί εδώ και ώρες, το μυαλό όμως; Αν δεν κοιμηθείς στα πρώτα 5-10 λεπτά αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση.

Σκέψεις κάθε είδους και σημασίας κολυμπάνε στο μυαλό. Πράγματα σημαντικά και ασήμαντα που έκανες, που δεν έκανες ή που πρέπει να κάνεις. Καλείσαι να απαντήσεις ερωτήσεις ιατρικές, μεταφυσικές, παιδαγωγικές ή ηλεκτρολογικές. Άλλες φορές γελάς, άλλες στριφογυρνάς και άλλες φοβάσαι. Ουφ.. Μυαλό μου, σε παρακαλώ, σταμάτα να σκέφτεσαι… Νυστάζω…

-Έβαλα το ξυπνητήρι;

-Η ώρα είναι 12. Θα ξυπνήσω 6.30. Θα κοιμηθώ 6,5 ώρες. Έπρεπε να πέσω πιο νωρίς να κοιμηθώ τουλάχιστον 7.

-Ακούω την καρδιά μου. Τικ, τικ,τικ…

-Κλείδωσα;

-Έχει απόλυτη ησυχία ή έχω χάσει την ακοή μου; Έχει απόλυτο σκοτάδι ή έχω τυφλωθεί;

-Τι μου είπε προχθές η Μαρίτσα; Τι εννοούσε; Γιατί δεν της απάντησα; Να θυμηθώ να το συζητήσουμε αύριο.

-Έχει καθαρές κάλτσες το παιδί, έχει καθαρές κάλτσες ο άντρας μου; Ωχ, πάλι ξέχασα να απλώσω τα ρούχα μέσα από το πλυντήριο.

-Δεν κοιτάω στη γωνία στο ταβάνι. Φοβάμαι μη δω κανένα φάντασμα. Κάτσε να τα σφίξω τα μάτια για καλό και για κακό.

-Θέλω να πάω πάλι τουαλέτα;…

– Άσε να κρατηθώ μέχρι το πρωί…

-Κάνει ζέστη, θα βγάλω την πατούσα μου έξω από τα σκεπάσματα…

-Πάγωσε, θα την ξαναβάλω μέσα.

-Πλήρωσα ενοίκιο, ρεύμα, νερό, ασφάλειες;

-Μήπως έχω κοιμηθεί και βλέπω όνειρο ότι είμαι ξύπνια;

-Άκουσα κάτι; Τι θόρυβος είναι αυτός; Το ψυγείο.

-Διάλεξα σωστό επάγγελμα τελικά. Μήπως πριν από 15 χρόνια, την τάδε μέρα έπρεπε να αποφασίσει να κάνω κάτι άλλο με τη ζωή μου;

-Δεν έφαγα βραδινό. Λες να έχω χάσει κανένα κιλό μέχρι αύριο;

-Κι αν γίνει σεισμός και πέσει και με πλακώσει το ταβάνι; Μπα το σκέφτηκα και σήμερα. Και η ζωή ποτέ δε σου φέρνει ότι σκέφτεσαι. Είναι απρόβλεπτη πάντα.

-Δεν πιστεύω να γιόρταζε κανείς σήμερα και να μην πήρα τηλέφωνο;

-Μάλλον κάτι σοβαρό τρέχει με την υγεία μου. Νομίζω έχω ένα πόνο στ…. Κι αν πεθαίνω;

-Τι ουσιαστικό θα μπορούσε να γίνει ώστε να μην υπάρχει τόση φτώχεια και πείνα στην Αφρική;

-Ελπίζω να μην ξυπνήσει το παιδί μέσα στη νύχτα. Ελπίζω να ξυπνήσει το παιδί στην ώρα του το πρωί.

-Τι καιρό θα κάνει αύριο;

-Δε θέλω να κοιμηθώ στο πλάι αριστερά, πλακώνω την καδιά μου και θα δω «κακά όνειρα», όπως έλεγε η μάνα μου.

-Θα ξυπνήσω το πρωί;

-Θέλω να πάω πάλι τουαλέτα;…

– Άσε να κρατηθώ μέχρι το πρωί…

-Φτου, θα σηκωθώ να πάω τελικά…

 

**********

Eva