Party Theme: Traffic

14731137_10210656720476652_250252242045412169_n

Όταν ρώτησα το Φίλιππο τι θέμα θα ήθελε να έχει το πάρτι του για τα 6α γενέθλιά του, μου είπε:

-Σήματα.

-Και τι τούρτα θέλεις;

-Απαγορεύεται η είσοδος σε όλα τα οχήματα.

Μου άρεσε και εμένα το θέμα πολύ. Δε μπορώ να πως ψέματα, το ευχαριστήθηκα και ήταν κάτι ξεχωριστό. Σαν όλα τα αγοράκια, στο μικρό αρέσουν τα αυτοκίνητα. Το έχει πάει όμως ένα βήμα παραπέρα. Κάπου είχε ανακαλύψει το βιβλίο που διάβαζα όταν έδινα για δίπλωμα πριν 16 χρόνια και το μελετά σαν τη βίβλο. Είχε άποψη για το ποια σήματα θα ήθελε να χρησιμοποιήσουμε, ενώ τα περισσότερα τα ξέρει καλύτερα από εμένα. Και μέσα από τόση μελέτη, βγήκα και εγώ κερδισμένη, γιατί έκανα μια καλή επανάληψη!!!

Το πριν.

14572297_10210656720396650_8740723594022480989_n

Το μετά.14650191_10210656720436651_864470660335520504_n

14650601_10210656721836686_9197413491554386621_n

Food sticks  και όχι μόνο.

14666199_10210656721916688_49119485492928644_n14729094_10210656721876687_7278586281248561814_n

Πάρτι κυκλοφοριακής αγωγής.

fotos

Κουτάκια ποπ κορν.

14705794_10210656722316698_6380494082510169103_n

Η πινιάτα μας. Φανάρι. Τι άλλο θα μπορούσε να ήταν;

14572339_10210656723316723_4821787925808027281_n14721516_10210656722636706_3849010882752767159_n

Η punch πινιάτα. Οδηγίες εδώ.

14680648_10210656722356699_2021517725378369847_n14657341_10210656723756734_4156368205436997342_n

Και το αγαπημένο σήμα της νονάς του. Δεν ξέρω αν σκέφτονται να το συμπεριλάβουν στην ύλη, αλλά οι περισσότερες από εμάς τις μαμάδες το έχουμε χρησιμοποιήσει: » Δεν πετάμε, παιδί μου, παιχνίδια, πέτρες, παπούτσια κλπ, στον αδερφό σου, στο ξένο παιδί κλπ».

14721596_10210656723196720_2558492118878492512_n

Handmade by mamy.

Eva

 

 

 


Δωράκια για τους δασκάλους μας

444

Πλησιάζει το τέλος της σχολικής χρονιάς και πολλοί από εμάς τους γονείς έχουμε τη διάθεση να πάρουμε κάποιο συμβολικό δωράκι στις δασκάλες μας. Στη δική μας περίπτωση δεν το κάνουμε το αναγκαστικά ούτε κάθε χρόνο, αλλά πραγματικά όταν αισθανόμαστε ότι θέλουμε να δείξουμε την ευγνωμοσύνη μας για τη χρονιά που πέρασε. Και φυσικά αυτό δε συμβαίνει πάντα…

Θα ξεκινήσουμε από το φετινό που φτιάξαμε στην κ. Ελένη. Είναι μία κανατούλα με βρυσάκι με τα απαραίτητα για να φτιάξει δροσερές λεμονάδες το καλοκαίρι καθώς και μία συνταγή για σπιτική λεμονάδα. Όλα αγορασμένα από γνωστή οικονομική αλυσίδα παιχνιδιών και ειδών σπιτιού, όπου συνολικά δεν ξεπερνάει τα 10 ευρώ.

5555

***

Επόμενο είναι το περσινό δώρο basket of sunshine τα λένε αυτοί και είναι γεμάτο κίτρινα αντικείμενα. Είναι διάφορα αντικείμενα που τα μάζευα με τον μικρό για κάνα μήνα όποτε πηγαίναμε σούπερ μάρκετ ή και αλλού. Έχει μέσα από τσίχλες μέχρι βεντάλια, μηλίτη, βαλσάμικο λεμόνι, κρακεράκια, λεμονάδα, ανεμιστηράκι και πραγματικά δε θυμάμαι τι άλλο είχαμε ρίξει. ‘Ήμουν τυχερή γιατί βρήκα μια ωραία έκδοση του Άμλετ με κίτρινο εξώφυλλο. Όλα αυτά τα βάλαμε σε ένα ξύλινο καλάθι και για τσάντα πήραμε μια θαλάσσης.

1111

***

Αυτό το είχαμε φτιάξει για το δάσκαλό του που έφευγε στην επαρχία για ένα καινούριο ξεκίνημα. Είναι οικονομικό καδράκι με μια εκτύπωση στο σπίτι και το στρατιωτάκι από τα σακουλάκια τα διάφορα. Δε θυμάμαι να πω την αλήθεια από που ήταν… Στο περιτύλιγμα πάτησε ο μικρός τις σφραγίδες μουστάκια και έγραψε το όνομά του.

2222

***

Και επειδή μάλλον έχω αδυναμία στα καδράκια, αυτό ήταν πάλι περσινό για τη δασκάλα του που είχε λίγες ώρες. Μόλις είχε γεννήσει η κοπέλα δεύτερο αγοράκι οπότε και αυτό έχει προσωπικό χαρακτήρα. Πάλι καδράκι, εκτύπωση και κολλημένα Playmobil…. Boys Rule!!!

333

***

Τυχαίνει ο μικρός να έχει και νεαρές δασκάλες που τον βοηθούν στο λόγο, όπου εκεί υπάρχουν περιθώρια να ξεφύγουμε από τα προσχήματα και να βάλουμε λίγο χιούμορ παραπάνω. Οπότε επιλέξαμε κρασάκι, κερασμένο από εμάς… Φυσικά τα περισσότερα είναι εμπνευσμένα από το Pinterest…

5777

Και κεράκια από το Ικέα μέσα σε τρίγωνα χάρτινα κουτάκια, όλα στο ίδιο μοτίβο για τα υπόλοιπες δασκάλες του κέντρου.

5666

***

Όλα τα παραπάνω είναι πολύ εύκολα να τα φτιάξουμε μόνες μας και κυρίως πάρα πολύ οικονομικά. Ας δούμε και κάποια που χρειάζονται ίσως λίγο τέχνη παραπάνω. Είναι από Handmade By Mamy.

Ποδιά ζωγραφισμένη στο χέρι με τα παιδάκια της τάξης και ότι μήνυμα επιθυμούν να στείλουν τα παιδάκια. Πολύ όμορφο και προσωπικό αναμνηστικό δώρο.

777

***

Επόμενο ένα βιβλίο ευχών, όπως το φαντάστηκαν τα παιδιά του Β3, όπου μέσα θα γράψει το καθένα από αυτά τις ευχές του για τη δασκάλα του και γιατί όχι και όσοι γονείς επιθυμούν μπορούν να γράψουν και εκείνοι.

666

Καλό καλοκαίρι στους εκπαιδευτικούς μας… Κάποιοι θα μας λείψετε πολύ και κάποιοι άλλοι καθόλου…..

 

 

 


Η όψη της αγάπης

papakia

Όταν κοιτάει κάποιος την παραπάνω φωτογραφία, βλέπει κάτι απλό. Δύο λούτρινα παπάκια. Ένα παλιό και ένα καινούριο. Ένα ταλαιπωρημένο, βρωμιάρικο, τραχύ και ένα αφράτο, καθαρό, μαλακό. Είναι ξεκάθαρο το ποιο θα διάλεγες για να κρατήσεις και να παίξεις. Και εγώ το ίδιο θα διάλεγα, δε θα πω ψέματα. Αλήθεια όμως ξέρεις ποια είναι η ιστορία του καθενός;

Αυτά είναι δύο λούτρινα παπάκια που αγοράστηκαν την ίδια μέρα πριν από χρόνια. Και είναι αλήθεια πως όταν αγοράστηκαν ήταν ακριβώς ίδια. Όπως το δεξί. Καινούρια, μαλακά και δελεαστικά. Τα διάλεξε ο μικρός όταν ήταν περίπου ενός. Το ένα το φέραμε σπίτι μας και το άλλο το πήγαμε στο σπίτι της γιαγιάς.

Το αριστερό παπάκι είναι το πιο αγαπημένο του παιχνίδι. Το έχει δίπλα του όλη τη μέρα και τη νύχτα κοιμάται δίπλα. Έχει πάει μαζί του βόλτες, διακοπές, επισκέψεις. Είναι ένα παιχνίδι που δε μοιράζεται και φυσικά δεν αντικαθίσταται. Αν ξεφυλλίσει κάποιος τις φωτογραφίες μας, στις περισσότερες είναι κάπου εκεί γύρω.

Έχει γελάσει μαζί του, έχει κλάψει μαζί του, του έχει πει τα παράπονά του. Παίζουνε, το πετάει ψηλά ή το κάνει μαξιλάρι. Το αγκαλιάζει, το σφίγγει, το πατάει. Το έχει χιλιοζωγραφίσει, έχει βάλει και εμάς να το ζωγραφίσουμε. Του τραγουδάει, του βάζει γυαλιά, καπέλα, ρούχα…

Το αγαπάει τόσο μα τόσο πολύ…

Το δεξί παπάκι πήγε στο σπίτι της γιαγιάς. Έπαιζε μαζί του σπάνια. Και φυσικά κανείς άλλος δεν ασχολιόταν μαζί του. Βρισκόταν άλλοτε σε κάποιο καλάθι ανάμεσα σε άλλα παιχνίδια ή ακουμπισμένο σε κάποιο καναπέ κάνοντας το στολίδι. Θεατής στο θρόνο του. Αδιάφορο και αόρατο.

Δεν έχει αγκαλιαστεί, δεν έχει αγαπηθεί…

Μεγαλώνοντας ο μικρός όταν άρχισε να μιλάει, αποφάσισε να ονομάσει το παπάκι που έχουμε σπίτι «μαμά παπάκι». Και ενώ αρχικά δεν έδωσα σημασία, περνώντας ο καιρός κατάλαβα πως με ταύτιζε με εκείνο το παπάκι. Και η αλήθεια είναι πως και εγώ νιώθω όπως εκείνο. Έχω την ίδια κουρασμένη όψη, αισθάνομαι το ίδιο εξαντλημένη και στραγγισμένη ψυχολογικά από τότε που ήρθε ο μικρός στη ζωή μας. Δεν υπάρχει μέρα που να μη μου δείχνει την αγάπη του και εγώ σε εκείνον. Δεν υπάρχει μέρα που δε θα παίξουμε, θα γελάσουμε ή θα κλάψουμε. Είμαι πάντα εκεί όταν με χρειάζεται και τον αγαπάω πολύ.

Και έχω τόσο μα τόσο πολύ αγαπηθεί και εγώ από εκείνον.

Αν δεν υπήρχε ο μικρός πιθανότατα να έμοιαζα περισσότερο στο άλλο παπάκι. Φρέσκια, ξεκούραστη και πιο ποθητή. Θα είχα περισσότερο χρόνο για εμένα. Θα με ένοιαζε μόνο ότι αφορούσε εμένα, θα είχα λιγότερες έγνοιες. Θα κοιμόμουν καλύτερα, θα διασκέδαζα, ίσως θα ταξίδευα περισσότερο.

Όμως δε θα είχα αγαπηθεί έτσι απόλυτα και ανιδιοτελώς.

Κι ας είναι η όψη μου ταλαιπωρημένη, αυτή είναι η όψη της αγάπης. Της δικής μας τουλάχιστον.

Eva


Diy Glove Box

01

Οι τελευταίες δύο εβδομάδες στο νηπιαγωγείου του μικρού μου είναι αφιερωμένες στο διάστημα. Τα παιδάκια μαθαίνουν τους πλανήτες, το διάστημα, τη αστροναυτική. Οι εργασίες τους είναι ποικίλες και διαφορετικές. Πέρα από το συνηθισμένες ζωγραφιές, μιας και έχουν μια καταπληκτική νηπιαγωγό. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό όταν το πεντάχρονο πιτσιρίκι σου μέσα σε μία εβδομάδα απαριθμεί και αναγνωρίζει όλους τους πλανήτες που ο ίδιος έχεις ξεχάσει εδώ και δεκαετίες.

Παρατήρησα ότι ένα μεγάλο κομμάτι από τις εργασίες τους αφορούσε τους αστροναύτες, τα διαστημόπλοια και το φεγγάρι. Αποφάσισα να αναλάβω και εγώ δράση, καθώς και κάπου είχε πάρει το μάτι πως να φτιάξεις  Glove Box. Και τελικά ήταν εύκολο, όχι όσο το είχα φανταστεί στην αρχή γιατί δεν είχα όλες τις πληροφορίες, αλλά σε γενικές γραμμές εύκολο.

Το concept ήταν να φτιάξουμε ένα κουτί όπου μέσα θα έχει πέτρες και υλικά που μάζεψαν οι αστροναύτες από το φεγγάρι και επειδή είναι άγνωστα και ίσως επικίνδυνα, τα εξετάζουν σε ένα κουτί κλειστό με τα γάντια.

Τα βασικά υλικά που θα χρειαστείτε είναι μία κούτα, κοπίδι, γάντια μακρυά κήπου, κολλητική ταινία και μεμβράνη.

Παίρνετε μια κούτα, μεσαίου μεγέθους κατά προτίμηση και με το κοπίδι κόβετε τέσσερις κύκλους δυο ζευγάρια αντικριστά για να χωρέσουν τα γάντια. Μπορεί να σκεφτείτε ότι επειδή τα παιδιά έχουν μικρά χεράκια ότι ας είναι μικροί και οι κύκλοι και τα γάντια. Εγώ τουλάχιστον έτσι την πάτησα. Τα κοινά γάντια κουζίνας είναι μικρά στους βραχίονες τους, ούτε μπαίνουν, ούτε βγαίνουν και επιπλέον είναι κοντά και δεν παρέχουν ελευθερία κινήσεων. Γι αυτό προτιμήστε μακρυά γάντια κήπου όπου συνεπάγεται μεγαλύτερες τρύπες. Εμείς για οδηγό στο μέγεθος της τρύπας χρησιμοποιήσαμε το άσπρο καπάκι της nutella.  Κολλάμε το τελείωμα των γαντιών από την εξωτερική πλευρά της κούτας. Βάζουμε και λίγη ταινία στον πάτο της κούτας για να μη τρέχουν τα υλικά (είχα βάλει και άμμο μέσα) και από πάνω απλά καλύπτουμε με μια μεμβράνη.

03

Μέσα στην κούτα μπορείτε να αφήσετε τη φαντασία σας ελεύθερη και να βάλετε ότι θέλετε και ότι ενθουσιάζει τα παιδιά σας. Αυτά είναι τα δικά μου υλικά, όλα αγορασμένα από το  Jumbo  με πολύ λίγα χρήματα.

02

Επιπλέον είχα μαζέψει και κάποιες πετρούλες λίγο μεγαλύτερες, τις οποίες τις έβαψα και τους έριξα χρυσόσκονη που περίσσεψε από τις γιορτές.

04

Τέλος εκτυπώσαμε στον εκτυπωτή διάφορα logo και τα κολλήσαμε με κόλλα για εφέ.

Η αλήθεια είναι ότι οι φωτογραφίες μου το αδικούν πάρα πολύ. Ήταν πολύ εντυπωσιακό από κοντά και τα παιδιά στο νηπιαγωγείο ξετρελάθηκαν. Και εγώ ξετρελάθηκα όταν ο μικρός μου εκείνο το πρωί μπήκε στην αίθουσα και είπε πως έφερε πέτρες από το φεγγάρι και χρυσόσκονη από τα αστέρια που τα μάζεψαν οι αστροναύτες.

05

Eva


Τι είπατε, τι είπατε;

Καμιά 30αριά χρόνια πριν...

Καμιά 30αριά χρόνια πριν…

Όσες είμαστε μητέρες λίγο πολύ όλες έχουμε δεχθεί σχόλια από αγνώστους στο δρόμο που αφορούν τα μικρά μας. Άλλες απαντήσαμε, άλλες όχι, άλλες νευριάσαμε, άλλες γελάσαμε και άλλες απλά αδιαφορήσαμε. Υπάρχει μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων, μεγαλύτερες ηλικίας συνήθως, που το μόνο που θέλουν είναι να κάνουν υποδείξεις ή συμβουλές με βάση τα δικά τους δεδομένα.

Ευτυχώς είμαι από εκείνες που ποτέ δεν έδινα βάση σε αυτά που άκουγα και είτε αδιαφορούσα εντελώς σαν να μην άκουσα τίποτα ή προέτρεπα όποιον ασχολείτο μαζί μου με αυτό το σκοπό, να συνεχίζει το δρόμο του και να μην ασχολείται μαζί μας. Δεν υπήρχε καμία περίπτωση να δικαιολογήσω το παιδί μου ή εμένα, για το πως μεγαλώνει ή το μεγαλώνω σε άσχετους που δε μας γνωρίζουν.  Δεν μας ξέρουν, δεν τους ενδιαφέρει και να κοιτάνε τη δουλειά τους.

Το τελευταίο διάστημα και καθώς το παιδί μεγαλώνει και εγώ αποκτώ πιο γερά βήματα σα μητέρα, ανακάλυψα ένα πολύ διασκεδαστικό τρόπο να αντιμετωπίζω ενοχλητικούς αγνώστους που θέλουν να με φιλέψουν την υπόδειξή τους. Ο τρόπο αυτό ονομάζεται «τρελίτσα».  Πραγματικά, από δω και μπρος θα απαντάω ότι μου έρχεται στο κεφάλι πρώτο. Μου βγήκε αυθόρμητα μια δυο φορές και είχε πολύ καλά αποτελέσματα. Ούτε συνέχισαν τη συζήτηση και εγώ ένιωσα καλά δεν «το άφησα να πέσει κάτω». Να, κάποιες περιπτώσεις το τελευταίο καιρό και οι απαντήσεις που ΚΑΜΙΑ σχέση δεν έχουν με την πραγματικότητα. ΚΑΜΙΑ όμως.

65αρης συντηρητικός κύριος στην αποβάθρα του μετρό, περνάει από μπροστά μια, δυο, τρεις μας κοίταζε ξανά και ξανά από πάνω έως κάτω. Ώσπου τελικά κάνει την ερώτηση που είχε στο μυαλό του για τον 5χρονο γιο μου.

-Το γυμνάζετε;

Δεν απαντάω.

-Το γυμνάζετε;

Το παιδί εννοεί. Δεν απαντάω ξανά, αλλά επιμένει.

-Το γυνάζετε;

-Ναι, του λέω. Πάει χορό.

-Τι χορό; γουρλώνει μάτια.

-Λάτιν.

Κυρία της ίδιας ηλικίας στην ουρά στο σούπερ μάρκετ, κοιτάει το μικρό να στριφογυρίζει, να πηγαινοέρχεται και να τραγουδάει, ότι κάνει δηλαδή ένα παιδάκι στην ηλικία του. Ακούω από πίσω τσ τσ τσ και τσ τσ τσ. Τελικά ρωτάει:

-Πάντα έτσι ζωηρός είναι;

-Όχι μόνο σήμερα, της λέω.

-Γιατί;

-Γιατί ήπιε το πρωί τον καφέ μου.

(Φυσικά ΠΟΤΕ δε συνέβει, δεν έχει δοκιμάσει καν καφέ).

Ανυπομονώ λοιπόν, για την επόμενη φορά που κάποιος άγνωστος θα θέλει να με σχολιάσει και ανυπομονώ να δω τι άκυρο θα μου έρθει στο μυαλό να του πω. Η ζωή έχει σοβαρέψει επικίνδυνα και όλα τα παίρνουμε τοις μετρητοίς. Ας το ρίξουμε λίγο στην «τρελίτσα» μπας και βγάλουμε και τη σημερινή μέρα.

Eva