Έξοδος κινδύνου

landscape-2484361_960_720

15 χρόνια έμενα στα νότια προάστια. 15 χρόνια έμενα στο κέντρο. 15 χρόνια μένω στα δυτικά προάστια. Αυτή είναι η ζωή μου ολόκληρη. Δεν είναι η πρώτη μου επιλογή αυτή η περιοχή αλλά με τον καιρό την αγάπησα.

Ο βασικός λόγος που με κέρδισε είναι το αίσθημα ελευθερίας που μου δίνει. Καλά θα με ρωτήσεις, αισθάνεσαι ελεύθερη στα δυτικά προάστια; Η απάντηση είναι ναι. Η γύρω περιοχή είναι η έξοδος κινδύνου της πρωτεύουσας. Σε 4 λεπτά βρίσκομαι στην εθνική Αθηνών-Λαμίας και σε 6 λεπτά βρίσκομαι στην εθνική Αθηνών-Κορίνθου. Ανά πάσα στιγμή μπορώ να τα παρατήσω όλα, να φύγω και να βρίσκομαι στο δρόμο πριν ακόμα προλάβω και το σκεφτώ και αλλάξω γνώμη. Κι όπου με βγάλει…

Δεν είμαι σίγουρη από που πηγάζει αυτή η ανάγκη. Δεν είμαι σίγουρη αν είμαι ελεύθερο πνεύμα ή ένα πολύ φοβισμένο πνεύμα. Ξέρω ότι δε συμπαθώ την πολυκοσμία, ξέρω ότι δε θα κάτσω ποτέ πίσω σε ένα τρίθυρο αυτοκίνητο, ξέρω πως πάντα έχω ένα ανοιχτό παράθυρο στο σπίτι και πως ανεβαίνω όσο πιο γρήγορα μπορώ από το υπόγειο πάρκινγκ. Δεν αντέχω να αισθάνομαι εγκλωβισμένη.

Έτσι αυτή η περιοχή μου έδωσε το αίσθημα της ελευθερίας που τόσο πολύ έχω ανάγκη. Και επειδή η ζωή μπορεί να γίνει ασφυκτική και πιεστική, η ψευδαίσθηση της διαφυγής όποτε το θελήσω, μου δίνει τη δύναμη να συνεχίσω.

Έχω χρησιμοποιήσει αυτή την έξοδο κινδύνου; Με παρέα, ναι, πολλές φορές… Μόνη μου, όχι, δε χρειάστηκε. Ακόμα;;;…

Eva

Advertisements

Η όψη της αγάπης

papakia

Όταν κοιτάει κάποιος την παραπάνω φωτογραφία, βλέπει κάτι απλό. Δύο λούτρινα παπάκια. Ένα παλιό και ένα καινούριο. Ένα ταλαιπωρημένο, βρωμιάρικο, τραχύ και ένα αφράτο, καθαρό, μαλακό. Είναι ξεκάθαρο το ποιο θα διάλεγες για να κρατήσεις και να παίξεις. Και εγώ το ίδιο θα διάλεγα, δε θα πω ψέματα. Αλήθεια όμως ξέρεις ποια είναι η ιστορία του καθενός;

Αυτά είναι δύο λούτρινα παπάκια που αγοράστηκαν την ίδια μέρα πριν από χρόνια. Και είναι αλήθεια πως όταν αγοράστηκαν ήταν ακριβώς ίδια. Όπως το δεξί. Καινούρια, μαλακά και δελεαστικά. Τα διάλεξε ο μικρός όταν ήταν περίπου ενός. Το ένα το φέραμε σπίτι μας και το άλλο το πήγαμε στο σπίτι της γιαγιάς.

Το αριστερό παπάκι είναι το πιο αγαπημένο του παιχνίδι. Το έχει δίπλα του όλη τη μέρα και τη νύχτα κοιμάται δίπλα. Έχει πάει μαζί του βόλτες, διακοπές, επισκέψεις. Είναι ένα παιχνίδι που δε μοιράζεται και φυσικά δεν αντικαθίσταται. Αν ξεφυλλίσει κάποιος τις φωτογραφίες μας, στις περισσότερες είναι κάπου εκεί γύρω.

Έχει γελάσει μαζί του, έχει κλάψει μαζί του, του έχει πει τα παράπονά του. Παίζουνε, το πετάει ψηλά ή το κάνει μαξιλάρι. Το αγκαλιάζει, το σφίγγει, το πατάει. Το έχει χιλιοζωγραφίσει, έχει βάλει και εμάς να το ζωγραφίσουμε. Του τραγουδάει, του βάζει γυαλιά, καπέλα, ρούχα…

Το αγαπάει τόσο μα τόσο πολύ…

Το δεξί παπάκι πήγε στο σπίτι της γιαγιάς. Έπαιζε μαζί του σπάνια. Και φυσικά κανείς άλλος δεν ασχολιόταν μαζί του. Βρισκόταν άλλοτε σε κάποιο καλάθι ανάμεσα σε άλλα παιχνίδια ή ακουμπισμένο σε κάποιο καναπέ κάνοντας το στολίδι. Θεατής στο θρόνο του. Αδιάφορο και αόρατο.

Δεν έχει αγκαλιαστεί, δεν έχει αγαπηθεί…

Μεγαλώνοντας ο μικρός όταν άρχισε να μιλάει, αποφάσισε να ονομάσει το παπάκι που έχουμε σπίτι «μαμά παπάκι». Και ενώ αρχικά δεν έδωσα σημασία, περνώντας ο καιρός κατάλαβα πως με ταύτιζε με εκείνο το παπάκι. Και η αλήθεια είναι πως και εγώ νιώθω όπως εκείνο. Έχω την ίδια κουρασμένη όψη, αισθάνομαι το ίδιο εξαντλημένη και στραγγισμένη ψυχολογικά από τότε που ήρθε ο μικρός στη ζωή μας. Δεν υπάρχει μέρα που να μη μου δείχνει την αγάπη του και εγώ σε εκείνον. Δεν υπάρχει μέρα που δε θα παίξουμε, θα γελάσουμε ή θα κλάψουμε. Είμαι πάντα εκεί όταν με χρειάζεται και τον αγαπάω πολύ.

Και έχω τόσο μα τόσο πολύ αγαπηθεί και εγώ από εκείνον.

Αν δεν υπήρχε ο μικρός πιθανότατα να έμοιαζα περισσότερο στο άλλο παπάκι. Φρέσκια, ξεκούραστη και πιο ποθητή. Θα είχα περισσότερο χρόνο για εμένα. Θα με ένοιαζε μόνο ότι αφορούσε εμένα, θα είχα λιγότερες έγνοιες. Θα κοιμόμουν καλύτερα, θα διασκέδαζα, ίσως θα ταξίδευα περισσότερο.

Όμως δε θα είχα αγαπηθεί έτσι απόλυτα και ανιδιοτελώς.

Κι ας είναι η όψη μου ταλαιπωρημένη, αυτή είναι η όψη της αγάπης. Της δικής μας τουλάχιστον.

Eva


Do you believe in magic?

do you believe in magic

Υπάρχει μαγεία γύρω μας; Eίναι τα ξωτικά αληθινά, υπάρχει Άγιος Βασίλης; Εσείς τι πιστεύετε άραγε; Εσείς που έχετε μεγαλώσει και όλα τα εξηγείτε με τη λογική. Που πιστεύετε ό,τι είναι αποδεδειγμένο και εξηγείται επιστημονικά.

Δε μπορώ να θυμηθώ εγώ τι πίστευα μικρή. Και με στεναχωρεί. Δε θυμάμαι να είχα απορία αν τα ξωτικά και ο Άγιος Βασίλης ήταν αληθινά. Δεν ξέρω αν η μητέρα μου δεν έστηνε το κατάλληλο μαγικό σκηνικό ή εάν με καθοδηγούσε η λογική μου από πολύ μικρή. Γι’ αυτό και λατρεύω τώρα να βλέπω γουρλωμένα μικρά ματάκια να περιμένουν με αγωνία το μαγεία των Χριστουγέννων ή και λίγο μεγαλύτερα να παιδάκια να λένε πως δεν πιστεύουν στη μαγεία αυτή αλλά η χροιά της φωνής τους φωνάζει «αμφιβολία».

Μεγαλώνοντας άρχισα να ψάχνω τη μαγεία και εκείνη άρχισε να ψάχνει εμένα. Έτσι ένας καινούριος μαγικός κόσμος ξεδιπλώθηκε μπροστά μου. Ήταν πάντα εκεί αλλά η λογική δεν άφηνε τη φαντασία μου να ταξιδέψει πέρα από αυτά που έβλεπαν τα μάτια μου. Αισθάνομαι πολύ τυχερή γιατί γνώρισα πλάσματα μαγικά. Όχι μόνο ένα, αλλά πολλά. Άλλα τεράστια, άλλα πολύ μικρά και άλλα σε σούπερ δυνάμεις.

Κάποια από αυτά ζούνε στη θάλασσα εδώ και 50 εκατομμύρια χρόνια. Έχουν μήκος γύρω στα 30 μέτρα βάρος 150 τόννους. Το στόμα τους αρκετά μεγάλο ώστε να μπορεί να χωρέσει μέχρι και 50 ανθρώπους και μια καρδιά στο μέγεθος ενός αυτοκινήτου.

Κάποια άλλα έχουν τρεις καρδιές και μπορούν να χωρέσουν σε χώρους τόσο περιορισμένους όπως ας πούμε η διάμετρος του ματιού τους.

Ενώ κάποια άλλα είναι τόσο δυνατά που μπορούν να σηκώσουν 50 φορές το βάρος τους. Δηλαδή σα να σηκώνει ένα άνθρωπος έναν ελέφαντα.

Κι όσο μεγαλώνω η μαγεία μεγαλώνει και ανακαλύπτω μέρη μαγικά, όπως αυτά στα παραμύθια, όπου μπορώ να πλατσουρίσω σε ροζ λίμνες, να κολυμπήσω σε θάλασσες γεμάτες αστέρια και να περπατήσω στα σύννεφα. Δε με πιστεύετε;  Άραγε δεν πιστεύετε στη μαγεία ή θεωρείτε πως τα έχω χαμένα…

I'm sorry, I'm lost

Αν σας έλεγα πως μπορείτε και εσείς να δείτε αυτό το μαγικό κόσμο, τι θα λέγατε; Αρκεί να κλείσετε να μάτια σας και να φανταστείτε… Πείτε ψυθιριστά: Πλατσουρίζω σε ροζ λίμνες. Κολυμπάω σε θάλασσες γεμάτες αστέρια. Περπατάω στα σύννεφα. Είδατε; Δεν ήταν και τόσο δύσκολο. Και είναι όλα τόσο κοντά μας, πάνω στον μαγικό πλανήτη μας. Να σας συστήσω και τα μαγικά μου ζώα τώρα; Το πρώτο ονομάζεται φάλαινα, το δεύτερο χταπόδι και το τρίτο είναι το ταπεινό μας μυρμηγκάκι…

Έτσι και εγώ αναρωτιέμαι όπως ο μπαμπάς του μικρού στην ταινία  Boyhood:

«I’m sorry, I’m lost.

Why is an elf more magical than a whale?»

Eva


Κουνου-Πακιστάν…

Εικόνα

 Πολλές φορές πέφτει στην αντίληψή μου κάποιος χαρακτηρισμός ή κάποιο άρθρο ή κάποια δογματική άποψη που αναφέρεται στους μετανάστες, στο κράτος που υποθάλπει την κατάσταση και δεν ενεργεί καταλλήλως κτλ κτλ.

Ξεκαθαρίζω ότι προτιμούσα την χώρα μου όπως ήταν 35 χρόνια πριν με τον γνωστό παρατσούκλι «ψαροκώσταινα» της Ευρώπης ακόμη και αν τότε δεν καταλάβαινα το υπονοούμενο! Προτιμούσα που ακόμη και η Αθήνα με τα σημερινά δεδομένα ήταν χωριό!

Δεν συναντούσες αλλοδαπούς ήταν σπάνιο και τώρα έτσι όπως μου έρχονται αναμνήσεις θυμάμαι οταν ανέφεραν κάποιο γεγονός τελείωναν την πρόταση με το «θα δεις και δω Σικάγο θα γίνουμε»!!! πόσο εντυπωσιακά ακαταλαβίστικα ακούγονταν τότε σε ένα παιδί.

Και όμως ήρθε η στιγμή που το παιδί αυτό μεγάλωσε και ζει σε μια πόλη σαν το Σικάγο!!!

Σε μια χώρα πολυπληθισμιακή και πολυεθνική. Μια βόλτα στο κέντρο που αγαπώ ιδιαιτέρως αρκεί για να καταλάβεις το μέγεθος.

Δεν μπορώ να παραβλέψω το γεγονός ότι το παιδί μου στις κούνιες παίζει με παιδάκια διαφόρων εθνικοτήτων και είναι κάτι που δεν μπορώ κατά συνείδηση και δεν θέλω να απαγορεύσω, εκεί είναι που η διαδικασία επεξεργασίας συνθηκών ξεκινά τα συν και τα πλην.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που έχουν μετοίκηση στην χώρα μου για κάποιο λόγο είχαν κάπου ένα σπίτι, μια οικογένεια, που μπορεί να τους περιμένει που θα αγωνιά για την τύχη τους που θα θλίβεται για την απουσία τους.

Και ΝΑΙ πολλές φορές ακούμε για κάποιο γεγονός που θέλει έναν από αυτούς κακοποιό στοιχείο αλλά θα προκύψει και κάποιο άλλο που θα είναι συμπατριώτης μου το κακοποιό στοιχείο.

Και ΝΑΙ μπορεί να έχουν μια χ-ψ συμπεριφορά αλλά ίσως πράττουν ότι εισπράττουν.

Και ΝΑΙ δεν συμφωνώ με το τζαμί στο κέντρο της πόλης αλλά σκέπτομαι ότι και εμείς οι Έλληνες χτίσαμε Εκκλησίες σε άλλες χώρες.

Με ενοχλεί που δεν μπορώ να εκμεταλλευτώ την περιουσία μου και που έχουν εκμηδενίσει την αξία της, που δεν μπορώ να την αξιοποιήσω και γω η ίδια.

Και ΝΑΙ με ενοχλεί που έχω γίνει μετανάστης στην ίδια μου την χώρα.

Και ΝΑΙ με ενοχλεί το θράσος πολλών αλλοδαπών στα φανάρια όσο και η αναισθησία πολλών ομοεθνών μου στα μαγαζιά.

Όπου και αν βρεθείς βλέπεις Πακιστανούς στα βενζινάδικα στις λαϊκές ακόμη και σε σούπερ μάρκετ Κινέζοι με μαγαζιά Αλβανοί με σπίτια. Ποιος όμως τους καλοδέχτηκε και τους προτίμησε σαν εργατικά χέρια προκειμένου να εκμεταλλευτεί τα μειωμένα μεροκάματά τους? Αυτοί οι ίδιοι που τους βρίζουν και δεν τους θέλουν εδώ!

Αν είχα την δυνατότητα θα επέστρεφα την Ελλάδα πολλά χρόνια πίσω τότε που  ήταν ψαροκώσταινα τότε που στο Μεταξουργείο στην οδό Μαραθώνος ηταν μόνο καμιά δεκαριά αυτοκίνητα και στη πολυκατοικία ήταν όλοι νοικοκυραίοι! Τότε που δεν φοβόσουν να πας μέχρι το περίπτερο!

Θεωρώ τον εαυτό μου ρατσίστρια κατ’ έπιλογήν.

Με ενοχλεί εξίσου το γεγονός ότι ημεδαποί υποβαθμίζουν την χώρα μου και θεωρούν την μετανάστευσή τους υπέρτατο γεγονός όσο και η άποψη των αλλοδαπών ότι εδώ που ήρθαν δεν βρήκαν την γη της επαγγελίας που περίμεναν και που στην πραγματικότητα εμείς μπορεί να βρισκόμαστε σε δυσκολότερη θέση.

Με ενοχλεί εξίσου το να προσπαθώ να να αλλάξω τη νοοτροπία του Ισλαμικού κράτους όσο και το γεγονός οτι προσπαθούν να αλλάξουν την δική μου νοοτροπία.

Με ενοχλεί το γεγονός της εκδίωξης των αλλοδαπών όσο με ενοχλεί και ο δικός μας διωγμός.

Με ενοχλεί που μέσα σε όλα αυτά που μας χειραγωγούν έχουμε ξεχάσει ότι είμαστε όλοι άνθρωποι.

Με ενοχλεί όμως περισσότερο που έχουν εκμηδενίσει την δική μου ύπαρξη και αξία.

Boo

Ο τίτλος είναι εμπνευσμένος από το πρώτο μας καλοκαιρινό βιβλίο που διαβάζουμε του Ευγένιου Τριβιζά «Η Μυρτω και το κουνουπάκι»


Σύννεφα

0514ec320087ee6e6c7543aa9acd3e67

 

Σύννεφα

αυτα τα ονειροπαρμένα

που τα κοιτω να τρέχουν και νιωθω πως ζω

που τα κοιτω στον ουρανό και νιωθω πόσο μικροί είμαστε

που τα κοιτω και χάνομαι

που τα κοιτώ και ταξιδεύω

που τα κοιτω και βαθιανασάινω

που τα κοιτώ λευκα και γκρί και χρωματιστά

που τα κοιτω και ήρεμα και μανιασμένα

που τα κοιτω να αγκαλιάζουν το βουνό αλλωτε να το σκεπάζουν

και άλλωτε να το προσπερνουν χαϊδεύοντας το

η ανάποδη μου θάλασσα

με τα κύμματα τα αφρισμένα

Σύννεφα αυτα τα λατρεμένα μου.

 

Boo