Το παράθυρο

window

Ήταν κάποτε ένα αγόρι μικρό,

που ήταν χαρούμενο και γελαστό.

Ζούσε σ’ ένα σπίτι αρχοντικό,

ολημερίς άκουγε μουσική, μα ήτανε κλειστό.

Κι η κάθε μέρα για το μικρό αγόρι ήταν γιορτή,

έκανε πάρτι και διασκέδαζε πολύ.

Ήθελε να είναι μόνο του, δεν άφηνε κανένα να μπει.

Όποιος προσπαθούσε να γιορτάσει μαζί του, τον εκνεύριζε πολύ.

Εκείνο γελούσε και χόρευε γύρω γύρω με τη μουσική,

ενώ οι δικοί του έκλαιγαν στην αυλή.

ΜΙΑ ΜΕΡΑ αποφάσισε στο παράθυρο μια ματιά να ρίξει

κι ύστερα λίγο το τζάμι να ανοίξει.

Κι η μητέρα του ήταν εκεί, από το περβάζι είχε γαντζωθεί,

έβαλε όση δύναμη της είχε απομείνει και μπήκε μέσα στη γιορτή.

Το μικρό αγόρι δεν έκλαψε τούτη τη φορά,

είδε πως και με παρέα περνά καλά.

Άνοιξε το παράθυρο ακόμα πιο πολύ,

άφησε μέσα τον πατέρα του και την Αυγή.

Τώρα το σπίτι κόσμο έχει γεμίσει που χαμογελάει

και το μικρό αγόρι άρχισε να μιλάει.

Σκέφτεται και την πόρτα του να ανοίξει

το πάρτι σ’ολόκληρη την αυλή να ξεχειλίσει.

Τον κόσμο όλο να καλέσει

κι η γιορτή για πάντα να διαρκέσει…

 

Eva

 

 

Advertisements

2014

cfggh

Συνήθως καταλαβαίνω ότι έχει αλλάξει η χρονιά όταν τυχαία πρέπει να γράψω το νέο έτος. Και συνήθως έγραφα το παλιό και έπρεπε να το σβήσω και ψιλογκρίνιαζα, ξέρετε…

Τα τελευταία χρόνια δυστυχώς βρίσκομαι σπίτι  και πολύ φοβάμαι πως θα χρειαστεί να γράψω το 2014 κοντά στο Μάιο, οπότε πρέπει να λάβω δραστικά μέτρα γι’ αυτό γράφω αυτό το άρθρο. Και το έβαλα και στο τίτλο, για να είμαι σίγουρη πως το συνειδητοποίησα.

Θα ήθελα όμως και να ευχηθώ για το νέο έτος. Αλλά τι; Κάθε χρόνο ακούω τις ίδιες ευχές και λέω τις ίδιες ευχές. Χρόνια πολλά, υγεία και τύχη! Και τελικά τίποτα από όλα αυτά δεν έχουμε…

Ας τα κομμάτια…

Φέτος λοιπόν θα μου ευχηθώ πως ότι μου φέρει το 2014 θα σταθώ στα πόδια μου. Καλύτερα από ότι έκανα τα προηγούμενα χρόνια. Τα καλύτερα που λαχταρούσα τα προηγούμενα χρόνια δε τα βλέπω να έρχονται, άρα σηκώνω μανίκια και είμαι έτοιμη να αντιμετωπίσω τα χειρότερα. Reverse psychology, ίσως πιάσει…

Σε εσάς εύχομαι ό,τι επιθυμείτε. Το 2014 να πραγματοποιήσει όλα σας τα όνειρα και με το παραπάνω. Και μην ξεχνάμε, υγεία και τύχη.

Χι, χι..

Eva


Then you become a mother

grey

Τα πρώτα καρδιοχτύπια στην αυλή του σχολείου. Μου είπε γεια, με έπιασε όταν παίζαμε κυνηγητό. Δε μπορώ να φάω, δε μπορώ να διαβάσω. Μιλάω με τις φιλενάδες μου κάτω από τις σκάλες, στις τουαλέτες. Άραγε το έχει καταλάβει ότι μου αρέσει; Θα στείλω την καλύτερή μου φίλη να του το πει. Έστειλε τον καλύτερό του φίλο να μου ζητήσει να τα φτιάξουμε! Ευτυχία! Έχουμε πάρτι το Σάββατο. Θα χορέψουμε μπλουζ. Ίσως με φιλήσει. Αν δεν το κοροϊδεύουν οι φίλοι του. Το Σάββατο ήρθε, αυτός δεν ήρθε. Κλάμα. Δε θέλω να ξαναπάω σχολείο. Τέρμα, τα χαλάμε…

Για καφέ με φίλες μετά τη σχολή. Τον βλέπω απέναντι με τους δικούς του φίλους. Ματιές, γελάκια. Ανταλλάξαμε τηλέφωνα. Ποιος με πιάνει. Βόλτες, σινεμά, έρωτας. Και μετά έρχεται ο στρατός. Κλάμα, αποχωρισμός. Τηλέφωνα κολλημένα στα αφτιά μας, λογαριασμοί εξωπραγματικοί. ‘Άδειες που μοιάζουν οάσεις. Περνάει ο καιρός, τελειώνει η θητεία, τελειώνει ο έρωτας…

Καινούριες χρονιές, καινούριοι έρωτες, άλλοι κρατούν μέρες, άλλοι μήνες, κάποιοι λίγο παραπάνω. Φλερτ, γέλια, ενθουσιασμός, καυγάδες, κλάματα, απογοήτευση. Ώσπου ένας ξεχωρίζει. Αυτός είναι, ο ΕΝΑΣ, το νιώθω. Έρωτας, αγάπη, συγκατοίκηση, γάμος. Γελάμε και κλαίμε με τα ίδια. Η ζωή κυλάει όμορφα, ξέγνοιαστα. Τα ασήμαντα είναι σημαντικά και τα σημαντικά είναι άγνωστα.

Νομίζεις ότι η πραγματική αγάπη είναι το αυτό που μπορεί να ραγίσει την καρδιά σου… Είναι αυτό που μπορεί να απογειώσει τη ζωή σου… ‘Η να την καταστρέψει. Και τότε γίνεσαι μητέρα.

Πριν από τρία χρόνια ακριβώς. Να είσαι πάντα τυχερός, γιε μου…

«You think that true love is the only thing that can crush your heart…. The thing that will take your life and light it up… Or destroy it. Then you become a mother.» Meredith Grey, Grey’s Anatomy

Eva

 


Μυρίζει θάνατο

frightened

«Προσοχή, ακολουθούν σκληρές εικόνες, απομακρύνεται τα παιδιά από τις οθόνες»

Αυτή η πρόταση κυκλοφορεί μέσα στις παιδικές αναμνήσεις μου που σχετίζονται με τα δελτία ειδήσεων. Και όντως μας απομάκρυναν. Η περιέργεια για το τι θα έδειχνε ήταν μεγάλη, αλλά κοιτάζοντας πίσω τώρα πια μόνο χαρούμενη νιώθω που με έδιωχναν ή άλλαζαν κανάλι.

Η μόνη σκληρή εικόνα που είχα δει μικρή ήταν το εξώφυλλο μιας εφημερίδας με το έγκλημα του Φραντζή. Το τεμαχισμένο πτώμα της γυναίκας του που κάποιος «έξυπνος» εκδότης το είχε πρωτοσέλιδο και κάποιος ακόμα πιο «έξυπνος» συγγενής μας το κούνησε μπροστά στα μούτρα. Θα ήμουν 8 ετών και με είχε σοκάρει πάρα πολύ για μέρες. Έτυχε και την εφημερίδα μας την έδειξε ενώ βρισκόμασταν στην οδό Φραντζή, οπότε ακόμα και σήμερα όποτε περνάω από εκεί αυτή η εικόνα τριγυρνάει στο μυαλό μου.

Τι άλλαξε μόλις 2 δεκαετίες μετά και δεχόμαστε καθημερινά βροχή σκληρών εικόνων που μυρίζουν θάνατο, χωρίς καμιά προειδοποίηση;Τι άλλαξε και τα παιδιά του σήμερα δε χρειάζονται προειδοποίηση για να προφυλαχθούν και τα παιδιά του χθες που προφυλάχθηκαν  τώρα πια ζουν με τρόμο;

Η καθημερινότητα τα δύο τελευταία χρόνια έχει γίνει αβάσταχτη. Φυσικά και η αιτία είναι τα οικονομικά προβλήματα. Αλλά η μυρωδιά θανάτου είναι εκείνη που δίνει τη χαριστική βολή. Καθημερινά άνθρωποι αυτοκτονούν, αθώοι βομβαρδίζονται, παιδιά πυροβολούνται, γυναίκες βιάζονται. Και είμαστε μάρτυρες σε όλα. Αυτόπτες και αυτήκοοι. Έχουν φροντίσει τα ΜΜΕ για αυτό να έχουμε σε πρώτο πλάνο μέχρι και την τελευταία σταγόνα αίματος που χύθηκε. Να σου καρφώσουν την εικόνα μέσα στο μυαλό. Και δε σε αφήνουν να το ξεχάσεις. Θα το δείξουν και την επόμενη μέρα και την επόμενη κι την επόμενη…

Ακόμα κι αν έχεις επιλέξει να μην παρακολουθείς γι’ αυτό το λόγο τα δελτία ειδήσεων, ξέρουν να τρυπώνουν ανάμεσα σε διαφημίσεις και να δείχνουν  πλάνα του τι θα δείξει το κεντρικό δελτίο. Οι αναρτήσεις στο διαδίκτυο στην πλειοψηφία τους είναι δραματικές, με καταστροφικούς τίτλους και λέξεις «σοκ, φρίκη, ανατριχιαστικό» , χωρίς πολλές φορές να ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Οι εφημερίδες ανεξέλεγκτες κρεμούν με μανταλάκια πρωτοσέλιδα με πτώματα, δράστες και θύματα ανακατεμένα.

Καθημερινά βιάζουν το μυαλό σου. Και αισθάνεσαι μουδιασμένος, απεγνωσμένος και αβοήθητος. Δεν αναρωτιέσαι μόνο τι κόσμο θα αναγκαστούν τα παιδιά σου να επιβιώσουν, αλλά αλλά αν σε αυτό τον κόσμο θα καταφέρεις να επιβιώσεις και ο ίδιος. Ποιος από εμάς θα είναι το επόμενο «ρεπορτάζ θανάτου».

Ζούμε άραγε το Γ΄Παγκόσμιο Πόλεμο; Σίγουρα δε ζούμε μέρες ειρήνης. Δε δικαιούμαστε τουλάχιστον να γνωρίζουμε τον εχθρό μας; Ποιος μας πολεμά; Γιατί; Φταίει μόνο η οικονομία; Δε νομίζω. Δε μπορεί να συμβαίνουν όλα αυτά για τα λεφτά; Μπορεί; Γιατί μας βομβαρδίζουν με θάνατο; Ποιος μας θέλει τρομοκρατημένους; Ποιος έχει μια απάντηση;

Eva


Η ταυτότητά μου…

Image

Σήμερα ήταν καθοριστική ημέρα για τον τρόπο που βλέπω και αντιμετωπίζω την ταυτότητά μου, αφού η ιδιότητα της απέκτησε σημαντικό χαρακτήρα.

Η μικρή μου Ανδρονίκη 4 ετών και 6 ημερών πλέον σωστή δεσποινίδα έπαιζε με την τσάντα μου βγάζει την ταυτότητά μου από το πορτοφόλι μου και μου λέει με πονηρό γελάκι, εφ’οσον ξέρει ότι είναι σημαντική και δεν πρέπει να την χάσουμε…

– κοίτα…

– η ταυτότητά μου, της λέω, την κοίταζε,

-τι γράφει? την ρωτάω

-μμμ για να δω…Μαμά Α Ε, μου απαντάει.

Φυσικά δεν έχω λόγια, όλη μέρα γυρίζει στο μυαλό μου αυτή η σημαντική μου ιδιότητα και ένα καμάρι και ένα μειδίαμα με  διακατέχει. Ναι η ιδιότητά μου άλλαξε και κάθε φορά που θα αναρωτιέμαι για το παρελθόν το παρόν και το μέλλον, η απάντηση θα είναι αυτή η πολύ σημαντική ΜΑΜΑ ΑΕ!

Boo