Μικροί -Μεγάλοι ΜικροΜέγαλοι

Εικόνα

Από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου παρατηρούσα πολύ τους ανθρώπους και η αλήθεια είναι ότι από το σπίτι μας είχαν περάσει πολλοί. Λίγο το μεγάλο σόι εκατέρωθεν λίγο η επιμονή του πατέρα μου να φιλοξενεί όποιον τύχαινε να είναι μαζί του την ώρα του φαγητού, ώ ναι κάθε μέρα στις 3 το μεσημέρι καθόμασταν όλοι μαζί και τρώγαμε όχι πάντοτε ευχάριστα άλλοτε με τις εντάσεις μας μιας και το μεσογειακό ταμπεραμέντο ξεχείλιζε και άλλοτε με τις πλάκες μας και τα καλοκαιρινά μπουγέλα που κατέληγαν από τα ποτηριά του νερού τα δυο τελευταία γεγονότα πάντα άκρως οικογενειακώς!

Μιλάω σε χρόνο παρελθοντικό γιατί τώρα έχω το δικό μου σπίτι την δική μου οικογένεια και για κανέναν άλλο λόγο.

Λοιπόν καθόμουν πάντα και παρακολουθούσα τις συζητήσεις, τις κινήσεις και ότι έκρινα αστείο φυσικά μετά το αναπαριστούσα.

Μεγαλώνοντας αυτή η συνήθεια δεν σταμάτησε παρατηρούσα τον κόσμο παντού και οχι μόνο, τα αναμμένα φώτα μέσα στα σπίτια, τα φώτα της πόλης από ψηλά τους ανθρώπους παντού και όλους συνδυασμένα με μια μελαγχολία με ένα δέος γι αυτό το άγνωστο.

Αναρωτιόμουν και ακόμη δηλαδή τι να συμβαίνει μέσα στα σπίτια όχι από κουτσομπολιό αλλά με δέος γι αυτό το άγνωστο γι αυτό που βιώνεις εσύ εγώ και δεν ξέρεις ότι θα συμβεί.

Αυτό που ξεκινάς μικρό ανθρωπάκι και στη πορεία σου συναντάς και γράφεις την δική σου ιστορία αντιμετωπίζεις τους δικούς σου φόβους τις δικές σου προκλήσεις-προσκλήσεις, που κάνεις πράγματα και ντρέπεσαι αργότερα για μια λάθος συμπεριφορά για μια λάθος αντίδραση για μια λάθος εικόνα που άφησες σε κάποιους που πέρασαν από την ζωή σου.

Άλλο κεφάλαιο αυτό οι άνθρωποι οι κολλητοί οι παρέες τα σόγια που χάνονται στην πορεία και μετά δεν ξαναδένονται ποτέ!

Οι σχέσεις προδιαγεγραμμένες Α Β Γ λίγο πολύ όλες καταλήγουν στα ίδια.

Να επανέλθω γιατί παρέκκλινα!

Πάντα λοιπόν αναρωτιόμουν πως να νιώθουν αυτοί οι μεγάλοι, αναρωτιόμουν γιατί δεν παίζουν γιατί είναι μονίμως αγχωμένοι πως τα βάζουν όλα σε σειρά τι πρέπει να κάνουν και πως.

Πως τα ξέρουν όλα αυτά.

Έβλεπα και ακόμη βλέπω ηλικιωμένους και αναρωτιέμαι και συλλογίζομαι πως ήταν και αυτοί παιδιά πως και αυτούς τους μάλωσε η μάνα τους και αυτοί έπαιζαν ξέγνοιαστοι και τώρα πια πως να νιώθουν τι να σκέφτονται τι να περιμένουν?

Έχουν βαρεθεί τα βλέπουν όλα μάταια αδιάφορα βαρετά?

Βλέπω και τα παιδιά στα 17 τους και στα 20 και στα 25 και θυμάμαι πως ένιωθα και γω.

Αυτό το πετάρισμα στο στομάχι την αγωνία να δω αυτόν που μου άρεσε, την αλλόκοτη συμπεριφορά όταν τελικά τον έβλεπα

Την αγωνία για τις κρυφές μετακινήσεις με τα μηχανάκια που ήταν άκρως απαγορευτικές!

Αυτή την κάψα της εφηβείας τις αγωνίες καταλαβαίνω και ξέρω πως νιώθουν αυτή την μετάβαση από παιδί σε έφηβο και μετά σε ενήλικο.

Και φτάνω εδώ στο τώρα που αναρωτιέμαι πως να νιώθουν οι συνομήλικοι μου αυτοί οι ίδιοι που ήμασταν μαζί παιδιά και παίζαμε και ήμασταν ξέγνοιαστοι και χορεύαμε στα πάρτι και πηγαίναμε βόλτα με τα μηχανάκια και νιώθαμε αυτή την αίσθηση της ελευθερίας.

Τους βλέπω όλους λίγο πολύ γκριζαρισμένους λίγο πολύ σπασμένους λίγο πολύ προβληματισμένους…

Και καταλαβαίνω πως δεν μεγαλώνουμε ΠΟΤΕ απλά αλλάζουν τα παιχνίδια μας αλλά κατά βάθος θέλουμε όλοι τα ίδια παλιά μας ξέγνοιαστα παιχνίδια.

Παιδιά εγκλωβισμένα σε ένα σώμα που δεν μας αντιπροσωπεύει που μεγαλώνει δυσανάλογα με την ψυχή μας.

Μικρά παιδιά εγκλωβισμένα σε σώματα Μεγάλα.

Boo

 

Advertisements

Οι Ρομπέν των Φθηνών

coins

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αυτό το ποστ είναι αφιερωμένο στον άνδρα μου και στη Βοο.

 

Θα σας γράψω σήμερα για τους Ρομπέν των Φθηνών. Ποιοι είναι αυτοί θα αναρωτιέστε και έχετε και απόλυτο δίκιο. Υπάρχει λοιπόν ανάμεσά μας μία κατηγορία ανθρώπων πριν αγοράσουν κάτι, κάνουν έρευνα αγοράς, το ψάχνουν, ελέγχουν τις τιμές και προσπαθούν να αγοράσουν το προϊόν με την καλύτερη τιμή. Θα σκέφτεστε τώρα όλοι το κάνουμε αυτό, ειδικά στην εποχή μας που είμαστε όλοι στριμωγμένοι οικονομικά. Υπάρχουν όμως κάποιοι που το παρακάνουν!

Υπάρχουν οι ελαφριές περιπτώσεις, όπως η Βοο. Έψαχνε ένα βιβλίο για τη μικρή της. Το έβρισκε στο ίντερνετ 6 ευρώ. Σε ένα μεγάλο βιβλιοπωλείο που κοίταζε είχε 8 ευρώ. Καμπανάκι. Κοιτάζει σε άλλο μεγάλο βιβλιοπωλείο το βρίσκει 6 ευρώ. Αλλά στα Σπάτα. Πως να πάει στα Σπάτα. Μα πηγαίνοντας στα Σπάτα θα χαλάσει 10 ευρώ βενζίνη πήγαινε-έλα. Ένα κατάστημα με παιχνίδια στη γειτονιά της το έχει 7 ευρώ. Με βαριά καρδιά σκέφτεται να το πάρει από εκεί. Αλλά και πάλι είναι 1 ευρώ παραπάνω. Τελικά, περιμένει, όταν βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας κοιτάω πάλι σε μεγάλο βιβλιοπωλείο και … μπίνκο. Το βρήκε 6 ευρώ και δικαιώθηκε. Σα το πουλάκι πέταξε έξω από το μαγαζί. Γλίτωσε 2 ευρώ και κέρδισε πολύ πονοκέφαλο.

Και τώρα οι βαριές περιπτώσεις όπως του άνδρα μου. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος υπολογίζει και τα λεπτά! Έχει θελήσει να αγοράσει πλέγμα για το μπαλκόνι από δε ξέρω που, ενώ έχουμε μαγαζί που το πουλάει στο δίπλα στενό για να κερδίσει 5 λεπτά στο μέτρο, 90 λεπτά στο σύνολο της αγοράς.

Έχει ξεκινήσει από το Περιστέρι να πάει Ομόνοια, διασχίζοντας όλη τη Θηβών με λεωφορείο και τρόλεϊ από το Ρέντη, από καπρίτσιο να μη μπει στο μετρό που ήταν δίπλα! Δε θα δώσει 1,40 στο εισιτήριο, ενώ έχει κάρτα για λεωφορεία! Κι ας πήγαινε να πάρει DVD που κόστιζε 100 ευρώ, κι ας έφερε και ταινία 20 ευρώ που δεν υπολόγιζε καν να πάρει! Το 1,40 δε θα το έδινε με τίποτα!

Οι Ρομπέν των Φθηνών δεν είναι τσιγκούνηδες. Αλλά επιθυμούν να κάνουν την αγορά τους στην καλύτερη τιμή. Επιβραβεύουν και υποστηρίζουν όσους έχουν χαμηλές τιμές και δε αγοράζουν από τους ακριβούς. Ακόμα κι αν πρόκειται για λιγότερο από ένα ευρώ. Είναι για το γαμώτο τελικά!

Και μόλις ολοκληρώσουν την αγορά και είναι ευτυχισμένοι τους ρωτάω: Να παραγγείλουμε κανένα σουβλάκι τώρα; Και χωρίς σκέψη πετάνε κανένα 10ευρω για πλάκα.

Eva